Vakbond LBC-NVK blogt...

Actiedag 30 januari 2012 - Fietstocht Antwerpen

2012-01-30T16:43:00.001+01:00

Fotoreportage van de stakingen in BHV distributie

2012-01-30T15:00:00.001+01:00

De loon- en arbeidsvoorwaarden in de distrubtiesectoren (zeg maar alles wat 'winkel' is) zijn niet bijster goed. Precaire statuten, weinig voltijdse contracten, lage lonen, flexibile arbeidsuren, werken op zondag... het is te begrijpen dat de onzekerheid over de toekomst gezien de bezuiningingsmaatregelen van de regering bij deze groep werknemers groot is.

De webredactie bezocht een aantal stakingspiketten in en rond Brussel. Op de fotoreportage zie je achtereenvolgens foto's van het piket bij Makro Machelen, Ikea Anderlecht, Delhaize Veeweyde Anderlecht, Shoppingcenter Westrand in Anderlecht en de Carrefour, Lunchgarden, Brico, Auto5 en Delhaize in Kraainem.

Standpunt in Ons Recht van Ferre Wyckmans

2012-01-26T14:02:00.001+01:00

HET KAN ECHT ANDERS !

Het vakbondsverzet tegen genomen en geplande maatregelen van de regering is op zijn beurt op merkwaardig groot verzet gestoten. Naast de werkgevers was er uiteraard ook weerstand van ministers en politieke partijen, niet alleen van de meerderheid overigens. En ook de gemiddelde journalist liet zich erg laatdunkend uit over het werknemersverzet. Zich kanten tegen besparingen is blijkbaar not done. Het zou uit de tijd zijn en godbetert slecht voor ons sociaal model. De aanhoudende pogingen om de publieke opinie besparingen aan te praten, zijn gelukt. Verontwaardiging mag in het buitenland – Occupy-bewegingen worden fraai verfrissend genoemd zolang ze in de buurt van Wall Street blijven. En indignado’s hebben sympathie voor zover ze in Spaanssprekende landen blijven. Maar vakbondsprotest bij ons, ho maar!

Daarom alsnog een poging om uit te leggen waar het ten gronde over gaat. Besparingen in de sociale zekerheid en in de overheidsbudgetten zouden nodig zijn omdat we aan de limiet van het financierbare zitten. Er zijn geen middelen meer. Dus minder uitkeringen en minder overheidsdiensten. Dé kernvraag is hoe dat komt? Niet omdat de pensioenen of de werkloosheidsuitkeringen de laatste tijd schrikbarend zouden zijn toegenomen. Al zou dat geen luxe zijn, want de armoedecijfers nemen onrustwekkend toe – in Vlaanderen, in Brussel en in Wallonië. Sociaal gerechtigden, maar ook steeds meer werkenden, krijgen het met uitkeringen en/of loon niet meer gerooid. Het aantal leefloners, ook bij jongeren, stijgt. Het aantal gezinnen dat de energiekosten niet meer kan dragen, neemt exponentieel toe, evenals het aantal mensen wiens energie- en watertoevoer wordt afgesloten. En het aantal niet meer afgeloste leningen allerhande, inclusief hypothecaire, neemt toe. Conclusie: er groeit een gigantisch inkomensprobleem. Niet ingrijpen zal dat alleen maar verergeren. Verontwaardiging is dus zeer op zijn plaats, ook hier. Meer dan een generatieconflict is er een probleem van generatiearmoede. Die voorkomen is veel efficiënter dan ze nadien te bestrijden.

De oorzaak van de krappe overheidsbudgetten en de onrechtvaardige inkomensspreiding is te wijten aan bij het feit dat grote groepen weinig of geen belastingen betalen. VBO-voorzitter Rudy Thomas verkondigt in het buitenland aan eenieder die het wil horen dat België voor de bedrijven een belastingparadijs is. En of hij gelijk heeft! De theoretische vennootschapsbelasting bedraagt 33,9 %. Maar dat is dus theorie. De echte gemiddelde belastingdruk voor vennootschappen is 11 % - dus nauwelijks 1/3. En dat gemiddelde verbergt nog grote verschillen. Er zijn bedrijven, multinationals, die 0 % belasting betalen. Grote vermogens ontsnappen aan enige belastingheffing. En daar wordt niets aan gedaan.

Er moeten dus geen lagere pensioenen, werkloosheidsuitkeringen of lonen komen. Zelfs niet ‘van Europa’… Tenzij men verder weigert te werken aan die gemiddelde vennootschapstaks, de transactietaks of een vermogensbelasting. De momenteel bespaarde 11 miljard en de komende 3 miljard die ‘Europa ons land oplegt’ kunnen perfect ontweken worden, de boetes incluis. Als anderen dan gewone mensen óók belastingen betalen, is er redelijk snel meer dan die ettelijke miljarden gevonden. Dat is de kern van de discussie. Dat is de kern van ons perfect uitvoerbaar alternatief (zie www.dealternatieven.be).

Het gaat niet over een generatiekloof. Het gaat over een fiscale kloof, die men weigert te dichten. Het gaat niet over langer werken om het systeem overeind te houden. Het gaat over rechtvaardiger verdeling van de fiscale lasten. Als dat niet gebeurt, zullen we onophoudelijk druk op onze inkomens en onze lonen moeten blijven verdragen. Daar passen wij voor. Vóór 30 januari en daarna.

Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris

U houdt niet van de vakbond? Word nu lid

2012-01-26T13:57:00.001+01:00

Een vakbond van de toekomst kan kritische stemmen goed gebruiken
Vic Van Kerrebroeck en Lieveke Norga
opiniestuk in De Morgen van 24 januari

Maandag is het, zoals de kaarten nu liggen, weer zover. Een nationale staking. U bent voor. Of tegen. Of u nuanceert een en ander. Wat er ook van zij, mocht u nu eens zelf in de toekomst meedenken, debatteren en beslissen over dit soort acties? Wat het spreekwoord ook moge beweren, de beste stuurlui zitten wel degelijk aan boord.Time Magazine bekroonde 'de demonstrant' in de nasleep van vele Occupy-betogingen tot man/vrouw van het jaar 2011. Parijzenaar Stéphane Hessel, 94, strijder van vele oorlogen, haalde ook bij ons de krantenkoppen met zijn bestsellers Indignez-vous en Engagez-vous. Het zijn twee veruitwendigingen van een gevoel van verontwaardiging en onzekerheid die onze tijden kenmerken. Verontwaardiging door het groeiende besef dat de bankencrisis en zijn gevolgen niét zullen leiden tot een andere maatschappij met minder ongelijkheid tussen de haves en have nots. Niét zal leiden tot een catharsis bij de elites die onze maatschappijen blijven voortduwen richting een sociale en ecologische implosie. Onzekerheid door de complexheid maar vooral ongrijpbaarheid van schijnbaar onontkoombare stromen die ons teisteren.

Wij willen als jonge vakbondsverantwoordelijken daarom hier in deze krant, aan de vooravond van nieuwe syndicale acties en protesten, een oproep doen. Probeer, beste lezer, jong of minder jong, man of vrouw, bemiddeld of minder bemiddeld, uw mogelijke vooringenomenheid of zelfs mogelijks aversie tegen het instituut 'vakbond' even opzij te zetten en verder te lezen. De vakbond, zo menen sommigen, zou niet meer relevant of zelfs nodig zijn. De vakbond zou de nodige veranderingen in de weg staan en zou vooral nog functioneren omwille van het eigenbelang. De vakbond zou het verleden zijn.Zij vergissen zich. De vakbond anno 2020 zal er nog steeds toe doen. Alleen zal zij anders (moeten) functioneren dan vandaag of gisteren het geval was. Zal zij er wellicht ook andere standpunten op nahouden.

Omgevingsfactoren veranderen, mensen veranderen, zienswijzen worden bijgesteld. Wat evenwel niet zal wijzigen, zijn - geloof het of niet - de waarden waar een vakbond dagelijks voor strijdt. Eerlijkheid en billijkheid in tijden waarin alles tot op de cent in geld wordt uitgedrukt ("een dag staken kost ons land zoveel miljoen", "een MBA-diploma levert u zoveel op").Wat ook niet zal veranderen is de kracht van vakbonden om tegengas te geven via overleg en waar nodig actie. Want hoe weinig sympathiek of hip de vakbond vandaag voor velen oogt, geen enkele andere organisatie of beweging heeft een vergelijkbare en vooral duurzame potentiële impact op het sociaal-economische bestel en op het noodzakelijke streven naar minder ongelijkheid in onze samenleving. Zij bundelt de belangen van miljoenen werkende mensen op een structurele en verankerde manier, en kan een onvervangbare kracht leveren aan de tegenbeweging waar zovelen naar uitkijken. Maar dat zal dus niet vanzelf komen. We zullen voldoende kritisch moeten zijn voor onszelf en de lat blijven hoog leggen.

Er staan ons tot 2020 nog veel woelige jaren te wachten. De veranderende krachtsverhoudingen in de wereld zullen sneller dan gedacht voelbaar worden voor elk van ons. Ook de werkende mensen zullen opnieuw een tandje bij moeten steken door gemiddeld langer dan nu aan de slag te zijn.

Europa, helaas nog steeds gedirigeerd door machtige lobbygroepen uit het bedrijfsleven, zal het sociaal overleg op elk niveau bemoeilijken in functie van het alfa en omega in de ogen van vele elites: de competitiviteit. De échte strijd zal er dus niét eentje zijn van jong tegen oud (wat er nu zo gretig ingaat), maar van creatie én verdeling van welvaart onder de economische lagen van onze maatschappij. Dat hebben de Occupy-bewegingen al goed begrepen. Europa zal mogelijk iets aan welvaart inboeten. De échte vraag zal dan zijn, wie deze prijs zal moeten betalen. Diegene met een bescheiden loon uit arbeid (jong of oud) of diegene met een minder bescheiden 'loon' uit kapitaal (jong of oud), omringd door een leger fiscalisten en vermogensbeheerders die the fittest nog fitter maken. En vergis u niet, beste hoogopgeleide lezer, voor wie de kansen op de arbeidsmarkt vandaag toch niet zó slecht ogen.

Ook u kan snel in het vizier komen. Kijk maar naar Spaanse jongeren.Zijn onze vakbonden klaar voor dat werk tegen 2020? Dat zijn ze niet, maar dat zal komen. Onze dienstverlening aan onze leden zal verder worden aangepast aan de veranderende verwachtingen van steeds meer hoogopgeleide werknemers met (terecht) steeds hogere eisen. Onze communicatie- en actievormen zullen transformaties ondergaan. Vakbonden zullen meer dan nu het geval is, aandacht schenken aan de arbeidsorganisatie, arbeidsverdeling en arbeidskwaliteit binnen een onderneming. Een personeelsbeleid aangepast aan onze verouderende beroepsbevolking. We vragen het al lang, maar dit moet liever nu dan morgen, in samenspraak met de werkgevers, in daden worden omgezet. Net als een sterke Europese samenwerking waarin meer dan nu wordt geïnvesteerd.

Er moét en zal ook eindelijk veel meer aandacht aan de zienswijzen van een jongere generatie worden geschonken. De negatieve reacties op de acties van eind december en mogelijk ook op deze van komende maandag, vooral uit jongerenhoek, bewijzen de noodzaak hiervan eens te meer. De vakbond 2020 moet en zal kortom ook verbreden zodat echt breed gedragen standpunten kunnen worden ingenomen. Ons ledental dat vooralsnog tot de verbeelding blijft spreken, zal dit niet zomaar blijven doen.

Daarom dus ook deze oproep aan u, beste lezer. Engagez-vous en durf actief lid en waarom niet zelfs medewerker te worden van een vakbond (misschien in uw eigen bedrijf of organisatie naar aanleiding van de vierjaarlijkse sociale verkiezingen in mei). Maak samen met ons die vakbond waar u - mocht dat nu niet zo zijn - wél mee achter kan staan. En neem zelf mee de stuurknuppel in handen.We vragen veel, we beseffen het. Vakbonden bedienen zich vooralsnog niet van hippe marketeers om hun imago en 'merk' bij de brede publieke opinie aantrekkelijker te maken. Vakbonden komen soms in conflict met de consument die u ook bent en die liefst zo goedkoop en zo ruim mogelijk wil consumeren. Maar durf u daarover te zetten.

Steek mee uw nek uit en heb de moed tegen de stroom in te roeien en uw steentje bij te dragen, los van uw eigen hoogstpersoonlijke carrièrepad. Dat laatste zal u toch niet zóveel gelukkiger maken, geloof ons vrij. Ondergetekenden zijn alvast blij dat ze die keuze gemaakt hebben om mee te kunnen werken aan die toekomstvisie. Zélfs nu, in tijden waar vakbonden qua 'populariteit' niet bepaald hun beste dagen kennen. Nu u nog (overtuigen).

© De Persgroep Publishing

Schone liedjes duurden al te lang

2012-01-26T12:36:00.001+01:00

Koen Meesters (ACV-studiedienst) en ik hebben een opiniestuk geschreven voor de krant De Standaard als antwoord op Paul Huybrechts en Romain Blockx, voorzitter en ondervoorzitter van de Vlaamse Federatie van Beleggers die vinden dat er een heksenjacht gevoerd wordt op de breedste schouders. De krant heeft het niet willen opnemen.

In een opiniestuk in De Standaard van vrijdag 20 januari 2012 stellen Paul Huybrechts en Romain Blockx dat het over en uit is met de privacy van de belegger. Dat als je de wetteksten van 30 december 2011 goed leest, het de bedoeling is van de regering om straks met een vermogenskadaster te komen en later ook met een belasting op vermogens.” En dat onder de tendentieuze titel: “De heksenjacht op de breedste schouders”.

Wel, we vragen ons af wat beide heren hebben tegen een vermogenskadaster? Iedereen vindt het normaal dat men weet wie eigenaar is van een huis en een wagen. Van de inkomens uit arbeid is de laatste euro gekend. En als het gaat om de strijd tegen de sociale fraude, dan is geen inspanning te klein om via de Kruispuntbank alle inkomens van de gerechtigden op sociale uitkeringen in kaart te brengen. Binnenkort gaat men volgens het regeerakkoord zelfs gas- en elektriciteitsrekeningen controleren.
Voor de “smalle” schouders is bescherming van de privacy kennelijk niet van tel. Maar o wee als de brede schouders inzage moeten geven in hun fortuinen. Dan heet dat ineens “heksenjacht”, dan wordt moord en brand geroepen.
Om tot meer rechtvaardige fiscaliteit te komen is het nochtans noodzakelijk om een register of kadaster uit te werken waarin alle financiële bezittingen van de Belgen worden genoteerd. Want hét uitgangspunt van een rechtvaardige fiscaliteit is dat alle inkomens, en dus niet alleen de inkomens uit arbeid, hun faire bijdrage leveren. Zeker in deze zware crisistijden waar werknemers al een gepeperde factuur hebben gekregen.
Een vermogenskadaster is onmisbaar als de belastingdienst moet achterhalen op welke inkomsten nu weinig of geen belastingen betaald worden. Met zo’n kadaster krijgt de overheid ook een krachtig wapen om fraude met roerende inkomsten te bestrijden. Via het register kan ze checken of de aangegeven inkomsten wel in verhouding staan tot wat iemand bezit. Een vermogenskadaster opmaken is echter onmogelijk zolang financiële instellingen een rookgordijn kunnen ophangen rond de vermogens van hun klanten.
Op wat baseren de auteurs zich dan trouwens om te schrijven dat de zuinige, hardwerkende burger, de spaarder-belegger geviseerd wordt in zijn financiële privacy?
Beleggers die interesten genieten, moeten vanaf volgend jaar telkens ze die ontvangen, aan hun bank melden of ze kiezen voor een roerende voorheffing van 21% of een voorheffing van 25%. De bijdrage zal niet van toepassing zijn op de verdiensten waarop een roerende voorheffing van 25% werd ingehouden. Telkens iemand kiest voor het lagere tarief van 21%, moet de bank dat melden aan een centraal punt dat de Nationale Bank van België (NBB) zal beheren. Die zal alle gegevens inventariseren die het van de verschillende banken ontvangt. De NBB geeft vervolgens de informatie van al wie meer dan 20.000 euro roerende inkomsten geniet, door aan de fiscus. Op de inkomsten boven de 20.000 euro wordt een belasting geïnd van 4%.
Laat ons wel wezen, dat is dus waar beide auteurs zich zorgen over maken. Dat de NBB een kadaster gaat aanleggen om grote vermogens een solidariteitsbijdrage te laten betalen van 4%! Los van het principe, willen we er de aandacht op vestigen dat het hier gaat over “grote roerende vermogens” en dat een solidariteitsbijdrage van 4% op de inkomsten die onderworpen zijn aan een voorheffing van 21% echt niet veel gevraagd is. Als we een rendement nemen van 4%, wat niet veel is, dan spreken we hier over een roerend bezit van 500.000 euro. Anders uitgelegd: je moet die 4% solidariteitsbijdrage maar pas betalen als je roerend vermogen meer bedraagt dan 500.000 euro! Bovendien wordt de solidariteitsbijdrage van 4% enkel geheven op inkomsten uit obligatiefondsen, kasbons, staatsbons, termijnrekeningen en aandelen waarop een roerende voorheffing van 21% werd ingehouden. Maar niet op tak 21, tak 23, beveks en spaarrekeningen. Wat denkt u dat banken gaan suggereren eens de kaap van 20.000 euro interest is bereikt?

En dan is er nog dat andere argument tegen een vermogenskadaster. “Wie zal er zich aan storen als men de breedste schouders nog een extra gewicht laat torsen? Alleen de bezitters van die brede schouders natuurlijk. Maar dat zijn dan wel diegenen die investeren in onze economie” Men wil hier dus aantonen dat als je de beleggers te zwaar belast, ze dan niet meer gaan investeren. Interesseert hun dat dan? Omdat aandeelhouders op hun aandeel graag 15% winst halen, wordt er verkocht en gekocht, en worden bedrijven verplicht onrealistische hoge rendementen te halen. Om aan die hoge rendementen te geraken, verlaagt men zich tot methodes die de werknemers en de burgers schaden. Een van die methoden: lonen niet mee laten delen in de productiviteit- en prijsstijgingen. Een andere methoden is kostendalingen niet doorrekenen. Allemaal om het kapitaalrendement hoog te houden. Ondernemingen zouden moeten werken met investeringen en projecten waarvan de rendabiliteit bekeken wordt over vijf, tien, twintig jaar. Toch is de gemiddelde duur dat een beursgenoteerd aandeel bijgehouden wordt, overal in de wereld absurd kort geworden. Zo wisselen de bedrijven van de BEL 20 om de zeventien maanden van eigenaar.[1]
Merkwaardig is trouwens dat een ander klassiek dreigement, dat van de kapitaalsvlucht niet wordt gebruikt. Of zouden de tegenstanders van een vermogensbelasting ondertussen ook al hebben aangevoeld dat dit tegenargument alsmaar meer op los zand komt te staan door de Europese spaarrichtlijn en door de OESO-richtlijnen? En dat de ervaringen met een vermogensbelasting in Frankrijk, waar dit helemaal niet leidde tot een noemenswaardige kapitaalsvlucht, ook al weinig houvast bieden voor de tegenstanders?
Dat er een heksenjacht wordt gehouden op de breedste schouders, dat is nog nooit in het verleden gebeurd en is ook nu niet het geval. Een gezin met twee kinderen en een gemiddeld arbeidsinkomen dat geen inkomsten uit vermogen heeft , draagt 48% bij van het brutoloon door fiscale en sociale bijdragen. De buren die eenzelfde bruto-inkomen uit hun beleggingsportefeuille halen en geen arbeidsinkomen hebben, dragen 15% of 25% bij. Vanaf 2012 wordt dat 21% of 25%, dan nog met tal van uitzonderingen. En dan nog alleen wanneer men er in niet in slaagt die inkomens verborgen te houden voor de fiscus.
We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat de heren Huybrechts en Blockx vooral daar bekommerd om zijn. Kennelijk hebben de breedste schouders, de grote vermogens, zeer veel te verbergen. En beginnen ze te beseffen dat, nu Reynders weg is op Financiën, de kansen groeien dat het uit is met dat schone liedje. Een schoon liedje dat al te lang werd gespeeld op kosten van de eerlijke belastingbetaler met smallere schouders. Daarmee schieten Huybrechts en Blockx overigens in eigen voet. Want als de brede schouders zoveel hebben te verbergen, dan weet de nieuwe regering wat te doen bij de begrotingscontrole van februari 2012 om 2 à 3 miljard bijkomend te vinden. In plaats van via een indexsprong een tweede keer de rekening te presenteren aan de werknemers en gerechtigden op sociale uitkeringen die wel al correct hun deel betalen.

Omdat een rechtvaardige fiscaliteit miljarden kan opbrengen

Guido Deckers
ACV - Nationaal Propagandist voor het thema rechtvaardige fiscaliteit

Waarom organiseert LBC-NVK een nationale actie- en stakingsdag op 30 januari

2012-01-20T16:34:00.000+01:00

Mogen we vijf minuten van uw tijd vragen om toe te lichten wat u te wachten staat op het vlak van werk en inkomen?
U wil ongetwijfeld een interessante en werkbare job en een goed inkomen. U wil ontwikkelingskansen voor u zelf of voor uw kinderen. U wil een goede balans tussen arbeid en privéleven. U hoopt op een goede sociale bescherming bij ziekte of werkloosheid. En u wil de zekerheid van een leefbaar pensioen op het einde van uw loopbaan. Dat zijn heel terechte verwachtingen. Daar zetten duizenden vakbondsmedewerkers en -afgevaardigden zich dagelijks voor in. Maar recente Europese maatregelen en beslissingen van de regering Di Rupo strooien roet in het eten.
Een grondige analyse van de geplande maatregelen doet ons besluiten dat er zwaar bespaard wordt op de kap van werkenden, werkzoekenden en gepensioneerden. De hoge vermogens en de vennootschappen ontspringen de besparingsdans. Meer ongelijkheid en meer armoede zal het resultaat zijn. Erg onrechtvaardig, vinden wij. Daarom richten we ons vandaag tot u.

Wij willen een solidaire en eerlijke maatschappij

Al meer dan 125 jaar verdedigen wij de belangen van werknemers en van sociaal verzekerden. Als vakbond staan wij voor een solidaire maatschappij. Om dat te realiseren hebben onze voorgangers gestreden voor een sterke sociale zekerheid. Dat willen we zo houden, want zonder sociale zekerheid zouden er in ons land nog meer mensen arm zijn. In een solidaire maatschappij is ook een eerlijke verdeling van de inkomens een absolute prioriteit. Belastingen dienen om overheden middelen te geven zodat ze een (sociaal) beleid kunnen ontwikkelen en om de inkomsten beter te verdelen. Dat gaat helemaal de verkeerde kant uit. De slogan “alleen werknemers betalen belastingen” wordt spijtig genoeg elke dag meer waar.
En ondertussen dicteert Europa in alle landen zware besparingen op de rug van de werkende bevolking. Europa moet de sterkste economische macht ter wereld worden en dan sneuvelen eerlijke principes van sociale of fiscale correcties. Alleen de markten mogen nog bepalen wat landen aan beleidsmiddelen voorzien. Lonen zijn daarbij een te mijden kost.

De regeringsmaatregelen zijn onrechtvaardig

De maatregelen van de regering Di Rupo zijn ingegeven door de logica van de financiële markten. Ze zijn onrechtvaardig en onaanvaardbaar. Er was sociaal overleg beloofd. Dat komt niet echt op gang. Er kan hoogstens gepraat worden over een lichte bijsturing hier of daar. De regering wijkt niet. Europa, weet je wel. En voor de werkgevers kan het allemaal niet snel en ver genoeg gaan.

Asociale keuzes

De vakbond heeft jarenlang geijverd voor een betere combinatie van arbeid en gezin. De regering zet die realisaties op de helling. Tijdkrediet wordt bemoeilijkt en onaantrekkelijker gemaakt. Hoe jonge gezinnen daar beter van worden, is de vraag.
Landingsbanen worden quasi onmogelijk gemaakt. Dat is een ramp voor werknemers in zware beroepen. Brugpensioen wordt zwaar gekortwiekt. Goed voor de bedrijven die voortaan oudere werknemers goedkoper kunnen ontslaan. De vakbonden krijgen het verwijt dat ze enkel opkomen voor de rechten van oudere werknemers. Niets is minder waar. Als al die ouderen moeten blijven werken… komen er dan jobs voor jongeren bij? Feit is dat jongeren geen job krijgen wegens geen ervaring en dat men voor de arbeidsmarkt al te oud is met 40 jaar. En voor jong of oud vinden de werkgevers de loonkost altijd te hoog.
Werklozen, jong én oud, alleenstaand, samenwonend of gezinshoofd zullen vanaf 2012 lagere werkloosheidsuitkeringen krijgen. Zij zullen onophoudelijk, ook 55-plussers, aangemaand worden om te bewijzen dat ze zeer actief werk zoeken. Zij zullen elke aangeboden job moeten aanvaarden. Jongeren zullen een volledig jaar moeten wachten vooraleer ze ook maar enige uitkering krijgen. De Belgische werkloosheidsuitkeringen duiken onder de Europese armoedegrens. Een schande!
De welvaartsaanpassingen voor pensioenen, ziekte-uitkeringen en werkloosheid die waren overeengekomen voor 2013 en 2014, verschrompelen. De uitgaven voor de gezondheidszorg worden aan banden gelegd. Zieke jongeren en ouderen zullen heel snel voelen wat dat betekent: duurdere en mindere zorg. Niks solidariteit en meer armoede, dat is het resultaat. Wie beweert dat ons sociaal model zo wordt gevrijwaard, is te kwader trouw.

Waar is dat fiscaal feestje?

Er is nog een gigantisch onrecht. De zeer hoge inkomens blijven buiten schot. Er wordt geen vermogensbelasting ingevoerd, wat in de ons omringende landen wel het geval is. Bedrijven die honderden miljoenen winst maken, betalen geen eurocent belasting, dankzij de notionele intrestaftrek en andere fiscale voordelen.
De gewone belastingbetaler heeft minder geluk. De kabel-tv wordt duurder, de aftrek voor hypotheekleningen wordt afgeschaft, premies voor milieuvriendelijke investeringen worden ongedaan gemaakt. België wordt door de VBO-voorzitter in het buitenland voorgesteld als een belastingparadijs voor bedrijven, we spreken hem voor één keer niet tegen.
Er is in de regeringsmaatregelen niets te vinden voor eerlijker en correctere belastingen.

En het is nog niet gedaan

De Europese Commissie heeft de Belgische begroting gewikt en gewogen en volgens haar normen te licht bevonden. Er moet nog minstens, in 2012 alleen al, 3 miljard extra gesaneerd worden. De komende weken zal opnieuw de snoeischaar worden bovengehaald. De werkgevers pleiten al weer hardop voor een indexinlevering.

Reageren is absoluut nodig

Het is daarom dat we als vakbonden oordelen dat er zeer fors “halt” moet worden toegeroepen. We hebben gepoogd om via overleg de regering en de werkgevers tot andere gedachten te brengen. U hebt kunnen vaststellen hoe hooghartig het neen klinkt.
Er zit dus niks anders op dan reageren. Dat zullen en moeten we doen via informatie en sensibilisering. Maar finaal zullen we ook moeten zeggen: “tot hier en niet verder!”. Wij doen niet meer mee aan schijnoverleg, we willen fundamentele bijsturingen en al helemaal geen nieuwe besparingsronde.

Daarom organiseren we samen met de andere vakbonden een nationale actie- en stakingsdag op 30 januari. Staken is geen lachertje, niemand doet het voor zijn of haar plezier. Maar als we niets doen, blijft de ongemeen harde onrechtvaardigheid van het besparen op de rug van de werkenden en sociaal verzekerden verder duren. Het is genoeg geweest.

Wij vragen u om mee te staken waar het kan. Lukt dat niet, dan toch minstens begrip op te brengen voor de stakers en actievoerders. Het is in ons aller belang dat er verandering in het beleid komt. Zonder actie of reactie gaat de besparingswoede gewoon door.

Syndicale groeten,

Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK

Meer info? www.degevolgen.be en www.dealternatieven.be

Leugens en provocaties - Standpunt Ferre Wyckmans in Ons Recht

2011-12-28T14:29:00.000+01:00

Het zou de titel kunnen zijn van een toneelstuk van Anton Tsjechov of een film van Woody Allen. De woorden lijken ons gepast voor de regeerverklaring van de regering-Di Rupo. Het is een welbewuste beoordeling die we maken. Een zware uitspraak, maar we doen er géén woord vanaf.

‘Leugens’ omdat voor, tijdens en na de publicatie van de regeerverklaring beweerd werd dat er een eerlijke verdeling van de lasten zou komen. Dat de sterkste schouders de zwaarste lasten zouden dragen en dat er, godbetert, niet geraakt zou worden aan de rechten van werknemers met tijdkrediet, bruggepensioneerden of werklozen. Maar het tegendeel is waar.
Er heerst een geforceerde algemene blijdschap omdat we eindelijk een regering hebben. Maar neem eens een kijkje op de website www.degevolgen.be, speciaal ontwikkeld door het ACV. Wie de teksten daar leest, merkt pijnlijk duidelijk wat er door het nieuwe regeerakkoord écht verandert. Er wordt ‘contractbreuk’ gepleegd. Toegekende rechten en aangegane engagementen worden teruggeschroefd. Ook al zullen er misschien toch nog ‘overgangsmaatregelen’ worden getroffen.
De pensioenrechten zullen verminderen voor bruggepensioneerden die al met brugpensioen zijn. De uitkeringen voor schoolverlaters zullen zakken. Werklozen, niet alleen nieuwe, zullen over het algemeen lagere uitkeringen krijgen. Werklozen tussen 50 en 55 jaar zullen regelrecht op hun werkloosheidsuitkeringen moeten inboeten. Ambtenaren zullen op hun pensioenen en hun pensioenrechten inleveren. Wie beweert dat dit niet klopt, liegt gewoon.

Contractbreuk

Na de werknemersbetoging van 2 december 2011, waaraan 80.000 leden van de vakbonden deelnamen, kondigde de regering sociaal overleg aan. Maar die belofte werd 14 dagen later gewoon gebroken. Wordt contractbreuk het handelsmerk van de nieuwe regering?
Maar ook provoceren kunnen ze in de nieuwe bewindsploeg. De kersverse minister van Pensioenen, Vincent Van Quickenborne, verklaarde dat zijn pensioenplannen nog voor Kerstmis door de parlementaire commissies en beheerscomités zouden worden geloodst. In plaats van te overleggen wil ‘Quickie’ gewoon ‘iedereen overtuigen’.
Langer werken en de pensioenen verminderen voor wie niet lang genoeg werkt, zo luidt de boodschap. Uitgerekend in ons land, waar de pensioenen al betrekkelijk laag zijn.
De inlevering op de pensioenen zal worden goedgekeurd door parlementairen die al na twintig jaar loopbaan en vanaf 52-jarige leeftijd recht hebben op een volledig pensioen. Een pensioen dat zomaar eventjes 75 procent van een parlementaire wedde bedraagt. Zoiets heet provocatie.

‘Nog te soft’

De superprovocateurs zitten niet alleen in de regering. De N-VA blijft verkondigen dat alle aangekondigde saneringen in de pensioenen, de brugpensioenen en de werkloosheidsuitkeringen een goed begin zijn maar nog niet ver genoeg gaan. Het is allemaal ‘te soft’. Niet aan de index raken vinden ze bij de N-VA ook veel te zacht.
Naarmate arbeiders, bedienden, kaderleden en ambtenaren beter worden geïnformeerd over de échte gevolgen van de keuzes van de nieuwe regering, wordt het voor hen veel duidelijker dat de bewindsploeg absoluut verkeerde beslissingen neemt. Eigenlijk maakt de nieuwe regering de vakbonden sterker zonder het te beseffen. Van Quickenborne verdient ondertussen wellicht al de titel van ‘onze beste ledenwerver’. Al zitten Bart De Wever & Co hem wel op de hielen.

Lachertje

De solidariteit moet niet komen van wie niets of weinig heeft, maar van wie veel heeft en weinig geeft. Zelfs het blad Trends komt tot de vaststelling dat de Belgische vennootschapsbelasting eigenlijk een lachertje is. De sterkste schouders van de grote vermogens worden ontlast in plaats van belast.
Naast het alibi van de solidariteit is er ook nog dit ‘argument’: “Het moet van Europa!”. Alsof de Europese maatregelen genomen worden zonder dat er één Belgische politicus bij betrokken is. De Europese voorzitter is Herman Van Rompuy. En de Europese Commissaris voor Handel is Karel De Gucht. Alle beslissingen in de Europese Raad worden eenparig genomen, dus ook met de goedkeuring van de Belgische ministeriële vertegenwoordigers.
Leugens, provocaties… en onrechtvaardigheid.
Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK

Arco… een te leren les

2011-12-07T12:33:00.000+01:00

De Arco-vennootschappen hebben een meer dan flinke klap gekregen nadat het met Dexia de foute kant uitging. Dexia Bank België werd via een staatstussenkomst gered en kan hopelijk zijn bankactiviteiten verder zetten. Wat overblijft is een restgroep met lage boekhoudwaarde en weinig zicht op winstgevende activiteiten.
De groep Arco was van oorsprong (1930) de hoofdspeler in de coöperatieve spaarbank BAC (Belgische Arbeiderscoöperatie). Dat werd later de BACOB die in 1999 opging in de Artesia Banking Cooperation, die op zijn beurt in 2001deel ging uitmaken van de Frans-Belgische Dexia Groep.
10 jaar later kan de vraag gesteld worden of die Europese schaalvergroting de beste keuze was. Gelijk of ongelijk wordt altijd achteraf vastgesteld. Feit is dat de grotere structuur en de internationalisering de groep ook gevoeliger maakte voor crises. Eerst tijdens de wereldwijde bankencrisis in 2008. Ook toen moesten de overheden en de grote aandeelhouders, waaronder Arco, Dexia redden. De euro- en schuldencrisis van 2011 heeft de zaak helemaal geen goed gedaan.
Het ACW, het ACV en een aantal centrales van het ACV, waaronder sinds 1999 ook LBC-NVK, hebben via Arcofin een deel van hun middelen belegd. Die inbreng heeft onze financiële situatie geen windeieren heeft gelegd. Maar we hebben ook moeten vaststellen dat het redelijk snel de minder florissante kant kan uitgaan. We zullen na de vereffening van Arcofin in onze balans een zwaar verlies moeten incasseren, hoe voorzichtig we ook met de financiële middelen om pogen te gaan. Aan de gevolgen zullen keuzes en prioriteiten verbonden zijn, maar we zitten niet op onze knieën. Dat niemand van onze tegenstrevers zich daarin enige illusie maakt.
Meer nog dan in het verleden zullen we het reilen en zeilen, maar vooral ook het dramatisch falen van een bepaalde financiële politiek op de voet blijven volgen en trachten te remediëren. En ja, we zullen lessen trekken. Een voldoende grote reserve is nodig om onvoorziene problemen de baas te kunnen niet bij de eerste windstoot omver te worden geblazen. Maar we moeten ook een verantwoord en verantwoordelijk financieel beleid voeren.
Nog iets over de particuliere coöperanten. Al in 2008 werd wettelijk vastgelegd dat zij in geval van problemen als spaarders zouden behandeld worden – met dus een staatswaarborg. De gespeelde en geforceerde verontwaardiging van beleggersverenigingen dat zij zouden gediscrimineerd zijn is merkwaardig. De particuliere coöperanten bij Arco zijn groot in aantal (meer dan 700.000), maar ieders ‘inleg’ is redelijk beperkt. Deze aandelen nu gelijk stellen met beursgenoteerd, speculatief risicokapitaal, is een bewust foute voorstelling van de feiten. Voor meer info zie www.groeparco.be. Het is niet fijn dat we nu in deze situatie zijn terechtgekomen. Het Dexiaverhaal maakt onze overtuiging nog sterker dat de bankwereld een loepzuiver en fors controlesysteem krijgt. Het kan zo inderdaad niet verder.

Asociaal beleid

Op het moment dat we dit schrijven hebben de liberale partijen geoordeeld dat de besparingen in de sociale sector onvoldoende zijn en willen ze geen verder overleg zonder dat hun eisen stante pede worden gerealiseerd. Verhoging van belastingen voor grote vermogens, taksen op financiële speculaties, vermindering van de notionele intrestaftrek, ingrepen in een juistere inning van belastingen bij vennootschappen, aanpak van tantièmes…het staat allemaal in het lijstje van de diepblauwe “onaanvaardbaarheden”. Maar tegelijkertijd moet de index worden ‘hervormd’, moeten de wachtuitkeringen voor schoolverlaters worden afgeschaft, moet het brugpensioen eigenlijk onmogelijk worden, moeten de werkloosheidsuitkeringen naar omlaag en in de tijd beperkt worden. Want dit moet allemaal van Europa, alsof ze niet zelf in het Europees Parlement deze blauwdruk hebben helpen schrijven. De N-VA oordeelt dat dit inderdaad allemaal moet en liefst heel snel, en als het voor de Belgische werklozen niet kan dan toch voor de Vlaamse werklozen. Alleen wie al of nog werkt verdient steun. Alle anderen staan niet in het politiek vizier.
Het moet gezegd dat ook de andere Vlaamse onderhandelaars (CD&V en sp.a) blijkbaar bereid zijn om redelijk ver in het besparingsgelid te lopen. Wij, die pleiten voor behoud van verworven rechten en bescherming van de zwaksten (werknemers én uitkeringstrekkers) worden gekapitteld als oerconservatief. De besparingsdrift mist ondertussen elke ernstige sociale toets. Geen werkgever of kapitaalbezitter die iets in de weg wordt gelegd. Integendeel, zij worden in het belang van de economische groei gepamperd. Ondertussen neemt de verarming zienderogen toe, in Wallonië, in Brussel en in Vlaanderen. Geen haan die ernaar kraait, geen leeuw die erover brult. De onderhandelaars dreigen wantrouwen te oogsten omdat het vertrouwen van de werknemers niet beoogd wordt.

Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris

2 dec. Manifestatie Brussel: Neen aan wilde besparingen

2011-12-02T14:37:00.006+01:00

Tussen de 50 en 80.0000 vakbondsafgevaardigden, -leden en symphatisanten kwamen vandaag op straat om te protesteren tegen de besparingsplannen van de regering. De besparingen van de regering Di Rupo raken vooral de werknemers, de gepensioneerden, de werklozen en de jongeren en te weinig de vermogenden en de grote bedrijven.

Bekijk de foto's op Picasa: reportage 1
reportage 2

Vakbonden waarschuwen voor warme winter...

2011-11-15T13:40:00.001+01:00

6000 militanten bliezen verzamelen in Brussel. Om te waarschuwen tegen de wilde besparingsplannen van de overheid op de kap van werknemers en sociaal zwakkeren.

Snoeien om te groeien?

2011-11-03T14:51:00.001+01:00

Voor een werknemersorganisatie als de LBC-NVK is het momenteel uitkijken langs alle kanten. Niets in ons syndicale blikveld heeft nog enige glans. Als Europa al weinig vrolijke taferelen te bieden heeft, dan is het op Belgisch niveau nog minder florissant. Het sociaaleconomische luik van de regeringsonderhandelingen, zeg maar het besparingsdebat, belooft niets goeds voor de werknemers.
“We zullen het allemaal voelen”, is de dooddoener die politici uitspreken om in te hakken op verworvenheden die het resultaat zijn van meer dan 125 jaar sociale geschiedenis. Als politici verkondigen dat we ‘af moeten van de taboes’, weten we maar al te goed dat ze het vooral over sociale taboes hebben. Andere taboes blijven moeiteloos overeind: de vraag naar een rechtvaardig geïnde vennootschapsbelasting, de roep om de afschaffing van de notionele intrestaftrek, het pleidooi voor een belasting op grote vermogens. Aan die taboes mag blijkbaar niet worden getornd.
Het debat over de werkloosheid kan je niet reduceren tot een louter statistisch discours. Werkloosheid is geen comfortabele fauteuil waarin luieriken zich nestelen. Het is een harde bank, net zoals veel jobs onaanvaardbaar hard zijn. Slechtbetaalde banen, met werkomstandigheden die niet meer van deze tijd zijn, vormen geen goed alternatief. De maatschappij en de politieke klasse moeten interesse tonen om de werkomstandigheden, dus ook de lonen, aan te passen. Heeft het enige maatschappelijke meerwaarde om werklozen te viseren en in hun uitkeringen te snoeien zodat ze letterlijk uit armoede een haast even armoedige baan moeten aannemen? Natuurlijk niet.

Meer armoede

De spaarquote in ons land zit in de lift. In de mondiale statistieken spannen de Belgen de kroon als het over spaargeld gaat. Wel te verstaan: de gemiddelde Belg. Tegelijkertijd geven àlle, ik herhaal àlle, Vlaamse, Belgische, Brusselse en Europese studies, aan dat de armoede in ons land toeneemt. Er zit dus flink wat fout.
Nu al is er een gigantisch verschil tussen wat echte rijken aan inkomens en vermogens hebben en de situatie van de Belgische middenmoot. De verschillen tussen wie bovenaan de inkomensladder staat en het toenemende aantal onderaan nemen hallucinante proporties aan. Zo’n probleem los je niet op door de laagste inkomens van werkenden of werklozen onderling anders te verdelen onder het mom van de solidariteit.
Nog maar eens wordt de index onder druk gezet omdat die de concurrentiekracht van onze economie zou aantasten. De tegenstanders van de index willen niet horen dat het mechanisme juist bewerkstelligde dat mensen hun koopkracht behielden. Zonder index zouden alle werkenden en alle sociaal verzekerden hun koopkracht zien achteruitgaan. Durft er iemand met politieke verantwoordelijkheid dat zo letterlijk, oog in oog met een kiezer, te vertellen? Wie de index afschaft, zit in de zakken van alle werknemers.
Snoeien om te groeien is in de landbouw misschien een goed principe. Maar op sociaal gebied is deze methode absoluut te mijden.

Duitsland

Vergelijken met wat er rondom ons gebeurt, lijkt misschien de redelijkheid zelve. Maar dat is niet zo. In Duitsland verminderde de reële koopkracht, lees: werknemers gingen daar minder verdienen. Vergelijken met Duitsland betekent in wezen dat je pleit voor lagere lonen om de concurrentiekracht te ondersteunen. De vakbonden vinden zoiets een heilloze weg. Zij weten gelukkig beter en beseffen dat het onverstandig zou zijn om de Duitsers blindelings achterna te lopen.
Alles wat er aan sociale verworvenheden bestaat voor werknemers en sociale uitkeringstrekkers is er gekomen omdat de vakbonden overtuigende argumenten uitspeelden en strijd leverden. Dit is ons erfgoed dat we samen delen. Wie een aanslag pleegt op die verworvenheden, tast onze eigenheid aan. Geen sprake van dus!
Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK

LBC-NVK Volwassenenonderwijs in het verweer: iedereen heeft recht op onderwijs

2011-10-28T09:38:00.001+02:00

LBC-NVK heeft, via het centrum voor Volwassenenonderwijs, een traditie van meer dan 115 jaar vorming en opleiding voor volwassenen. Het recht van werknemers om via opleiding en scholing hun maatschappelijke en persoonlijke meerwaarde op te krikken was en blijft een doelstelling. Dat er daardoor ook nog een mogelijke extra troef op de arbeidsmarkt wordt gerealiseerd blijft eveneens een belangrijk nevendoel.

Het door de Vlaamse Overheid zo geprezen principe van het “levenslang leren” zetten we al een eeuw in de praktijk om. Terecht wordt immers vorming, opleiding, bij- en nascholing als een hoge troef, zoal niet als plicht, beoordeeld. Dat recht verder ontwikkelen, voor wie het door omstandigheden niet of onvoldoende heeft kunnen realiseren - via en tijdens het reguliere schoolopleiding -, is onze missie. Daarbij hebben we nog nooit enig onderscheid moeten of willen maken op basis van criteria die er humaan niet toe doen. Haast integendeel. Toegangscriteria staan nu in functie van vooropleiding of verworven kennis. Andere criteria zijn pedagogisch onbruikbaar. Wat begon als een specifiek werknemersgericht onderwijsaanbod, omdat het de economisch zwakkeren zijn, is gaandeweg verbreed naar “niet meer of nog niet-werkenden”.

De enorme vlucht van het ‘Nederlands tweede taal’-onderwijs bewijst dat ook bij Nederlandsonkundigen de drang naar het leren van ‘onze’ taal een verzuchting is. Het zou juist een opluchting moeten zijn voor beleidsmakers en dus geen afwijzing, van niemand, tot gevolg mogen hebben. Integratie op vele terreinen loopt via de kennis van de taal. LBC-NVK Volwassenenonderwijs heeft zich van bij de aanvang ingeschreven in het traject van doorverwijzing waarin de Huizen van het Nederlands als coördinerende dispatchingdienst hun zeer eigen en belangrijke rol hebben. Die structuur werd juist opgezet om de grote vraag op het aanbod af te stemmen.

LBC-NVK Volwassenenonderwijs is evenwel om principiële redenen zeer gekant tegen de recente beslissing van de Vlaamse Minister van Onderwijs Pascal Smet om op basis van het criterium ‘het niet hebben van papieren’ een toegang tot onderwijs, en daarbij werd expliciet het Nederlandse taalonderwijs beoogd, te ontzeggen. Zo wordt een inbreuk gepleegd op het principe van het recht op onderwijs. Maar er wordt ook vooral gediscrimineerd en er wordt een tweedeling geïnstitutionaliseerd in het nadeel van de allerzwaksten. Asielbeleid behoeft geen sanctioneringsclausules via onderwijs. Daarmee worden scholen en leerkrachten, die de persoonlijke ontwikkeling van mensen als enig doel hebben, ingeschakeld in een uitstotingsbeleid.

Daarom heeft LBC-NVK Volwassenenonderwijs de beslissing genomen om de bepalingen van dit decreet bij het Grondwettelijk Hof aan te vechten. We beschouwen het onze plicht om onze principes en missie ook via wettelijke weg te kunnen vrijwaren. Spijtig genoeg hebben we de laatste weken moeten vaststellen dat het gebruik maken van dit democratisch grondrecht bij Vlaamse Onderwijsinstanties als zeer bedreigend wordt ervaren. Er wordt zelfs gedreigd met “verdere stappen te overwegen” terwijl verificateurs en controleurs onze scholen aan een net iets hoger tempo dan normaal bezoeken. Onderwijs in het algemeen en leerkrachten in het bijzonder dienen een ander belang dan dat van de uitsluiting en de discriminatie. Scholen zijn geen politieke aanhangsels.

Ferre Wyckmans
Voorzitter LBC-NVK Volwassenenonderwijs

Bekijk de foto- en videoreportages op de Wereld Morgen

Hou Dexia Bank Belgisch

2011-10-07T10:31:00.001+02:00

Standpunt LBC-NVK Nationaal Secretaris Stefaan De Cock

Buitenlandse banken aan de touwtjes laten trekken inzake de financiering van lokale economieën en overheden, zal op termijn problematisch zijn.
Er is een ultieme kans om dit land weer te voorzien van een veilige, rendabele en Belgische bank De ontmanteling van Dexia zet dit land nog maar eens op zijn kop. Net zoals in het Fortisverhaal menen wij dat LBC-NVK de existentiële keuzes waar we voor staan, mee moeten bepalen.Dit recht wordt ons verleend door het feit dat deze bank tot op vandaag door zijn mensen is recht gehouden. Het zijn dik betaalde toplui, die al lang de deur uit zijn, die ons hebben opgezadeld met de ellende. Het heeft weinig zin lang achter ons te kijken en de schuldigen te zoeken. We staan opnieuw voor hartverscheurende keuzes en het is als vakbeweging niet eenvoudig die te maken.

Voor ons is het uitgangspunt de belangen van het personeel en van het cliënteel. Dat cliënteel bestaat zowel uit particulieren als publieke overheden. Vraag is hoe je dit het best doet en met welk termijnperspectief voor ogen. Systeembanken zijn geen gewone ondernemingen en zeker niet als er publieke middelen in het geding zijn.

Waarheen met Dexia Bank ? Mocht het antwoord eenvoudig zijn, dan lag het al lang op tafel. Wat zijn uitgangspunten bij het bepalen van een richting ?

Let op uw kippen
België heeft nood aan banken die in staat zijn de Belgische lokale economie en publieke overheden van investeringsmiddelen te voorzien zonder dat men afhankelijk wordt van buitenlandse mogendheden. Dat laatste is een belangrijke overweging. Eén zaak lijkt zeker: die buitenlandse afhankelijkheid is in crisismomenten problematisch. Onze energieproducenten zijn verkocht en politiek België slaagt er maar niet in enige controle te houden op zowel productie als prijszetting van energie, zelfs niet op een ernstige taxering van de winsten. Buitenlandse banken aan de touwtjes laten trekken inzake financiering van lokale economie en publieke overheden zal op termijn even problematisch zijn. De boer moet dus even op zijn kippen letten en iets verder kijken dat het poortje van het hok.

De huidige ontmanteling van de Dexiagroep biedt kansen op een duurzame bedrijfsvoering voor de verschillende entiteiten. Zeker ook voor Dexia Bank België, dat tot nader order een perfect leefbare bank is en een uitstekend vehikel om lokale economieën en overheden te financieren met eigen middelen. Dat is toch het adagio van na de crisis: kleinere, veiligere banken in dienst van mens en samenleving.

Op vlak van werkgelegenheid bouwen we al drie jaar af in België via het transformatieplan, wat maakt dat een stand-alone scenario allicht niet te veel klappen meer zal bezorgen op vlak van tewerkstelling.
Als we daar van overtuigd zijn, moeten we de deur sluiten voor een loutere verkoop van Dexia Bank aan een buitenlandse investeerder. Dexia Bank is perfect in staat om alleen verder te gaan. Fortis stond destijds ook voor deze keuze maar daar was het verwachte bloedbad inzake werkgelegenheid zo groot dat wij als vakbond nooit deze piste konden volgen. Bovendien bleef het risico op speculatie tegen de bank ook te groot, wat ons uiteindelijk dreef in de richting van een verkoop aan BNP Paribas. In hoofde van werkgelegenheid is dat nog steeds de juiste keuze, in hoofde van buitenlandse afhankelijkheid liggen de kaarten uiteraard anders.

Vele vragen dringen zich echter op, ook als Dexia Bank in België zelfstandig verder gaat. Moet Dexia Bank beursgenoteerd blijven? Wat is de impact van een terugtreding van de beurs op werkgelegenheid? Kan Dexia Bank teug naar een coöperatief model, en wat zijn daar de gevolgen van?

In ieder geval is er een ultieme kans om dit land weer te voorzien van een veilige, rendabele en maatschappelijk verantwoorde bank die niet gedirigeerd wordt vanuit Parijs. We hebben geen zin in een oorlogje met de Fransen. Toch kan België niet langer als financieringsbron dienen voor de Franse noden. Mocht het een verhaaltje Vlaanderen-Wallonië zijn, dan was het kot al lang te klein geweest.

LBC-NVK pleit dus uitdrukkelijk voor een Belgisch verhaal waarin maatschappelijke noden, personeelsbelangen en vrijwaring van het cliënteel nog mogelijk zijn, in een duurzaam en ethisch perspectief. Dure woorden, maar nu meer dan ooit in praktijk te brengen.

Misschien kunnen we meteen ook afscheid nemen van het exorbitante bonusverhaal in dat soort bedrijven, wat dus nog een extra meevaller is.

Verscheen eerder in De Morgen

Standpunt in Ons Recht oktober 2011: Europees cijferwerk

2011-10-05T12:27:00.000+02:00

In de slipstream van de hypotheekcrisis en daarop volgende bankencrisis in 2008 ontstond het licht euforisch gevoel dat het nooit meer zou worden als vroeger. Aan banden gelegde banken, gemuilkorfde financiële spelers en sterk gereglementeerde financiële markten: het leek haast zo voor het grijpen. Een nooit geziene reeks financiële overheidstussenkomsten en evenveel overdreven hoge bonussen voor CEO’s later moeten we vaststellen dat we opnieuw staan waar het begon. We staan nu voor een schuldencrisis waarbij ingrepen niet meer in het vooruitzicht worden gesteld, maar effectief zullen zijn. En het zal serieus zijn, zo redeneert Europa.
Alsof het ondertussen voor de werknemers al niet serieus was. Een sociale dumping met de meest lamentabele lage lonen in Duitsland heeft de inkomenssituatie van de gemiddelde Duitse werknemer ongemeen hard getroffen. In Frankrijk worden alleen al in het onderwijs tienduizenden banen weggesaneerd. Wie in Engeland nog het universitair inschrijvingsgeld wil kunnen betalen, moet van extreem goeden huize zijn. En in het Zweedse welvaartsparadijs van weleer is ernstig ziek worden een luxe die alleen de rijken zich nog kunnen veroorloven.
Qua loonmatiging in 2011 en 2012 weten de Belgische werknemers wat hun cijfers-na-de-komma-part is. Voor andere inkomensgroepen is het nog wachten op de eerste aanzet van iets wat op een matiging lijkt.
Snoeiharde controle
Inmiddels keurde het Europees Parlement op 28 september een reeks maatregelen goed die hun gelijke evenmin kennen. Onder het mom dat Griekse toestanden moeten vermeden worden komt er een snoeiharde Europese controle van de staatshuishoudens aan. Het is onbegrijpelijk dat een meerderheid in het Europees Parlement zichzelf buiten spel zet. De macht om te controleren en in te grijpen wordt overgedragen aan de Europese Commissie en meer bepaald bij de Europese Commissie voor Economische en Financiële zaken gelegd. ‘Ecofin’ in vakjargon.
U zal niet ten onrechte zoeken naar het begrip ‘sociale zaken’… die deden er in Europa al lang niet toe. Dat wordt nu nog maar eens bevestigd. Want de finale controle op de Belgische en andere nationale overheidsbegrotingen komt zelfs niet meer bij de nationale parlementen te liggen maar bij die Ecofin. Een door het Europees Parlement gelegitimeerde staatsgreep van zaakwaarnemers. Er kunnen sancties worden opgelegd die variëren tussen 0,1 en 0,2 procent van het bruto binnenlands product. Vertaald naar Belgische begrippen betekent 0,1 procent van het BBP een som van zo’n 360 miljoen euro. Geen kleingeld dus.
Loonvorming
Overheidsbegrotingen binnen de perken houden en financiële informatie correct doorgeven? Daar valt mogelijk nog iets voor te zeggen. Maar onze vrees gaat dieper. Zullen de heren – en dames? – van Ecofin voortaan kunnen ingrijpen in de loonvorming? Anders gezegd, zullen zij indexeringsmechanismen als ‘financieel te mijden’ kunnen beoordelen? Het valt ook te vrezen dat Ecofin zich zal moeien met de echte loonsonderhandelingen omdat de loonkosten een invloed hebben op de handels(on)evenwichten met andere landen. Als dat gebeurt, kunnen we niet meer onderhandelen over meer loon of er strijd voor leveren. Loonsverhogingen zullen dan afhangen van wat eurocraten ervan vinden.
Een Europa waar het statistische bureau Eurostat de lijnen uittekent is een fout sociaal Europa. De Europese beslissingnemers, zowel Commissie als Parlement, misten een magistrale kans om aansluiting te vinden bij de verzuchtingen van hun burgers en meer bepaald die van de werknemers.
De saneringen, bezuinigingen en ‘straf-boven-straf’-maatregelen die worden aangekondigd en uitgevoerd raken niet aan de fundamentele werking van een superliberale markt. Ze raken wel de terreinen die werknemers treffen. Eens te meer is het woord ‘sociaal’ geschrapt uit de Europese woordenschat. Als er in de komende periode weer over ‘de kloof tussen de Europese politiek en de burgers’ wordt gesproken, hebben de Europese politici alleen naar zichzelf te kijken.
De LBC-NVK is actief in diverse Europese vakbondsfederaties en samen met het ACV – en de andere Belgische bonden – in het Europees Vakverbond. Werk dat de komende maanden en jaren nog meer inzet zal vergen en aan belang zal winnen. Tegenmacht ontwikkelen, er zit niks anders op.
Ferre Wyckmans
Algemeen secretaris

Duitsland: rolmodel of rotmodel?

2011-10-03T09:08:00.001+02:00

LBC-NVK organiseerde op 29 september een studiedag getiteld 'Iedereen Duitser'.
Het Duitse model wordt geroemd. Duitsland dicteert voortaan de Europese spelregels. Maar LBC-NVK is minder positief over dit model: de lonen staan onder druk, werknemers moeten langer aan het werk, de index staat op de helling en wat met het sociaal overleg?

Na een boeiende studiedag, sprak Ferre Wyckmans, algemeen-secretaris, de deelnemers kort en duidelijk toe.

"Uit alles valt te leren. Wat goed is kan tot voorbeeld strekken. Wat fout is kan ons behoeden voor herhaling. Er zijn steeds lessen te trekken.
Ik wil een poging doen. 5 lessen op 15 minuten, dat is 3 minuten per les of bijna gratis, het lijkt haast een Duits uurloon.

Les 1: Hoed U voor mooipraters die in Uw belang het beste met U en Uw kinderen voor hebben.
'We moeten nu echt saneren, want we willen die kosten niet nog eens doorschuiven naar de volgende generatie. Onze generatie moet haar verantwoordelijkheid nemen', dat zei Marianne Thyssen van de EVP recent in het Europees Parlement. Vandaag wist Open-VLD politica Gwendolin Rutten te stellen dat Europa eindelijk bewijst aan de toekomst te denken. Zij werd vanmorgen wakker in een nieuwe Europese federatie. Haar kirrend geluk kon niet op. Dat alles naar aanleiding van de goedkeuring van het zgn. ‘sixpack’.
Een rist maatregelen die de budgettaire orthodoxie van de Europese staatshuishoudens tot absoluut dogma heeft verheven. Daartoe heeft het Europees Parlement zichzelf grandioos buitenspel gezet en een technocratische staatsgreep van de Raad Economische en Financiële Zaken (Ecofin) gelegitimeerd. Het is zoeken naar enige sociale referentie of zelfs het woord ‘sociaal’ in deze teksten. Gezonde overheidsfinanciën of budgettaire disciplinering: goed voor de burgers en goed voor de werknemers? Als voortaan de nationale begrotingen het imprimatur van Europese instanties behoeven, wil dat zeggen dat de loonkostevolutie als belangrijke Europese toets wordt ingevoerd. We weten ondertussen wat de Belgische loonnorm heeft opgeleverd. Als voortaan de Duitse loonevolutie de norm wordt zijn we echt nog niet thuis. Die zogenaamde aandacht van Marianne Thyssen en anderen voor het belang van de toekomst is dus vrezen wij vooral aandacht voor het eenzijdige belang van en voor de economische sterkhouders. Geen belangstelling voor het verdelingsvraagstuk. Les 1 dus: we hoeden ons voor mooipraterij en economische peptalk.

Les 2 : Werknemersrechten zijn nooit gegarandeerd. Werknemersrechten worden niet op een schoteltje geserveerd en al zeker niet op een Europees dienblad.
Eén van de aanbevelingen van de Europese Raad voor België in het kader van het stabiliteitsprogramma luidt als volgt: “het systeem van loononderhandelingen en het loonindexeringsysteem hervormen, teneinde ervoor te zorgen dat de loonstijging beter aansluit bij de ontwikkeling van de arbeidsproductiviteit en het concurrentievermogen”. Codetaal om loonblokkering zoal geen koopkrachtingrepen door te voeren. Het inkomen uit arbeid als doel op zich is geen aandacht waard.
Onze index kent weliswaar nu nog het predicaat “automatisch”, maar het betekent niet dat het ook automatisch aan iedereen wordt toegekend. Er is de onophoudelijke druk van instanties als het IMF, de OESO, de ECB, de NBB en de Belgische en niet te vergeten Vlaamse werkgevers… die het automatische en de index liefst meteen afgeschaft zien. Voorlopig weten we dat met succes te counteren. Of toch niet?
Maar het verwerven die loonindexering, is overigens nog niet overal een feit. In het Paritair Comité ‘vrije beroepen’ met 23.700 bedienden en 1.100 arbeiders weigeren Unizo en VBO een akkoord te sluiten over een loonindexering. Dat geldt ook voor het Aanvullend Paritair comité voor de arbeiders dat 26.500 arbeiders telt. In het Paritair Comité sociaal secretariaten en het aanvullend paritair comiténon-profit organisaties die volgend jaar van start gaan, zullen de werkgevers eenzelfde standpunt innemen. Hier zijn ongeveer 40.000 bedienden mee gemoeid. 100.000 werknemers zonder indexgarantie, laat staan van enig automatisme.
Wat we hebben staat dus onder druk, wat we nog niet hebben krijgen we niet met de vingerknip. Niet hier en ook niet vanuit Europa. Les 2… het dienblad is niet gevuld met werknemersrechten.

Les 3: Regulering en deregulering is meer dan alleen twee letters verschil.
Looninlevering op zijn Belgisch via de loonnorm, op z’n Duits of in de toekomst op zijn Europees is één. De deregulering van het sociaal zekerheidsstelsel is een ander. Het recept van het Duitse Hartz 4 model bevat volgende kernelementen: beperking in de duur van werkloosheidsuitkering, de verplichte aanvaarding van elke job, de terugval op een forfaitair minimumbedrag. Ze staan letterlijk in de eerste nota Di Rupo, benieuwd wat het regeringsoverleg ons daar gaat bieden. De Duitse toets naar bestaansmiddelen is de logisch volgende stap. En voeg er wat België maar aan toe dat de uitbetaling van de werkloosheidsuitkering door de vakbonden onder druk van en de liberalen en de N-VA staat.
Les 3 : hier wordt niets geregeld er wordt brutaalweg ontregeld.

Les 4 : Wat we zelf doen, moeten we beter doen.
Deze variatie op de ietwat beladen uitspraak van Gaston Geens dat we in Vlaanderen beter zouden doen dan wat federaal in België mogelijk was wil ik hier niet als misplaatst Vlaams adagium herhalen. Er is de Franse spreuk “plus est en vous”, die eigenlijk eveneens Vlaamse (want) Brugse origine heeft ze is namelijk van Lodewijk van Gruuthuse. We kunnen beter, laat dat een optie en leidraad zijn. En met wij bedoel ik dan expliciet wij als syndicalisten. Ik bedoel dat we de ambitie moeten hebben om ‘het’ beter te regelenen het ons dus niet kunnen veroorloven om de boel de boel te laten. Het verlies van dekkingsgraad van CAO’s die we afsluiten, zo leerde ons te toelichting van Torsten deze morgen, is een rode loper voor lagere lonen, zelfs tot daling van de reële lonen. De Vlaamse werkgevers van Voka, maar ook Unizo zijn radicale pleitbezorgers voor het directe loonoverleg. Ze zeggen op ondernemingsniveau, ze bedoelen op individueel niveau. Het individuele overleg… zonder enige vakbondsinmenging.
Dat is niet wat we verstaan onder ‘beter doen’. Les 4 : we willen het dus wel degelijk zelf doen. Het zal beter zijn voor de werknemers.

Les 5 : Samen zijn we sterker
Het is geen les, het is een devies, een vaststaand feit. Een syndicaal axioma. Laat geen syndicalist dit ooit vergeten en er al zeker niet aan twijfelen. De Belgische bonden zijn sterk, worden wonderwel nog groter, maar zullen op nationaal en weldra op regionaal vlak, hun opdracht slechts degelijk kunnen blijven vervullen indien we de macht van het getal om kunnen zetten in daadkracht. Daarvoor moeten we niet naar anderen kijken, maar naar onszelf. De komende sociale verkiezingen zullen we winnen, dat staat nu al vast, maar een overwinning met alleen maar meer zetels is geen garantie om op alle terreinen ons gewicht en kracht te kunnen laten gelden. De echte wedstrijd wordt gevoerd op het daadkrachtterrein.
De Europese en mondiale problemen verdragen geen nationale, laat staan nationalistische oplossingen. Wat niet wil zeggen dat we ons moeten richten op een Europees of mondiaal gemiddelde van werknemersrechten. Weerwerk zal Europees en mondiaal geïnspireerd en georiënteerd zijn of het zal niet zijn. Les 5 dus: alleen samen sterk is de juiste weg.

Nog een eindles als toemaatje:
Laten we onze informatie zelf halen en vergaren en laten we ons niet verblinden door wat de media ons, bvb. inzake dat Duitse mirakel, willen doen geloven. En om Klaus te parafraseren: laten we de angst geen kans geven, laten we de solidariteit niet ontwrichten.

We zijn allen Duitsers, allen Grieken of morgen allen Italianen, Spanjaarden of Portugezen. We zijn allen bedreigden, niet de veroorzakers maar de slachtoffers. Maar laten we die slachtofferrol niet opnemen, wel de rol van voorvechters omdat het anders kan en anders moet. Er is geen andere weg mogelijk."

LBC-NVK-Financiën startdag Sociale Verkiezingen geslaagd

2011-09-26T15:54:00.001+02:00

De sociale verkiezingen lijken misschien nog veraf, maar voor een beetje vakbondsmilitant komen ze toch al aardig dichtbij. Tijd om na te denken over de komende kandidaatstelling en campagne. Hoe profileer je jezelf, wat leeft er in je bedrijf en hoe vertaal je dit in een succesvolle kiescampagne. Daarover werd tijdens de startdag Sociale Verkiezingen een flink boompje opgezet.

Jezelf laten zien en horen is alleszins een belangrijke voorwaarde. Vandaar de slogan van startdag 'Breek er eens uit'.

Bekijk de fotoreportage van het ochtendprogramma:

Aftrap campagne contact centers succes...

2011-09-20T12:37:00.004+02:00

Vanochtend is de campagne 'Wij nemen het voor jou op' gericht op de medewerkers van de contact centers onder het genot van koffie en koffiekoeken succesvol afgetrapt. Een twintigtal LBC-NVK-afgevaardigden deelden de nieuwe folder uit om de hagelnieuwe website http://contactcenters.lbc-nvk.be te promoten.

Bekijk de fotoreportage

Rechtvaardige verdeling

2011-08-29T10:15:00.000+02:00

De ‘club van Rome’, een groep van wetenschappers, publiceerde al in 1972 haar rapport ‘De grenzen aan de groei’. in de titel van het rapport stond zelfs geen vraagteken. De tekst leidde tot nogal wat ophef, hij werd bejubeld én verguisd. Niet alle vaststellingen
of voorstellen uit het rapport blijven 40 jaar later overeind. Maar het docu¬ment bracht wel veel nuances aan in de discussie over ongebreidelde groei. Af en toe zette de technologische evolu-tie de pessimisten een hak. De ecolo-gische gevaren en beperkingen tem-perden de roekelozen enigszins.
Anno 2011 wordt er, ook in niet-progressieve krin-gen, gesproken over het einde van de welvaarts¬groei. In 2008 was er de financiële crisis die de banken rake klappen toediende. De banken kon¬den alleen maar overeind krabbelen dankzij de inbreng van gigantisch veel overheidsmiddelen. De financiële crisis werd al snel gevolgd door een wereldwijde economische crisis, waarbij onder¬nemingen en burgers een flinke economische dip meemaakten.

Nu is er sprake van een schuldencrisis waarbij zogenaamde ratingbureaus de kredietwaardigheid van overheden en landen beoordelen. Een plusje of minnetje meer op een beoordelingsschaal kel¬dert een hele natie. Het daarop volgende herstel zal ‘forse inspanningen’ van de burgers vergen, zo luidt ongeveer de algemene opvatting. We zul¬len het dus met zijn allen met wat minder moe¬ten doen. Maar met ‘wat’ minder? Met minder groei? Of met minder dan we voordien hadden? En wat betekent ‘met zijn allen’? Toch maar even kijken welke lessen te trekken vallen uit vroegere ervaringen.

Bijsturen

Economische groei staat niet gelijk met meer wel¬vaart voor iedereen. Als de economie groeit, kan de welvaart pas toenemen als ook het vraagstuk
van de verdeling wordt aangepakt. Een economie op zich heeft weinig uitstaans met rechtvaardig¬heid. Net zomin als economische groei per defini¬tie rechtvaardig is. Haast integendeel, ‘de rijken’ – om ze zo maar even te noemen – staan vooraan als het erom gaat de vruchten te plukken van de groei. Daarom zijn er altijd maatregelen nodig om de herverdeling bij te sturen.
Hetzelfde zie je als het wat minder gaat. De baten blijven vaak bovenaan hangen en sijpelen maar mondjesmaat naar beneden. Terwijl de lasten snel hun weg vinden naar de onderste lagen van de samenleving.
De huidige schuldencrisis vergt ‘inspanningen van iedereen’, klinkt het. Het wordt dus opletten om ervoor te zorgen dat die inspanningen niet alleen of in de eerste plaats moeten worden gele¬verd door wie economisch zwakker staat.

Zwakkeren

Besparen op onderwijs, sociale voorzieningen en publieke dienstverlening komt bij economisch zwakkeren harder aan dan bij anderen. De soci¬ale zekerheid inkrimpen en zo de sociale bescher¬ming verkleinen treft vooral de minst beschermde werknemers en de sociale uitkeringstrekkers. En de lonen minder laten groeien komt er vaak op neer dat de aandeelhouders er beter van worden. Werklozen streng bestraffen om te besparen op werkloosheidsuitkeringen treft de slachtoffers en niet diegenen die de crisis veroorzaakten. Juist in tijden van besparingen is het belangrijk om de fameuze ‘inspanningen van iedereen’ correct en rechtvaardig te organiseren.
Om tal van redenen is het noodzakelijk dat de regeringsonderhandelingen uiteindelijk datgene opleveren waarvoor ze bedoeld zijn: een regering. Meer dan ooit is het programma van zo’n nieuwe regering van ontzettend groot belang. De vak¬bond zal zo’n regeerprogramma beoordelen van¬uit een streven naar rechtvaardigheid.
De overheid middelen doen behouden en verwer¬ven om haar opdrachten te kunnen waarmaken is héél wat anders dan de botte slogan ‘Minder amb¬tenaren en minder overheid’. Zoals altijd moet je keuzes maken als je de overheidsfinanciën wil saneren. Keuzes zijn nooit neutraal. Geven we de voorkeur aan ‘The winner takes it all’ of kiezen we voor het liedje ‘Eerlijk zullen we alles delen’?

Ferre Wyckmans

Loonnormwet en selectieve verontwaardiging

2011-08-19T16:35:00.000+02:00

De Federale Overheidsdienst (FOD) Arbeid weigert de goedkeuring van twee, in paritaire comités gesloten, CAO’s die een hogere loonstijging voorzien dan volgens de wet op de loonnorm zou mogen. Voor alle duidelijkheid: in 2011 kan er wettelijk geen loonsverhoging worden toegekend en in 2012 mag de loonsverhoging maximaal 0,3 % bedragen. Dat laatste is eigenlijk ook haast gelijk te stellen met ‘geen loonsverhoging’. Letterlijk is dus elke loonsverhoging in 2011 zogenaamd strafbaar. Want wetten zijn er om nageleefd te worden en wie zich daar niet aan houdt loopt een risico op sanctionering. Het was N-VA-kamerlid Zuhal Demir die de kat de bel aanbond. Volgens deze politica dient de (Belgische) wet te worden gerespecteerd en het is de Minister van Werk die daar in dit geval moet voor zorgen. De Minister volgt haar administratie, weigert de beide CAO’s goed te keuren. Wat gebeurt er indien die CAO’s, wat overeenkomsten zijn tussen werkgevers en vakbonden, toch worden uitgevoerd? Volgens de ijverige wetsbewaakster van de N-VA moet er dan een sanctie worden uitgesproken. Maar wie moet er dan gesanctioneerd worden? De werkgever omdat hij meer uitbetaalt dan wettelijk zou mogen? De werknemer omdat hij meer ontvangt dan hij of zij eigenlijk zou mogen? Op die concrete vragen wordt het al flink lastig om een antwoord te krijgen. Is de N-VA erop uit om werkgevers te sanctioneren? Laat ik daar meer dan enige twijfel over hebben. Wat wil men eigenlijk? Men wil dat werknemers geen loonsverhoging krijgen. Dat is de heel duidelijke keuze. En om dat te bekomen eist men de strikte toepassing van de loonnormwet. De dreiging om werkgevers te laten veroordelen of te sanctioneren bij deze ‘wetsovertreding’ dient dus enkel en alleen om werknemers geen loonsverhoging toe te kennen. Ieder zijn sociaaleconomische prioriteit. De loonnormwet en zijn heel concrete toepassing op dit moment om loonsverhogingen, zelfs bij CAO, te verbieden is een aanfluiting van het principe van het vrije loonoverleg. België is in de regel een goede leerling waar het het respecteren van de regels van de Internationale Arbeidsorganisatie betreft. Maar de loonnormwet van 1996 is naar de letter en de geest een aanfluiting van meer dan IAO-regel.
Zou het kunnen dat er hier met twee maten en nog meerdere gewichten wordt gemeten? Alle CAO-bepalingen, zeker als ze algemeen verbindend zijn verklaard, hebben “kracht van wet”. Ze moeten dus worden gerespecteerd. Laat nu uitgerekend het niet respecteren van heel veel CAO-afspraken, ook inzake lonen, door onnoemelijk veel werkgevers gebeuren. We zeggen niet door alle werkgevers, maar we stellen ook niet zomaar wat. Jaarlijks bekomen we via arbeidsrechtbanken uitspraken omtrent niet correct betaald loon, eindejaarspremie of vakantiegeld. Zeer veel ingediende rechtszaken tezamen geven aanleiding tot veroordelingen van werkgevers om CAO’s (of wetten) te respecteren en dus o.a. de correcte lonen uit te betalen. Het gaat over opgeteld ontzettend grote bedragen die blijkbaar te weinig worden betaald. Tot op heden hebben we daar geen N-VA-kamerlid enige interventie weten over doen. Geen parlementaire vraag werd richting welke Minister dan ook gesteld. Teveel aan loon is een groter probleem dan te weinig loon. Qua rangorde in aan te pakken dossiers kan dat tellen. Het heeft in ieder geval het voordeel van de duidelijkheid. Werknemersrechten komen in dit discours na de grotere economische belangen van sommigen.
Tot slot nog een bijkomende bron van verontwaardiging. De loonnormwet van 26 juli 1996 voorziet (artikel 14) dat er maatregelen (kunnen) genomen worden om tot “een gelijkwaardige matiging van de inkomens van de zelfstandigen.. evenals.. voor de inkomens van de vrije beroepen, de dividenden, de tantièmes,…de andere inkomens” te komen. Hebben we wat gemist omtrent de uitvoering en het afdwingen van deze maatregelen? Ja, de allereerste stap van enige maatregel in die richting.

Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK

Reacties formateursnota: Asociale maskers vallen nu echt af

2011-07-08T10:41:00.001+02:00

LBC-NVK wil een partijpolitiek onafhankelijke koers blijven varen. We verbinden ons lot en onze standpunten niet aan deze of gene partij. Onze eigen standpunten vormen de basis van de beoordelingen die we maken. En beoordelingen zullen we dus blijven maken, zeker op de terreinen die de werknemers en sociaal verzekerden aanbelangen. Beoordelingen van ons betreffen dus ook standpunten van politieke partijen.

De reactie van de vakbonden op de formateurnota van Elio Di Rupo betrof voornamelijk de onevenwichtige maatregelen op het sociaaleconomisch terrein. De vrees dat er bij werklozen, gepensioneerden en bij sociaal uitkeringstrekkers in het geheel, forse inkomensproblemen dreigen te ontstaan. Dat is en blijft de beoordeling over een balans die te sterk in het nadeel van de zwaksten overslaat.

In haar reactie tapt de N.VA uit een volledig ander vaatje. Ontluisterend en zwart op wit duidelijk is de beoordeling van de N.VA te lezen op uitgerekend door voor de vakbonden moeilijke punten. Vlaamse werknemers en sociaal verzekerden hebben niets te winnen, maar alles te vrezen als De Wever en zijn kompanen het voor het zeggen krijgen. Dat de CD&V zijn regeringslot hier wil aan verbinden is onbegrijpelijk, om niet sterker te zeggen.

Want wat wil N.VA ?

WERKLOOSHEIDSUITKERINGEN
- "Er is geen duidelijkheid wanneer de werkloosheidsuitkering effectief lager wordt dan vandaag”. De doelstelling van de N.VA is dus puur en simpel: lagere werkloosheidsuitkeringen.
- “De uitkeringen worden niet beperkt in de tijd”. Dit is voor de N.VA onaanvaardbaar, men wil een beperking in de tijd voor werkloosheidsuitkeringen voor een periode tussen 6 maanden en 2 jaar.
- Het is voor de N.VA onaanvaardbaar dat de wachtuitkeringen niet worden afgeschaft. Schoolverlaters hebben dus voor de N.VA geen recht op enige uitkering.
- Werklozen zijn voor de N.VA werkonwilligen die niet gestimuleerd worden om een passende betrekking aan te nemen.

LANGER WERKEN
- “Aan het brugpensioen wordt amper geraakt” oordeelt de N.VA en dat is onaanvaardbaar.
- De controle van werkloze ouderen op 58 jaar, onder het mom van “actief begeleiden naar werk”, moet voor de N.VA in Vlaanderen al in 2012 en ook in de andere regio’s niet pas vanaf 2016.

RUIMTE VOOR ONDERNEMINGEN
- De al bij al lichte ingreep in de notionele intrest heet volgens de N.VA “ongemeen hard” te zijn. Fiscale cadeaus aan bedrijven, zonder enige tewerkstellingsgarantie moeten dus voor de N.VA ongewijzigd blijven. N.VA heeft het over een “tsunami aan belastingsverhogingen”.
- Men oordeelt dat aan de brugpensioenen “amper worden geraakt”, maar men aanvaardt niet dat de werkgeversbijdragen op brugpensioenen (in sommige gevallen) worden opgetrokken. Consequentheid kent duidelijk zijn grenzen.
- Maatregelen die in beursgenoteerde bedrijven de kloof tussen de hoogste en laagste inkomens trachten te verminderen zijn “pestmaatregelen” (sic.)

De N.VA heeft op deze manier nog maar eens en ondubbelzinnig duidelijk gemaakt aan welke kant ze met haar sociaaleconomische visie staat. Dat is haar democratisch recht. Maar het is duidelijk, na VOKA hebben ook VBO en UNIZO er met N.VA een pertinente politieke spreekbuis bij.

Ferre Wyckmans
Algemeen secretaris LBC-NVK

LBC-NVK vindt de Formateursnota onevenwichtig

2011-07-07T17:20:00.000+02:00

De nota van formateur Di Rupo wordt in de pers algemeen gunstig onthaald. Ten eerste omdat er na een heel lange periode iets op papier staat. Ten tweede omdat ze van veel moed zou getuigen.

Klopt dit alles als we de voorstellen even door de syndicale mangel halen?
Enthousiasme alleen voor het bestaan van een nota is niet aan ons besteed.
Maar belangrijker is dat een flink deel van de sociaaleconomische voorstellen toch weinig sociaal zijn.
We lijsten die bewuste maatregelen hier kort even op.

Werkloosheid
- Alle werklozen (ook gezinshoofden) zullen in een scenario van verlaagde uitkeringen terechtkomen. In de laatste fase is de uitkering flink lager dat de Europese armoedegrens.
- Schoolverlaters zullen pas uitkeringen ontvangen na strenge controle.
- Werkloosheidsuitkeringen zullen in 2013 niet welvaartsvast zijn.
- Oudere werklozen (55 in 2013 en 58 in 2016) zullen veel strenger beoordeeld worden of ze actief en snel genoeg ander werk zoeken.

Brugpensioen
- De brugpensioenleeftijd zal sneller naar 60 jaar worden gebracht.
- Ondernemingen in herstructurering: brugpensioen pas op 55 jaar (nu 52 j.).

Pensioen
- Wie ouder is dan 65 zal het pensioen volledig behouden ook als er dan nog gewerkt wordt … Is dat de keuze om mensen beneden de 65 aan een job te helpen?
- De werkloosheid van de 3e periode (en die geldt voortaan voor iedereen!) wordt niet meer meegeteld voor pensioenberekening op basis van het eerdere loon, maar op basis van een minimum. Dus niet alleen lagere werkloosheidsuitkering, ook een lager pensioen.
- Brugpensioen beneden de 60 (uitgezonderd herstructurering) zal wat de pensioenberekening betreft nog slechts gelijkstelling krijgen op basis van een minimumbedrag (dus lager pensioen!).
- Tijdkrediet zal voor de pensioenberekening nog maar voor 1 jaar in aanmerking komen (nu is dat minimaal 3, soms 5 jaar en voor +50 volledig).
Dus tijdkrediet opnemen zal gigantische negatieve pensioeneffecten hebben!

Welvaartsvastheid van uitkeringen
De voorziene middelen van 2013 en 2015 voor de welvaartsvastheid van uitkeringen worden met 40% (!!) verminderd.

Gezondheidszorg
De huidige groeinorm van 4,5% van de gezondheidszorg (opvang vergrijzing, meer voorzieningen …) wordt naar 2% verminderd. De negatieve weerslag op de kwaliteit en kwantiteit van de gezondheidszorg voor patiënten en personeel laat zich raden.

Kinderbijslag
Die wordt volledig gecommunautariseerd. Dat wil zeggen een Vlaamse, Waalse, Brusselse en Duitse kinderbijslag. Of dit een financiering en uitkering via de sociale zekerheid betreft is hoogst onduidelijk.

Tijdkrediet
Behalve voor ouderschapsverlof, palliatief verlof en zorg voor een ziek familielid zal tijdkrediet nog slechts kunnen als men 5 jaar anciënniteit heeft bij dezelfde werkgever.

Toch ook positieve punten
- Een (wel slechts tijdelijke) vermogensbelasting voor vermogens van meer dan 1,25 miljoen Euro, onder de vorm van een ‘crisisbijdrage’ van 0,50%.
- Voor lage en middeninkomen (netto belastbaar beroepsinkomen tot 24.410€/jaar) komt er door het verhogen van de belastingvrije som met 1 000€ ; ongeveer 250 € netto aan inkomensverhoging.
- Het systeem van de notionele intrest (een fiscale gunstmaatregel voor vennootschappen) wordt lichtjes minder aantrekkelijk.
- Er wordt niet alleen aan inperken van uitgaven maar ook aan verhogen van inkomsten gewerkt.

Besluit
Vooral op het sociaaleconomische terrein dreigt er een koude ingreep te worden gerealiseerd. Daar ligt de schaal wel echt uit balans.
Bovendien vrezen we dat de verdere regionalisering gaat zorgen voor meer complexiteit in plaats van vereenvoudiging. Maar bovenal dreigt er een fiscale concurrentie tussen de gewesten en gemeenschappen, waar de werknemers de slachtoffers van zullen zijn.

Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK

Kiezen in Europa én hier

2011-06-27T16:29:00.001+02:00

Liefhebben doe je onvoorwaardelijk. Maar liefhebber van Europa zijn vraagt in deze tijden toch wel zwaar amoureuze blindheid en buitengewone inspanningen. Als je ook maar één scheef woord zegt over Europa, krijg je de stempel van euroscepticus opgeplakt. Waardoor je meteen in het weinig fraaie gezelschap van de voormalige Britse premier Margaret Thatcher en de Tsjechische president Vaclav Klaus terechtkomt. Daar wil je eigenlijk zelfs niet mee op de bus worden gezien, laat staan dat je ermee vereenzelvigd wil worden.

Een beetje verstandig politiek bedrijven betekent populisme aan de kant schuiven. Maar ook zonder populisme pleiten we nog niet voor telkens nieuwe beslissingen die met elkaar wedijveren qua antipopulariteit. ‘Politieke durf’ is niet hetzelfde als mensen treiteren. Wat bezielt de Europese beleidsmakers toch om, met een tergende overtuiging betere zaken waardig, zo driest tekeer te gaan? Want veel aardigheid aan resultaten komt er niet uit de Brusselse, Straatsburgse of Luxemburgse vergaderzalen.

Boeman

Zo slaagt Europa er perfect in om zich de status van onbetwistbare boeman toe te eigenen. Een constructie die de nationale bewindslieden overigens goed uitkomt. “We moeten van Europa”, is het legitieme alibi dat regeringsleiders zichzelf met graagte en overtuiging gunnen. Daarbij worden ze op hun wenken bediend door Europarlementsleden die, wat de Belgische delegatie betreft, met Dehaene, Verhofstadt, Michel, Thyssen, Van Brempt en Sterckx toch geen spelers van tweede garnituur zijn. Al vermoed ik dat alleen specialisten in staat zijn om een redelijk aantal andere namen van de 22 Belgische Europarlementairen voor de vuist te kunnen citeren.
Een vijfjarig mandaat is perfect te verantwoorden voor wie efficiëntie nastreeft. Wie op Europees niveau wetten moet maken, heeft nogal wat technische deskundigheid nodig. Maar zou het kunnen dat de democratische beoordeling door de kiezer – een volgende keer in 2014 – zelden een echte beoordeling is van het Europese doen en laten? En dat dus een echte inhoudelijke beleidsafrekening door de kiezer amper te vrezen is?
De leden van de Europese Commissie zijn al helemaal ongenaakbaar, geen Europese kiezer die daar iets over te zeggen heeft. Op 7 juni pakte de Europese Commissie uit met ondubbelzinnige aanbevelingen voor België.

Aanbevelingen

Wat lezen we in dit Europese standaardwerk? De wettelijke pensioenleeftijd moet worden aangepast aan de leeftijdsverwachting, lees: de pensioenleeftijd moet naar omhoog. Het loonoverleg moet worden hervormd zodat het beter aansluit bij het concurrentievermogen, lees: de lonen moeten zakken en er moet alleen nog op ondernemingsniveau worden onderhandeld. Ook het indexeringssysteem moet worden hervormd, lees: de koopkracht zal worden verminderd.
En er is meer. De werkgeversbijdragen op arbeid, de sociale zekerheidsbijdragen, moeten worden vervangen door belasting op consumptie, lees: we zullen via BTW-aanpassingen meer betalen om de werkgevers op hun wenken te bedienen. De uitkeringen voor werklozen moeten verminderen en ze moeten ook minder lang die uitkeringen ontvangen. Wat natuurlijk neerkomt op een verarming.
Verder moeten er langere openingstijden komen voor de winkels. Dat wil zeggen dat de sociale bescherming in de distributiesector eraan moet geloven.

Slecht voor werknemers

Niet één van al die maatregelen is dus in het voordeel van de werknemers of de sociaal verzekerden. Qua keuze tegen de werknemersbelangen kent dit pakket aan maatregelen zijn gelijke niet. Het is veelbetekenend dat de fractieleider van de N-VA in de Kamer, Jan Jambon, meteen en zonder enige nuance verkondigde dat de Europese Commissie goed bezig is vermits ze het volledige sociaaleconomische programma van de N-VA wil uitvoeren.
Volgens onze lopende minister van Begroting, Guy Vanhengel (Open VLD), liggen deze Europese aanbevelingen volledig in de lijn van wat experts al lang zeggen. Bedoeld wordt dat het overal opduikende trio van zogenaamde topeconomen – Geert Noels, Ivan Van De Cloot en Peter Vanden Houtte – als extra munitie wordt gebruikt als boeman Europa alleen niet zou volstaan.
Kiezen is delen. Sommigen kiezen voor rechtvaardig verdelen.
Anderen kiezen om mensen te verdelen, ze tegen elkaar op te zetten. Solidariteit van wie het beter heeft met wie het minder voor de wind gaat. Dat is onze nadrukkelijke keuze, al 125 jaar lang. Maar het is duidelijk niet de keuze van Europa. En zo te horen ook niet de keuze van alle Belgische of Vlaamse politiek verantwoordelijken.

Zij dragen dus een immense verantwoordelijkheid. We zullen het niet vergeten en al evenmin lijdzaam toekijken.

Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris

Chokotoff verdwijnt uit België: bijna 100 banen op de tocht...

2011-06-27T14:38:00.002+02:00

Protest Kraft Foods markt Halle - 23 jun. 2011

De vakbonden protesteren al een hele week tegen de beslissing om de chokotoffs, mignonettes en bouchees te verhuizen naar Oost-Europa; bijna 100 werknemers vrezen voor hun job.

De bevolking van Halle en omstreken is zeer solidair met de werknemers. De burgemeester van Halle ontving een delegatie op het stadhuis, er is een gouden boek beschikbaar waar iedere burger, werknemer zijn solidariteit kan betuigen...

Bezoek www.lbc-nvk.be voor meer info... Vergeet niet de petitie te downloaden. Verzamel handtekeningen en bezorg ze ons. Samen zijn we sterk!

Short Film Festival Duisburg, Duitsland: The Fortune Hunters

2011-06-11T18:37:00.002+02:00

Op zaterdag 11 juni kon je in het Landschaftspark in Duitsland een scala aan (syndicale) kortfilms bekijken tijdens het Unions in Motion festival. Video's, documantaires, clips uit alle hoeken van de wereld: Van Belgische arbeiders over Indische scheepsbouwers tot Bulgaarse metaalwerkers en Nederlandse schoonmakers. En onze eigenste 'Fortuinjagers' beleefde zijn Europese première. Ofwel 'The fortune hunters', een film die kadert in de campagne over rechtvaardige fiscaliteit van het Financieel Actie Netwerk.

Fusie EMF - EMCEF - ETUF-TCL in de maak

2011-06-10T13:47:00.001+02:00

Vandaag werd op het congres het belangrijke startschot gegeven voor een voorgenomen fusie tussen het EMF, de Europese Chemiefederatie en de Europese Federatie van de Textiel, Kleding en Leer. Ofwel een bundeling van krachten tussen drie belangrijke federaties: EMF, EMCEF en ETUF-TCL. Deze grote federatie zou in de loop van 2012 operationeel moeten worden. Een extra stichtingscongres zal deze fusie bekrachtigen.

In het neo-liberale Europa van vandaag wordt het voor de vakbonden nog belangrijker om met één stem te spreken. De macht van het getal telt en zal nodig zijn, zie de gebeurtenissen in Griekenland en de moeilijkheden in Spanje en Portugal. Maar ook in het licht van Europa 2020 maken we met extra grote federaties meer kans om gehoord te worden en kunnen we ons aanbieden als belangrijke gesprekspartner in de Europese sociale dialoog richting de Europese Commissie, het Europees Parlement en de Europese werkgeversorganisaties.

De voorgenomen fusie werd unaniem goedgekeurd op het congres, meer nog, de resolutie werd op langdurig applaus onthaald.

Auteur: Monique Braam

EMF-congres in beeld

2011-06-10T11:46:00.000+02:00

Nieuwe voorzitter EMF verkozen

2011-06-09T18:57:00.001+02:00

Tijdens de eerste dag van het EMF-congres ging veel aandacht uit naar de verkiezing van de nieuwe voorzitter van het EMF. Ulrich Eckelmann, nu nog werkzaam voor IG-Metall werd unaniem verkozen tot de nieuwe voorzitter en verhuist binnenkort van Duitsland naar Brussel waar het hoofdkantoor van het EMF gevestigd is. IG Metall is overigens de grootste aangesloten vakbond binnen het EMF met maar liefst 1.700.000 miljoen leden. Hij wil "zoveel mogelijk krachten bundelen om op die manier als EMF een belangrijke meerwaarde te bieden aan de aangesloten vakbonden en haar leden in de industriële sectoren".

Internationale solidariteit is op dit congres een belangrijk sleutelwoord. Niet alleen binnen EMF, maar de federatie zoekt ook naarstig naar samenwerkingsverbanden en partnerships buiten haar eigen organisatie. Op die manier wordt het EMF een nog krachtiger stem binnen de onderhandelingen op Europees niveau, bij de Europese sociale dialoog met de Europese Commissie, het Europees Parlement en de Europese werkgeversorganisaties.

Een indrukwekkende oproep tot internationaliteit kwam van de Griekse vakbonden. Het vakbondswerk in Griekenland is erg moeilijk geworden gezien de huidige politieke en economische situatie. De maatregelen van de Europese Unie en het IMF hakken zwaar in op het leven van de gewone burger: bezuinigingen alom, de sociale zekerheid wordt afgebouwd, zelfs op de matige pensioenen van nog geen 500 euro wordt beknibbeld. Werknemers zijn in Griekenland een minderheid geworden: nog geen 50% van de beroepsbevolking heeft een job en de lonen zijn gemiddeld met 30% achteruit gegaan. Dat betekent dat een vakbondslidmaatschap voor veel werknemers niet langer te betalen is. En dat betekent een gevoelig verlies aan man- en slagkracht bij de vakbonden. Een erg precaire situatie. In plaats van jobs te creëren worden jobs kapotgemaakt. Minder werk, minder inkomsten... De Griekse vakbonden hopen op internationale vakbondssteun en -acties.

LBC-NVK-delegatie

LBC-NVK stelt zich voor op het EMF Congres

2011-06-09T18:32:00.000+02:00

Een congres is meer dan statuten, resoluties en stemrondes alleen. Het is bovenal een ontmoetingsplaats om te netwerken en ervaringen uit te wisselen. Een infomarkt ondersteunt dit idee. Aan de aangesloten leden was op voorhand gevraagd om een stand in te richten. LBC-NVK liet zich niet onbetuigd.
We vormen een licht vreemde eend in de bijt vanwege onze 'doelgroep': de 'white collar workers' ofwel bedienden en kaderleden. In de meeste landen bestaat het onderscheid tussen arbeiders en bedienden niet en bijgevolg zijn de vakbonden ook niet onderscheiden op basis van statuut. Maar bij ons dus wel...

Op de infomarkt stellen we drie projecten in 'the picture': een vormingsproject 'the learning mentor' waarbij we het belang van vorming en opleiding centraal stellen. Daarnaast focussen we op onze vergrote aandacht voor jongeren. Onder meer via jobbeurzen die georganiseerd worden door universiteiten en hogescholen proberen we ons bekend te maken bij de laatstejaarsstudenten; een potentiële doelgroep voor onze werking. De voorbije jobbeurzen waren een groot succes voor LBC-NVK in termen van profilering, kennismaking en ontmoeting. Een laagdrempelig initiatief waarbij we veel jonge mensen ontmoetten en informeerden over het belang van een (kader)vakbond. Tot slot richten we op de infomarkt onze aandacht op onze samenwerking met het Financieel Actie Netwerk rond de campagne 'laat het grote geld niet ontsnappen'.

Onze Finse collega's van een ingenieursvakbond voelde zich ras thuis bij LBC-NVK

Auteur: Monique Braam

Landschaftspark in beeld

2011-06-09T15:40:00.000+02:00

Landschaftspark Duisburg: een woordje uitleg

2011-06-09T11:00:00.017+02:00

Duisburg kwam vorig jaar nogal negatief in het nieuws vanwege de catastrofale ramp tijdens de Love Parade. Maar Duisburg heeft gelukkig ook veel positiefs te melden. Een project waar de stad met recht en rede trots op kan zijn is het Landschaftspark in Meiderich een wijk ten Noorden van de stad.

Stukje geschiedenis

Even terug in de geschiedenis. Duisburg gelegen in Noordrein Westfalen middenin het Ruhrgebied, het industriële hart van Duitsland. Vooral bekend omwille van haar reusachtige staalfabrieken, de automobielindustrie, de kolenmijnen en ijzersmelterijen. Maar de ‘oude’ industrie maakt langzaam maar zeker plaats voor een diensteneconomie en dat betekent de teloorgang van de oude staal-, kool- en ijzerfabrieken. En wat doe je als stad met die oude terreinen en gebouwen? Tot de grond toe afbreken of een nieuwe functie geven? Duisburg koos voor het laatste en bouwde een oude ijzersmelterij om tot het huidige Landschaftspark. De oorspronkelijke ijzersmelterij werd in 1903 gebouwd door de familie Thyssen. Het ooit zo rustige, rurale Meiderich veranderde in no time in een industriële stad. De zware industrie bracht werk. Veel Duitse arbeiders vonden een job en een woonst in Meiderich en bij uitbreiding in het Ruhrgebied. August Thyssen maakten de boerderijen met de grond gelijk en verving ze door appartementsblokken voor de arbeiders. Slechts één boerderij bleef overeind: de Ingenhammshof die nu als kinderboerderij deel uitmaakt van het Landschaftspark.

De fabriek kende een woelige geschiedenis, overleefde twee wereldoorlogen, profiteerde van de wederopbouw en het Wirtschaftswunder tijdens de jaren ’50 en ’60, maar vanaf het midden van de jaren zeventig ging het bergafwaarts met de ijzersmelterij en de zware industrie in het algemeen. Op 4 april 1985 draaide de laatste shift in de fabriek, daarna sloot het complex na 84 jaar zijn deuren.

Sluiting: wat nu?

Wat te doen met fabrieksgebouwen en een 200 hectaren groot, ernstig vervuild industrieel gebied?

Duisburg nam een moedige en wellicht juiste beslissing: de gebouwen bleven overeind – deels als industrieel monument – en de grond werd gesaneerd. De oude industrie maakte plaats voor een landschapspark. Een groot themapark vol verschillende attracties en recreatiemogelijkheden in eerste instantie voor de inwoners van het Noorden van Duisburg. In 1994 opende het park haar ‘deuren’ en bijna twintig jaar later mag het een schoolvoorbeeld van een geslaagde reconversie genoemd worden. Het park wordt gesmaakt, niet alleen door de Duisburgers, maar ook door de toeristen die het Ruhrgebied bezoeken. Saillant detail: na een bezoek aan de Dom van Keulen staat een bezoek aan het Landschaftspark met stip op de tweede plaats als meest bezochte plaats.

Wat vind je er allemaal?

De oude gebouwen doen dienst als congrescenter, cinema, concertzaal, restaurant, tentoonstellingsruimte en kunnen bovendien multifunctioneel ingezet worden. Daarnaast is de grond opnieuw gezond en bloeit en groeit de flora en fauna als nooit tevoren. Er zijn veel recreatiemogelijkheden voor jong en oud: er zijn fiets- en wandeltochten uitgezet, er is een skatebaan, klimmuur, kinderboerderij, mountainbiketrails, een oude gastoren is omgetoverd tot een duikcentrum en er is zelfs een jeugdherberg gevestigd op het terrein.

EMF Congres

De keuze om een congres voor de Europese metaalindustrie op deze plaats te organiseren is dus niet zomaar gekozen. Ook in de ‘congreshal’ proef je de industrie van weleer. We vergaderen in een immense ruimte die je bezwaarlijk zaal kunt noemen. Beton en ijzer bepalen het uitzicht, het is een mooi staaltje van industriële architectuur die mij alvast bevalt. En de symboliek telt natuurlijk. Een vakbondscongres op een werkplek van weleer, daar waar het ooit allemaal is begonnen zet je toch even aan het denken: over vroeger, nu en hoe het in de toekomst moet. Ofwel investment – fairness – solidarity now!

Auteur: Monique Braam

LBC-NVK-delegatie op EMF-congres in Duisburg

2011-06-08T16:47:00.003+02:00

LBC-NVK spreekt graag een woordje mee. Ook op Europees en mondiaal vlak. Vandaar dat we actief lid zijn van een aantal Europese en internationale vakbonden. Zo ook van het EMF, de Europese Metaalswerkers Federatie. Deze grote federatie verdedigt de belangen van de Europese metaalarbeiders en -bedienden. 'Metaal' omvat veel sectoren: de luchtvaart, de autoindustrie, ICT, staal... 72 vakbonden uit 33 Europese landen zijn aangesloten bij het EMF. LBC-NVK is er een van. De andere Belgische vakbonden zijn eveneens vertegenwoordigd in het EMF.

Iedere vier jaar organiseert het EMF een congres. Het vorige congres vond plaats in Lissabon, dit jaar valt de eer Duitsland toe. Op 9 en 10 juni wordt in Duisburg het congres georganiseerd met als centrale slogan 'investment - fairness - solidarity now' (vrij vertaald: investeren - rechtvaardigheid - solidariteit).

Deze lokatie is niet voor niets gekozen. Duisburg ligt in het hart van het industriële Ruhrgebied, het kloppend economisch-industrieel hart van Duitsland. Het congres gaat door in het Landschaftspark, op de plaats waar vroeger een ijzersmelterij stond. Deze grauwe industrielokatie is nu ombebouwd tot een populair cultureel thema- en eventspark. Een zeer geslaagde reconversie mag je wel stellen.

Op het congres staat de volgende politieke resolutie centraal: 'A sustainable future for metal industries: a decent and organised future for metalworkers in Europe' ofwel een duurzame toekomst voor de metaalindustrie is een waardige en georganiseerde toekomst voor de Europese metaalwerknemers.

Wat ligt daaraan ten grondslag? Een duidelijke Europese langetermijnstrategie om meer en betere jobs te vrijwaren. En daarnaast een vergrote aandacht voor het terugdringen van de groeiende sociaal-economische ongelijkheid. Volgens het EMF zouden deze voorwaarden bovendien de Europese 2020 agenda moeten schragen. Meer sociaal Europa dus!

Aan het congres nemen ruim 400 deelnemers mee. 8 collega's van LBC-NVK zijn op 9 en 10 juni present.

En we bloggen vanuit Duisburg...

Auteur: Monique Braam

Belastingen dienen algemeen belang. Onze reactie op Tax Freedom Day van belastingadviseur PwC

2011-06-08T15:08:00.000+02:00

‘Tax Freedom Day’ valt dit jaar op 10 juni, verkondigt de accountant en belastingadviseur PwC. “Vanaf dan is alles wat we verdienen voor onze eigen portemonnee”, klinkt het. Een populistische boodschap die er vlotjes in gaat bij de goegemeente.

De vakbond LBC-NVK is het fundamenteel oneens met deze populistische boodschap en steunt in deze voluit het Financieel Actie Netwerk (FAN), dat opkomt voor een rechtvaardige fiscaliteit. PwC tracht een ongenuanceerde boodschap aan het grote publiek te slijten. Het bedrijf vertelt met zijn berekening niets over de belastingdruk in de enge zin van het woord omdat het de socialezekerheidsbijdragen, betaald door werknemers, werkgevers en zelfstandigen, vrolijk meetelt.

PwC trekt zich evenmin iets aan van de zeer ongelijke verdeling van de belastingdruk. Arbeid wordt zwaar belast, kapitaal en vermogen veel minder. Stel dat we alleen kijken naar de vennootschappen. Die blijken op basis van hun gemiddelde effectieve aanslag al op 18 februari de Tax Freedom Day te mogen ‘vieren’. Wie veel vermogen heeft, doet het nog beter. Voor hen valt de Tax Freedom Day al op de tweede dag van het jaar.

PwC rept ook met geen woord over het feit dat belastingen dienen om overheidsuitgaven te financieren en inkomens te herverdelen. Het dient trouwens gezegd dat PwC bezwaarlijk als neutrale commentator kan worden beschouwd in de discussie over fiscaliteit. Dit bureau doet er alles aan om zijn cliënten, vennootschappen en mensen met grote vermogens, zo min mogelijk belastingen te laten betalen.

Op 31 mei pakte het FAN uit met de allereerste editie van de ‘Tax Justice Day’, de Dag van de Rechtvaardige Fiscaliteit. Met dit initiatief wil het FAN beklemtonen hoe belangrijk het wel is om belastingen te innen. Belastingen zijn een grote bron van inkomsten voor de overheid, die daarmee haar collectieve dienstverlening kan financieren, in het belang van de hele bevolking. Vanaf 1 januari kan de Belgische belastingbetaler op allerlei collectieve diensten kan rekenen. Degelijk en goedkoop onderwijs voor de kinderen, wegen, openbaar vervoer, bescherming enzovoort. Zonder genoeg belastinginkomsten kan de overheid nooit al die dienstverlening organiseren.

Samen met het FAN vindt de LBC-NVK het van cruciaal belang dat de overheid de belastingen correct int en grote vermogens meer laat bijdragen. Belastingen dienen immers ook om de rijkdom te herverdelen.

Ferre Wyckmans

Algemeen secretaris LBC-NVK

De economen

2011-06-01T16:15:00.000+02:00

Even citeren uit De Standaard van 21 mei: “In de periode van de crisis gingen de werkloosheidsuitkeringen drie keer omhoog door een indexaanpassing en kreeg een aantal uitkeringen daarbovenop nog een verhoging van twee procent. Wat al een zwak punt was in België en Vlaanderen, de 'mobiliteit' van werknemers, hun neiging om een andere job aan te nemen, werd op die manier nog verder afgezwakt. De economen zien de onbeperktheid in duur van de werkloosheidsuitkeringen in België ook als een zware handicap.”

De ‘economen’ aan het woord zijn de denktankers van vzw Vives. En nog concreter Joep Konings, professor van de KU Leuven en eminent lid van de denkgroep Vives. Deze compacte formulering heeft het voordeel van de duidelijkheid. Duidelijk is ook dat dit sociaaleconomisch rechts discours via Vives een zogenaamd wetenschappelijk en onafhankelijk karakter krijgt. Even duidelijk is dat Vives en anderen hun boodschap gratis en voor niks gesleten krijgen en daarbij op weinig journalistiek weerwerk mogen rekenen.

We analyseren kort even wat de essentie is van de analyse van de denktank. Omdat werkloosheidsuitkeringen geïndexeerd en verhoogd worden (een eis van onder meer het ACV), blijven mensen werkloos in plaats van te werken. Ze zouden zich met die werkloosheidsuitkeringen, die bovendien zogenaamd onbeperkt zijn in de tijd, nestelen in een fauteuil van gigantisch hoge werkloosheidsuitkeringen. Dat durven professoren, behoorlijk goed betaald door de gemeenschap, zomaar te vertellen. En er zijn journalisten die elke kritische vraag bij deze uitspraken gewoon achterwege laten.

Toogpraat

Wij zijn grote voorstanders van de vrije meningsuiting en een vrije pers. We zijn ook voorstanders van wetenschappelijk onderzoek. Maar dat onderzoek moet wel de gemiddelde toogpraat overstijgen. Wat is de wetenschappelijke waarde van de stelling dat een werkloosheidsuitkering te hoog is? De hoogste werkloosheidsuitkering – voor wie voordien werkte, voor alle duidelijkheid – bedraagt 1.394,46 euro per maand, een bedrag dat onherroepelijk zakt na verloop van tijd. De minimale werkloosheidsuitkering bedraagt 465,14 euro per maand. Dat is het bedrag dat verhoogd en geïndexeerd is en waar onze professor Konings zenuwachtig van wordt. Niet omdat het te laag zou zijn, en volgens andere deskundigen daardoor geen garantie biedt tegen armoede, maar omdat het te hoog is. Selectieve verontwaardiging heet zoiets.

Het ergerlijke is dat die stelling en boodschap politiek vertaald wordt. De werkloosheidsuitkeringen beperken is zowat het ‘nec plus ultra’ van alle werkgeversorganisaties. Zij staven dit met ‘wetenschappelijke studies’ die de noodzakelijkheid hiervan zouden aantonen. De vrienden van Vives zijn zowat alles behalve wetenschappelijk, zij verkondigen meningen. Ze rijden voor de werkgevers en hun politieke aanhang. Hun analyses vinden haast zonder nuance de weg naar programma’s van politieke partijen. In Vlaanderen dreigen die standpunten weldra gewoon werkelijkheid te worden.

Overtuigingskracht

Vakbonden hebben het historisch vaderschap van onze sociale bescherming in het algemeen en de sociale zekerheid in het bijzonder. We doen er dus best aan om op alle fronten en ondubbelzinnig de uitbouw en niet de afbraak ervan te verzekeren. Hiervoor hebben we, meer dan in het verleden, overtuigingskracht nodig. Er dreigt immers een sluipende ontmanteling van de mechanismen van solidariteit. Nochtans de basis waarop de werknemersbeweging geënt is en waardoor ze zo’n aantrekkingskracht had.

Het risico van dat sluipend gif van afbouw en ontmanteling is juist dat het zo sluipend is en haast onzichtbaar zijn werk doet. Zij die de sociale zekerheid willen ontmantelen, verpakken hun boodschap slim in ‘bewijzen’ die zogenaamd wetenschappelijk zijn.

Gelukkig zijn er ook anderen, ernstige wetenschappers en denkers. Hun deskundigheid is niet geringer, wel integendeel. Zij worden wel tegengewerkt en zelden gepromoot als ze hun wat tegendraadse analyses aan de man en vrouw willen brengen. Wat zij zeggen, beweren, bewijzen, moet telkens weer worden verantwoord. Kritische vragen en bedenkingen zijn wel hun part. Dat is de ongelijke strijd die gevoerd wordt op het sociale terrein. Die ongelijkheid is ons niet onbekend, maar ze hindert ook ons.

De vakbond heeft dus eigen publicaties en communicatiemiddelen nodig. In een blad als Ons Recht willen we andere wetenswaardigheden aan bod laten komen. We willen en zullen dus nog intenser dan voorheen onze boodschap – die ook de uwe is –in de kijker moeten zetten.

Ferre Wyckmans

Algemeen Secretaris LBC-NVK

LBC-NVK-Mediatheek

2011-05-02T14:45:00.002+02:00

LBC-NVK heeft een eigen kanaal op YouTube. Maar daarnaast kan je via onze eigen website de meest recente video's bekijken. We maken regelmatig videoreportages van onze acties en campagnes. Video's bekijken op de LBC-NVK-website is handig omdat je voor bijkomende info direct op de juiste plaats zit.

Bekijk de LBC-NVK Mediatheek

Onwaardig inkomen - Standpunt van Ferre Wyckmans in het meinummer van Ons Recht

2011-04-28T11:24:00.000+02:00

De riante bonussen zijn weer helemaal terug van amper weggeweest. Alleen wie ter kwader trouw is, durft beweren dat de irritatie hierover is ingegeven door jaloersheid. En het is eveneens kwade trouw om de ontevredenheid hierover af te doen als plat populisme. Volkomen terecht ergeren werknemers zich aan de onfatsoenlijk hoge bedragen die worden toegekend aan enkelingen. Wat hier aan de hand is, kan echt niet door de beugel.

Voorstanders van de bonussen zwaaien met argumenten allerhande. Aangegane engagementen of afspraken, de wettelijke regels die ‘worden nageleefd’, voorbeelden uit andere landen, de noodzaak om topmanagers in bedrijven te houden, mensen vergoeden voor geleverde of extra inspanningen, het eenmalig en uitzonderlijk karakter…

Geen van die argumenten blijft overeind als je een beetje doordenkt. Als bedrijven voortaan alle individueel aangegane engagementen als leidraad van hun handelen nemen, dan wordt niemand nog ontslagen. Arbeidsovereenkomsten zijn immers in de eerste plaats overeenkomsten, zeg maar heel formele afspraken. Betekent een bedrijf leiden voortaan gewoon dat je netjes binnen de wettelijke lijntjes kleurt? Dan wordt ondernemen een puur juridische kwestie waarbij ethiek en normen geen rol meer spelen.

Dubbel ergerlijk

De bonussen bij een aantal banken zijn dubbel ergerlijk. Twee jaar geleden werd diep in de staatskas gegrabbeld om de banken te redden. Op dit moment helt de negatieve balans nog altijd over naar de gemeenschap. Die heeft nog grote sommen tegoed die ze heeft op tafel gelegd. Het zou de verantwoordelijken van de banken sieren als ze eerst de gemeenschap in het rendement zouden laten delen in plaats van enkele toplui.
Wat ons betreft, gaat het debat niet alleen over de bonussen op zich. Bonussen zijn om een aantal redenen verwerpelijk. Met name omdat ze dreigen managers te belonen die grote risico’s nemen. Het waren toch precies de onverantwoorde risico’s, genomen door topbankiers, die de wereldwijde financiële en economische crisis veroorzaakten? Er worden ook bonussen betaald omdat managers hun saneringsplannen goed uitvoeren. Toplui verdienen dus extra als ze meer volk aan de deur zetten. Zowel voor de vakbond als voor de hele maatschappij is zoiets verwerpelijk.
Maar naast de bonussen, die een verkeerde bedrijfslogica belonen, zijn er ook de onbetamelijk hoge lonen. Hoe kan je ernstig verantwoorden dat iemand 1 miljoen euro per jaar verdient? Zo’n vast loon legt een wanverhouding bloot tussen top en basis.

Loonspanning

Als werkgevers praten over de loonspanning, hebben ze het over het verschil tussen netto- en brutoloon dat maximaal één op twee bedraagt. De vakbond heeft het ook over de loonspanning. Maar dan gaat het wel over de spanning tussen enerzijds de laagste inkomens en anderzijds de hoge of hoogste inkomens. Op dat vlak kom je al gauw aan verhoudingen van 1 op 50, of nog veel erger.
Het gewaarborgd gemiddeld minimum maandinkomen bedraagt voor een 21-jarige momenteel 1.415 euro. Op jaarbasis praat je dan over een loon van 16.980 euro, vakantiegeld niet inbegrepen. Bij de jongste besprekingen over een interprofessioneel akkoord was een algemene verhoging hiervan voor de werkgevers ‘onbespreekbaar’. Sterker nog, in 2011 is het bij wet verboden om enige loonsverhoging te geven. Hoe schizofreen dreigt dan, met de blik op die hoge vaste en variabele lonen, een debat over loon- en arbeidsverhoudingen te worden? Terwijl de minima niet mogen stijgen, staan er dankzij allerlei trucs geen limieten op de maxima voor de ‘happy few’.

Unizo, de koepel van zelfstandige ondernemers, vindt dat er ook nog een indexsprong moet worden doorgevoerd. Een inlevering van twee procent. Het VBO stelt zelfs dat het debat over indexingrepen ‘sociaal’ is. Wie dat debat niet wil voeren, toont zich ‘onverantwoordelijk’, beweert de organisatie. Dat toont aan hoe veraf de vertegenwoordigers van de werkgevers van de realiteit verwijderd zijn.

Ondertussen wordt op Europees niveau de harde besparingslijn bepleit en wordt er gewerkt aan een Europese loonnorm. Die norm geldt weliswaar alleen voor de werknemers. Voor de groep wier contract onzeker is en blijft en voor wie loonmatiging het enige ‘perspectief’ is.

Moraal van dit verhaal? De vakbonden moeten de belangen van de werknemers meer dan ooit in bescherming nemen.

Ferre Wyckmans

Algemeen Secretaris LBC-NVK

Bonussen

2011-04-08T17:28:00.000+02:00

BONUSSEN

De bedrijfsresultaten van ondernemingen, ook van de financiële instellingen, geraken zo stilaan bekend. Wat de top van die bedrijven dan aan inkomsten binnenrijven ontsnapt ook niet meer aan de blik van de buitenwereld. Het vroegere coulissenwerk bij het toekennen van lonen, pensioentoezeggingen, aandelen en bonussen is – tot spijt van wie het benijdt – stilaan achter de rug. Openheid van bestuur als adagium heeft ook gemaakt dat er dan al eens een portefeuille-inhoud wordt kenbaar gemaakt. Gehoopt werd dat dit ‘financieel in de kijker lopen’ zou leiden tot enige terughoudendheid. Het zou zelfs leiden tot het milderen van wat er aan loon en toegiften wordt toegekend en uitgekeerd. Voor de financiële wereld komt daar nog de, niet onterechte, hoop bij dat de gigantische staatstussenkomsten, en dus gemeenschapsgelden, die werden opgehoest om de banken te redden een extra schroom tot gevolg zouden hebben. Wie met de beide handen heeft open gestaan om manco’s uit het verleden weggegomd te krijgen via publieke geldmiddelen zal toch enige pudeur betonen als er weer wat extra aan directies of toppers wordt toegekend. De naïviteit van deze redenering is ondertussen glansrijk bewezen. Overal ter wereld, ook in België, lijkt er van die gêne nergens sprake.

Bonussen op al gigantische lonen worden beslist. We hebben het hier over bonusbedragen die het tien- tot twintigvoudige van wat een jaarloon is van gewone stervelingen. En dit voor CEO’s die al dertig of veertig maal aan ‘gewoon loon’ hebben van wat de gemiddelde ondergeschikte jaarlijks voor zijn of haar prestaties als loon ontvangt. Het wordt ‘gigantisch’ is hier dus geheel op zijn plaats. De nieuwe gouverneur van de Nationale Bank van België, Luc Coene, ook geen kleinverdiener en in een vorig leven kabinetchef van premier Verhofstadt en geen extreem linkse rakker, pleitte ervoor dat de Belgische banken geen bonussen zouden uitkeren totdat de door de gemeenschap toegeschoten sommen zijn terugbetaald. Coene kent voortaan ook zijn plaats in deze club van financieel vraatzuchtigen. Een kleine jongen die er beter het zwijgen toe doet en zijn pijlen beter richt op de loonidexering van de werknemers. Het heeft minstens dat voordeel van de duidelijkheid.

Duidelijkheid alom dus: de bankiers zijn niet in staat om zelfregulerend op te treden. Elke reactie die geuit wordt tegen deze excessen wordt afgedaan met het feit dat er niets onwettelijks aan is en dat de interne, Belgische en Europese regels worden gerespecteerd. Respect wordt echter niet afgedwongen op basis van het zich strikt houden aan de regeltjes. Respect heeft net wat meer nodig. Respectvol ondernemen overstijgt het juridische carcan. Daar komen waarden bij te pas en dus beoordelingen die niet in de kleine lettertjes van de wetparagrafen staan. Pleiten en verordenen dat er loonmatiging moet zijn. Heel concreet dat er in 2011 geen en in 2012 maximaal 0,3 % loonsverhoging mogelijk is, is niet te rijmen met beslissingen over obesitasbonussen. Onbegrijpelijk dat zelfs die redenering nog niet wordt overwogen. Schande. Publieke hoon is wat ze echt verdienen.

Ferre Wyckmans

Algemeen secretaris LBC-NVK

Jobbeurs Gent daverend succes voor NVK Sensor

2011-04-05T18:57:00.002+02:00

Bekijk de volledige fotoreportage op picasa

Geen enkel werknemersrecht is veilig - Standpunt van Ferre Wyckmans in het aprilnummer van Ons Recht

2011-03-30T13:03:00.005+02:00

Het verhaal is ondertussen bekend. Begin februari werd via een, vermoedelijk fijn geplande, maar zogenaamde ‘uitschuiver’ van Merkel en Sarkozy een aanval op de automatische loonindexering aangekondigd. Premier Leterme formuleerde meteen zijn, naar we hopen, eerlijke verontwaardiging over deze Frans-Duitse aanslag op het Belgische indexeringssysteem. Van Rompuy en Barroso zouden de kwestie ontmijnen en een eigen voorstel uitwerken.

In de praktijk was in de aangepaste teksten eerst sprake van ‘een verbetering van de indexeringssystemen’. Alleen onvervalste naïevelingen verstonden daaronder dat het Belgische systeem in Europa zou worden veralgemeend.
Een volgende versie van de teksten stelde dat ‘de indexeringssystemen zullen worden aangepast… indien nodig’. Dat heeft veel weg van Europese codetaal waarmee eigenlijk wordt bedoeld dat ze het Belgische systeem wel degelijk willen onderuit halen.
We zouden wel willen, maar we zijn dus helemaal niet gerustgesteld. Wel integendeel. Eerdere ervaringen met technocratische wartaal leert dat je goed moet uitkijken wanneer Europa komt aandraven met spitsvondige bewoordingen.

Media

Niet alleen Europese teksten zijn verontrustend. Al maandenlang is in de media een ware campagne bezig om ons in te prenten dat de automatische loonindexering ‘economisch onhoudbaar’ is. Geen grafiek wordt ons bespaard. Geen voorspelling is te boud. Geen echte of vermeende specialist of het bewijs wordt geleverd dat de loonindexering op termijn de koopkracht ondergraaft. Zo moeilijk is het nochtans allemaal niet: als de lonen niet aan de levensduurte worden aangepast, verliezen mensen koopkracht. Een kind kan de was doen. Dat verstaat iedere werknemer, ook als die geen universitair diploma op zak heeft.
Een extra reden tot ongerustheid komt uit werkgevershoek. De werkgeversorganisaties keurden eerder dit jaar het interprofessioneel akkoord (IPA) goed. Het akkoord sprak van een vermaledijde studie over de invloed van de energieprijzen op de index. En niet over een onderzoek naar de bizarre Belgische energieprijzen zelf. Er stond ook in het akkoord dat er niet zou worden geraakt aan de index.

Woordbreuk

Wat blijkt nu? Unizo, de organisatie van de zelfstandige ondernemers, wil dat we een indexsprong maken. In gewonemensentaal: dat we twee procent koopkrachtverlies aanvaarden. Fraai staaltje van woordbreuk. Een belofte van Karel Van Eetvelt is evenveel waard als een product waarvan de versheiddatum is overschreden. Betoogde Unizo niet dat de koopkracht handhaven gigantisch belangrijk is voor de binnenlandse consumptie en dus voor de kleine bedrijven? Niet alleen het gegeven woord blijkt erg labiel bij Unizo. Ook de argumentatie van deze club staat op wankele benen.
De index aanvallen is vaste prik geworden. Niet alleen in België, ook internationaal. Op Europees niveau staat de afschaffing van de index officieel niet meer op de agenda. Maar een aandachtige waarnemer weet wel beter. De vakbonden zijn nog altijd de beste garantie voor al wie deze extreem belangrijke vorm van inkomenswaarborg en koopkrachtbehoud wil handhaven. In geen geval mogen de bonden zich nu in slaap laten wiegen.
Er is veel druk om te raken aan de index. De media doen hier gretig aan mee. Met deze aanvallen wordt een groot werknemersrecht ondermijnd. Werknemersrechten zijn nooit veilig. Die staan altijd onder druk.
‘Handen af van de index!’ is een slogan die we in volle heftigheid moeten blijven scanderen. Wie de index op losse schroeven zet, effent het pad voor nog meer sociale afbraak. Voor de Belgische werknemersbeweging zijn er weinig verwezenlijkingen die, letterlijk en symbolisch, nog meer waarde hebben dan de automatische indexering van de lonen. Als er aan de index wordt geprutst, gaan werknemers en sociaal verzekerden erop achteruit. Wie het tegenovergestelde beweert, verkoopt pure leugens.
Al wie het waagt om aan de index te komen, speelt met een essentiële pijler van onze sociale bescherming. Niemand heeft het recht dat te doen. Niet in België en niet op Europees niveau.
Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris

Militantenconcentratie LBC-NVK - CNE groot succes

2011-02-28T16:13:00.002+01:00

De militantenconcentratie op de Kunstberg in Brussel was een groot succes. Ruim 4000 militanten togen naar Brussel, verzamelden op de Kunstberg en zakten later af naar de Nationale Bank waar een aantal grote bedrijven met dito winsten op de korrel werden genomen.

We brachten zoveel militanten op de been met de boodschap dat de werkgevers écht wel beter kunnen. We willen in plaats van borrelnootjes een fatsoenlijke loonsverhoging en een degelijk statuut voor alle werknemers.

Werknemers moeten Europa van antwoord dienen

2011-02-25T15:33:00.000+01:00

Het is moedig om te strijden voor politieke vrijheid en komaf te maken met regimes die hun bevolking onderdrukken en alleen maar denken aan hun eigenbelang. De mensen in Tunesië, Egype, Jemen en Libië maken een heel grote indruk. In hun strijd voor de vrijheid zetten ze hun eigen leven op het spel en riskeren ze te worden vervolgd. Ze vechten zonder wapens en alleen met hun eigen trots en de overtuiging dat het anders kan en moet.

In vroegere tijden, soms nog niet zo heel lang geleden, moesten onze voorouders ook een dagelijkse strijd voor het bestaan voeren. Er is een toenemend aantal Belgen – Vlamingen, Walen en Brusselaars – die de eindjes niet meer aan elkaar kunnen knopen. Ook de burger- en werknemersrechten die wij kennen zijn er gekomen dankzij een strijd. Geen enkel recht werd burgers of werknemers ooit in de schoot geworpen. Alleen al om die reden is het een heilige plicht om die verworven rechten te verdedigen.

Het is beschamend genoeg dat je als ‘oubollige conservatief’ wordt bestempeld als je opkomt voor het behoud van rechten en verworvenheden.
Wie zoiets zegt, beledigt de vakbondsactivisten van vroeger en nu.

Oude wijn

In de handen van ‘de vernieuwers’ blijft niets nog heel. Geen recht is nog verzekerd als de begrippen ‘flitsend’ en ‘modern’ onze sociale reglementering gaan bepalen. Maar eigenlijk gaat het om oude wijn in nieuwe zakken. Wij kennen die verpakking. De maskerade van de vernieuwing die moet verdoezelen dat er aan sociale afbouw wordt gedaan.

Even het rijtje aflopen:

• de automatische indexering van de lonen en de sociale voorzieningen: ‘oude brol’ waar het nieuwe Europa niet meer wil van weten;

• werknemers beschermen tegen ontslag: een aanslag op de vrije markt en een obstakel voor economische vooruitgang;

• het brugpensioen: een onbetaalbare hangmat voor oudere werknemers;

• de werkloosheidsuitkeringen: een belemmering om werk te zoeken;

• het tijdkrediet: een luxe die we ons niet meer kunnen permitteren;

• de democratisering van het onderwijs: een obstakel voor de eigen creativiteit en verantwoordelijkheid. Hogere inschrijfgelden werken selectiever bij de toegang;

• de arbeidstijdregelingen: een rem op flexibiliteit en inzet.

Het zijn een aantal van de opvattingen die telkens opnieuw en steeds vaker de kop opsteken. Met of zonder Belgische regering, met of zonder Europees Parlement. En met een sociaal vernietigende Europese Commissie. De werkgeverslobby beweegt hemel en aarde om haar agenda door te drukken. In plaats van op weerstand stuit ze op veel begrip.

Verkeerde logica

Lijden wij aan achtervolgingswaanzin? Helemaal niet. De aangehaalde pistes en analyses zijn stuk voor stuk te lezen in voorontwerpen van officiële teksten of krijgen hun beslag in nationale programma’s. Op te veel fronten wordt een logica gebruikt die geen ruimte laat voor het sociale. “Als het ons economisch voor de wind gaat, zal het sociale luik wel volgen”, zo wordt geredeneerd. Het ACV weet al meer dan 125 jaar dat zoiets geen automatisme is.

Uit respect voor de vakbondsmensen die ons vooraf gingen en voor onze eigen werknemersbelangen zullen we fors uit de hoek moeten komen. Als we dat niet doen, is weinig of niets van onze rechten nog zeker. Met wat er nu op ons af komt, staat het vast dat de vakbonden eens te meer in een hecht, gemeenschappelijk front moeten opereren. Kortetermijnbelangen moeten we opzij schuiven. In België en in Europa moeten we gezamenlijk diets maken dat het verhaal van sociale afbouw ons absoluut niet zint.

Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris

28 feb. LBC-NVK en CNE voeren actie voor een beter IPA

2011-02-23T11:55:00.000+01:00

Aan de vooravond van de sectoronderhandelingen bevestigen we onze wil om vrij over goede lonen te kunnen onderhandelen, in de sectoren en in de ondernemingen. Het kan niet dat enkel de aandeelhouders met de bedrijfswinsten gaan lopen.
We blijven strijden voor een beter statuut voor alle werknemers. Een neerwaartse harmonisering kan niet! Korte opzegtermijnen, opzegvergoedingen betaald door de sociale zekerheid, tijdelijke werkloosheid naar goeddunken van de werkgevers, zijn onaanvaardbaar.
De toekomstige regering zal meer dan waarschijnlijk met een zwaar besparingsplan op de proppen komen. De Europese Unie, met Merkel en Sarkozy op kop, lanceren een aanval tegen de index, tegen vrije loononderhandelingen en tegen de pensioenen. Vlaamse, Waalse en Brusselse werknemers, wij weigeren samen om de crisis een derde keer te moeten betalen!

Onze actie
Voor goede lonen en het behoud van de index - Voor een beter statuut voor alle werknemers- Voor de eenheid van de werknemers tegen de crisis in België en in Europa

28 februari militantenconcentratie Brussel

2011-02-16T16:08:00.002+01:00

Het IPA: reactie LBC-NVK en CNE

Het tegengaan van sociale afbraak is geen corporatisme

2011-02-03T14:51:00.005+01:00

LBC-NVK heeft na ruime raadpleging, en dus niet snel-snel, het ontwerp inter-professioneel akkoord een ruim onvoldoende gegeven. Die afwijzing ging over zowel de koopkracht als over de aangekondigde en door de werkgevers geforceerde studie over de index. Maar ook over de voorstellen voor het werknemersstatuut.

Koopkracht

De koopkracht dus. In 2011 zou er geen enkele ruimte zijn voor een echte koopkrachtverhoging. Die beoordeling zou misschien nog kunnen opgaan voor ondernemingen of sectoren die nog in volle crisis zijn. Maar zo’n algemeen geldende afspraak geldt ook voor al die ondernemingen en sectoren waar de zaken van goed, naar beter tot zeer goed gaan. Het is een beroep doen op een verkeerd begrepen solidariteit van de werknemers. Solidariteit met wie? Helpt “geen loonsverhoging” in een winstgevend bedrijf de inkomenssituatie van collega’s werknemers in andere bedrijven? Wordt het niet incasseren van een loonsverhoging in dat geval geen bod om de aandeelhouders een extra dividend te bieden? Deze solidariteit is niet de onze. Diezelfde redenering gaat op voor de loonsverhoging na de komma (0,3 %) die mogelijk in 2012 zou kunnen worden toegekend.

Index
Van werkgeverszijde wordt betoogd dat er toch al loonsverhoging is als de lonen aan de index worden aangepast. Een indexering van de lonen is geen gewone loonsverhoging, het is de garantie dat de koopkracht niet achteruit gaat. Zonder indexering van de lonen kan er met gelijk loon minder worden besteed. Zonder indexering van de lonen gaan we er dus op achteruit. En dat is zeker voor de binnenlandse consumptie geen goede zaak. Moeten we voor die niet-achteruitgang voortaan dankbaar zijn? De werkgevers hebben in het IPA een studie in 2011 over de loonindexering gesluisd over de indexeffecten van de energieprijzen. Wat is het echte probleem? De energieprijzen in ons land evolueren grilliger en sterker dan in andere Europese landen. Dat is geen indexprobleem. Dat is een probleem van prijzenbeheersing en vooral prijzencontrole. Benieuwd naar de resultaten van die studie, die dus blijkbaar niet gaat gemaakt worden.

Werknemersstatuut
Komen we bij het complexe dossier van de eenmaking van de statuten arbeiders en bedienden. Het is waar, dit dossier sleept al veel te lang aan en er wordt amper vooruitgang in geboekt. En ook wij zijn er van overtuigd dat dat archaïsch onderscheid volkomen achterhaald is. Het is aan geen zinnig mens meer uit te leggen waarom al die verschillen nog bestaan. De kernvraag is hoe dat onderscheid wordt weggewerkt. Wij pleiten voor een harmonisering naar boven. Had er eigenlijk iemand verwacht dat we zouden gaan voor een harmonisering naar beneden? Al snel hoor je dan zeggen: een gemiddelde van de twee. Waarom zou dat moeten? Zijn de werkgevers morgen bereid om voor iedereen een gemiddeld loon te betalen? En geldt dat gemiddelde dan enkel voor de normale lonen van de werknemers (arbeiders en bedienden)? Of gaan ook de directieweddes, de toplonen, de riante bonussen enz… meegeteld worden om dat gemiddelde te bepalen? We durven wedden van neen. Gemiddelde statuten bestaan niet. Er bestaan slechte en goede of betere statuten.

Onze sociaaleconomische geschiedenis draait al 125 jaar volgens het principe van het optrekken naar boven van wat minder is. De arbeidsduur per week werd stelselmatig verminderd omdat er sectoren waren die beter deden dan wat in de minimumregeling was voorzien. Op een bepaald moment klikt men dat nieuwe maximum vast op wat de algemene trend blijkt te zijn. Passen we dat nu eens toe op de ontslagregeling. De opzegtermijnen voor bedienden zijn fors hoger dan deze voor arbeiders. Ondertussen werken er in België meer werknemers met een statuut van bediende dan arbeider. Niet de opzegregeling van de arbeiders moet dan de referentie worden, maar deze van de bedienden. Het is nooit anders geweest in het proces van sociale vooruitgang. Waarom zou dat nu anders moeten. Uit solidariteit? Van wie met wie? Werkgevers vragen dat ontslagen bedienden solidair zijn met ontslagen arbeiders. Het heet onrechtvaardig te zijn dat een ontslagen bediende meer krijgt dan een ontslagen arbeider. Volkomen akkoord. Maar volgens de werkgeverslogica moet het ene slachtoffer (bediende) dan maar solidair te zijn met het andere slachtoffer (arbeider).

Wij weten best wat solidariteit is
Wij hebben van werkgevers echt geen les in solidariteit te krijgen. We moeten die les ook niet van rechters krijgen. Zij zijn in principe voor het verdere professionele leven benoemd en kunnen dus niet ontslagen worden. We moeten inzake opzeg die les ook niet krijgen van de politiek. Ik hoed me uitdrukkelijk voor antipolitiek populisme, maar toch even een zijsprong. De opzegregeling voor parlementairen is redelijk riant en daar zijn met het oog op hun ‘onafhankelijkheid’ redenen voor te bedenken. In de nota van Johan Vande Lanotte staat het voorstel om de opzegregeling voor parlementairen binnen afzienbare tijd vast te leggen volgens de zgn. formule Claeys. Dat is een termijn die flink hoger ligt dan het voor bedienden wettelijke minimum van 3 maanden per begonnen schijf van 5 jaar anciënniteit. Dat wettelijk minimum zal volgens het IPA overigens met 2% tot 8 % dalen. Gemiddeld genomen komt die formule Claeys overeen met 1 maand per jaar anciënniteit. In het door ons verworpen IPA staat dat én het wettelijk minimum én die formule Claeys zal worden afgebouwd. De opzeg voor parlementairen à la Vande Lanotte is er nog lang niet… maar men wil dus voor parlementairen invoeren wat men voor de bedienden wil afschaffen. We mogen hopen dat ook de politiek de pudeur heeft om van de opzeggingstermijnen van bedienden af te blijven.

We hoeven dus het verwijt van corporatisme niet te nemen. We zijn er van overtuigd dat juist het houden van het huidige referentiepunt van opzeg voor bedienden een goede zaak is voor bedienden en arbeiders. De huidige arbeidersregeling is zo bedroevend en schandalig laag dat de minste uitbreiding ervan als een stap voorwaarts wordt beschouwd. Natuurlijk is dat zo, maar wat in het IPA staat verdient de term vooruitgang niet. Volgens dat IPA zal binnen zes jaar de opzegtermijn voor een arbeider van 5 naar 6 weken toenemen. Dat komt neer op 1 dag extra opzegtermijn per jaar. Is wie dat heeft durven voor te stellen nog als een ernstig ‘sociaal’ onderhandelaar te beschouwen? Alle serieus is dus weg. Dit is een provocatie zonder voorgaande. En van die mensen zouden wij lessen krijgen in solidariteit. No way!

Geen hold-up op de SZ
In het IPA staat al iets over de definitieve regeling bij ontslag. De opzeg zal bestaan uit een deel brutoloon, nu is de volledige opzeg brutoloon. Een tweede deel zal voortaan bestaan uit een nettoloon. Dat betekent dat er geen sociale zekerheidsbijdrage noch inhouding van bedrijfsvoorheffing dient te gebeuren. Goedkoper voor de werkgever, maar wel kostelijker voor de SZ en voor de overheid. Zij missen immers beiden inkomsten. En nog is het niet genoeg. Er zal en forfaitaire premie door de RVA worden betaald, volledig gefinancierd door de SZ. Het resultaat hiervan zal zijn dat ontslag ALTIJD goedkoper zal zijn voor werkgevers dan nu het geval is. En dat in elk geval de SZ inkomsten mist en extra uitgaven moet doen. Een ontslagregeling die dus een hold-up pleegt op de SZ. De SZ zal dus in de problemen komen. En een SZ in problemen leidt tot minder rechten. Heel snel zal worden doorgevoerd wat werkgevers al lang willen: het beperken in de duur van de werkloosheidsuitkeringen. Zo zullen, de solidaire arbeiders en bedienden, hun eigen opzeg financieren. Dit is ronduit pervers. Hier past alleen verzet tegen. Alle werknemers verdienen beter.

Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK

Ontwerp van interprofessioneel akkoord - Standpunt Ferre Wyckmans in februarinummer Ons Recht

2011-01-28T15:47:00.001+01:00

De gesprekken over een nieuw interprofessioneel akkoord (IPA) liepen niet van een leien dakje. Dat las u al in Ons Recht van januari. Brachten de kerstdagen inderdaad soelaas en leidden ze tot extra goede wil rond de tafel? Na Nieuwjaar werd wel degelijk opnieuw gepraat en onderhandeld. Voor het aartsmoeilijke dossier over arbeiders en bedienden kwam er zelfs een externe bemiddelaar aan te pas. Op 18 januari was er een ontwerptekst met twee delen. Eén luik over de traditionele thema’s en een ander luik om de verschillen of discriminaties tussen arbeiders en bedienden weg te werken.

Voor de werkgevers moest er koste wat het kost aan de index worden geraakt. Aan de index raken staat gelijk met een regelrecht verlies van koopkracht. Dat bleef dus een ‘No pasarán!’ voor de vakbonden. In de ontwerptekst blijft de automatische indexering van de lonen overeind. De tekst zegt wel dat er een studie zal komen om uit te vissen waarom de energieprijzen en sommige voedselprijzen in België een groter effect hebben op de prijsstijgingen dan in andere landen.

Sinds 1996 moet een IPA ook bepalen wat de loonmarge is waarover sectoren of ondernemingen in de komende twee jaar kunnen onderhandelen. Het ontwerp spreekt van een marge van nul procent voor 2011 en 0,3 procent voor 2012. Geen vetpot. Met het enorme nadeel dat economisch sterke en economisch zwakke sectoren op één hoopje worden gegooid. De vakbond blijft van mening dat het beter kan en moet waar de ruimte het wel toelaat.

Uitkeringen

Een omvangrijk pakket aan maatregelen doet de uitkeringen voor sociaal verzekerden (werklozen, gepensioneerden, zieken) in 2011 stijgen. De sociale smaakmaker van de tekst. Voor er in 2012 iets extra’s kan gebeuren, moet er eerst wel een nieuwe regering zijn waarmee kan worden overlegd.
In de ontwerptekst staan verder maatregelen die sommige specifieke brugpensioenstelsels verlengen. Het ontwerp gaat ook over de werkgeversbijdragen voor de vorming van risicogroepen.
Sluitstuk is een redelijk ingewikkelde en niet altijd even duidelijke tekst die de voorzitter van de Nationale Arbeidsraad aanreikte als het ‘momenteel enige haalbare scenario’ om de statuten van arbeiders en bedienden dichter bij elkaar te brengen. Vooral het luik over de ontslagregeling komt uitgebreid aan bod.
Het is onbegonnen werk om hier alle elementen toe te lichten. Kort samengevat komt het erop neer dat de wettelijke opzegtermijn voor de arbeiders licht stijgt in de komende zes jaar. Ze krijgen een aanvullende nettopremie van de RVA om de inkomenszekerheid langer te waarborgen.

Opzegtermijnen

Voor wie op dit moment in dienst is, verandert er niets. Krijg je een nieuw contract, dan verandert er wel iets. Voor de bedienden met een jaarloon beneden de 30.535 euro wijzigt er in de eerste ver jaar niets, maar in 2016 gaat hun opzegtermijn er minstens twee procent op achteruit. Voor de bedienden met een jaarloon tussen 30.535 en 61.071 euro wordt vanaf 2010 een formule van opzegtermijnen vastgelegd van één maand per begonnen jaar (minstens drie maanden). Maar die formule wordt ook meteen in drie schijven (2012, 2014 en 2016) verminderd met drie, drie en vier procent. Voor bedienden met een jaarloon boven de 61.071 euro verandert voorlopig niets.

Tegen eind 2012 moet wel worden onderhandeld over een totaal nieuwe regeling voor arbeiders én bedienden. De opzeg zal dan bestaan uit een stuk brutoloon dat de werkgever moet betalen, een stuk nettoloon dat de werkgever geeft en een premie van de RVA.

Voor de jaarlijkse vakantie wordt in de ontwerptekst voortaan ook de eindejaarspremie meegeteld wanneer het dubbel vakantiegeld wordt berekend bij de bedienden. Iets wat bij arbeiders al gebeurt. Voor het enkel vakantiegeld van arbeiders wordt de eindejaarspremie niet meer verrekend. Zoals ook niet het geval is bij de bedienden.

Vooral het deel over de statuten gaf aanleiding tot vele vragen en bekommernissen. Naar goede democratische gewoonte is het de LBC-NVK-Raad die de eindbeoordeling moet maken.

Ferre Wyckmans

Algemeen Secretaris LBC-NVK

Ook niet in onze naam, zegt ACV

2011-01-24T10:15:00.000+01:00

We zijn zeer op onze hoede als er ‘in onze naam’ wordt gedacht en gesproken. Want minder staat, dat is onbetwistbaar wat sommigen met deze zesde staatshervorming willen. Zo komen publieke financiën in gevaar en meteen ook de openbare dienstverlening en dus ook cultuur. Ferre Wyckmans spreekt namens het ACV op het evenement 'Niet in onze naam' in de KVS.

Ik moet mij inhouden om niet te starten met een woord van dank aan de De Wevers, Bekes en de andere Reyndersen en Mangains van deze wereld én het verzamelde keurkorps van bemiddelaars, verzoeners, ontmijners en verkenners dat de afgelopen 30 weken op het Koninklijk bordes verscheen. Wat ze wisten tot stand te brengen was onbetwistbaar niet beoogd, maar is toch mooi geslaagd. Deze avond danken we aan hen. Ze realiseerden tot heden welgeteld één resultaat. Iets waar we spontaan niet zomaar waren op uitgekomen.

Een unisono standpuntbepaling en verstandhouding tussen de wereld van kunst en cultuur en deze van de meest actieve spelers op het sociaaleconomisch podium: de federale vakbonden.

Ik benadruk dit federale karakter toch maar even. Dit land kent geen enkele federale politieke partij meer, de gevolgen ervan laten zich ongemeen hard en dagelijks voelen.
Terwijl uitdrukkelijk gekozen wordt om op basis van taal en ondefinieerbare termen als godbetert ‘culturele identiteit’ inwoners van dit land te verdelen en te scheiden, wordt juist eenheid geoogst. Qua miscasting een Oscarnominatie waard.
Vakbonden leveren zelden een kunstwerk af en onze kunstjes leveren zelden schoonheidsprijzen en spijtig genoeg niet steeds publiek toejuichingen op. Maar het sluiten van een compromis is ons niet vreemd.
In tegenstelling tot artiesten zijn we wat minder applausgericht, maar op bijval zijn we uiteraard even tuk. Het verwerven van successen wordt ons al jaren flink lastig gemaakt. De kaasschaaf gaat al langer over de werknemers heen. Het creatieve gecombineerde afbraakwerk waar werkgevers en politiek elkaar te vaak vinden heeft ons echter geleerd alert te blijven en te blijven reageren. Intriges en bedrog, ze maken deel uit van het theater waarin we onze eigen actierol al meer dan 125 jaar spelen. We hebben evenwel geen nood aan extra flauwiteiten.

Minder staat, dat is onbetwistbaar wat sommigen met deze zesde staatshervorming willen.
We zijn dus zeer op onze hoede als er ‘in onze naam’ wordt gedacht en gesproken. We hebben geen behoefte aan ongenode souffleurs die met de foute toneeltekst het plot een andere wending willen geven. En waarbij er duidelijk niet geïmproviseerd wordt. Integendeel, het is onbetwistbaar welke richting sommigen met deze zesde staatshervorming uit willen. Een staatshervorming die gericht is op minder staat.
Want dat is het welbedoelde neveneffect van verlaging van vennootschapsbelasting, de invoering van een vlaktaks en dus het komaf maken met de progressiviteit van ons fiscaal stelsel. De concurrentie tussen gewesten en gemeenschappen met als doel een race naar de belastingsbodem. Zo komen publieke financiën in gevaar en meteen ook de openbare dienstverlening en dus ook cultuur. Maar ook de directe en indirecte herverdeling van publieke middelen gaat zo naar ‘af’. Sociale voortgang is per definitie niet te rijmen met economische wedijver. De economische effecten van die rivaliteit is genoegzaam bekend, we ruimen er alle dagen het sociale puin van.

Responsabilisering is het nieuwe toverwoord. Als er wat fout loopt is dat een individuele verantwoordelijkheid, eigen schuld dikke bult. De omgekeerde redenering van een solidaire welvaartstaat. Met al sluitstuk de federale sociale zekerheid, vergeef me dat ik het nog even possessief benadruk… ‘onze’ sociale zekerheid. Zit er één werknemer te wachten op een gevarieerde kinderbijslag in Vlaanderen of Wallonië? Laat staan op nog een eigen Brusselse variant? Zullen drie RVA’s de toestand voor de enkele honderd duizenden werklozen verbeteren? Hun onderling gedwongen concurrentie om elke laagst betaalde en meest flexibele baan aan te nemen is geen sociale verbetering. Evenmin worden we bekoord door de werklozenbegeleiding, die voortaan activering heet en die gericht is op beperking van uitkeringen, beperking in de duur van de werkloosheidsuitkeringen. Minder en beperken van werknemersrechten het zijn de kernwoorden van de nieuwe Vlaamse scherpslijpers. Argumenten worden uit het buitenland gehaald, met Duitsland, Nederland en Frankrijk als meest flitsende referenties. Een nieuw buitenland, dat Wallonië heet, zal sociaal worden kapot beconcurreerd. Met nefaste gevolgen voor Waalse, Brusselse en Vlaamse werknemers. Dat alles is de voorafspiegeling van regionale onafhankelijkheid op z’n Vlaams. Wij passen ervoor. Dat programma wordt in ieder geval niet in onze naam geproclameerd.

Namens het ACV/CSC - Ferre Wyckmans – Algemeen Secretaris LBC-NVK

Namens het ACV/CSC - Ferre Wyckmans – Algemeen Secretaris LBC-NVK

IPA beter in januari? - Standpunt in januari nummer Ons Recht

2011-01-05T11:17:00.000+01:00

Vakbonden en werkgevers hebben de gesprekken over een nieuw Interprofessioneel Akkoord (IPA) op 23 december voor een tijdje stilgelegd. Ellenlange officiële vergaderingen, tal van informele contacten en het overtreffende berekeningswerk in technische werkgroepen leverden te weinig overeenstemming op om een akkoord te beklinken. Dus werd een rustpauze ingelast. Na de periode van de feestdagen willen de onderhandelaars een vers blik goede wil opentrekken om tot goede afspraken te komen. Als de geesten wat tot rust zijn gekomen en de gemoederen wat aan heftigheid hebben ingeboet.

De onderhandelingen gaan over vier thema’s. Al die thema’s hebben hun belang maar elk ervan heeft een eigen soortelijk gewicht.
Zo is er de kwestie van de welvaartsvastheid van de uitkeringen. Zeg maar de afspraken die nodig zijn om werkloosheids- en ziekte-uitkeringen, pensioenen en uitkeringen bij beroepsziekten te verhogen. Ook in die deelsectoren moeten prioriteiten qua omvang en timing worden bepaald. De onderhandelaars moeten daarbij rekening houden met de middelen die de overheid ter beschikking stelt. Het gaat om 498 miljoen euro in 2012 en maar de helft daarvan in 2011. Een oefening waarvan het resultaat ongeveer in zicht is.
Een tweede dossier gaat over de verlenging van sommige maatregelen. Het belangrijkste onderdeel hiervan is de mogelijkheid om sommige brugpensioenen ook in 2011 en 2012 te kunnen toepassen. Ook hierover ligt een akkoord in het verschiet.

Loonmarge

Voor de twee resterende onderwerpen is er voorlopig minder reden tot enthousiasme. In november becijferde de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven (CRB) dat er voor de jaren 2011 en 2012 samen een zogeheten loonmarge van vijf procent is. De CRB hield daarbij rekening met een aantal omstandigheden in de ons omringende landen. Om de index te handhaven zal naar schatting 3,9 procent nodig zijn. Hierdoor is er een echte, gemiddelde loonmarge van 1,1 procent. Niet veel maar toch.
Wie schetste onze verbazing toen de werkgevers stelden dat de berekeningen niet juist waren. Volgens hun rekenkunde moet het principe van de loonindexering worden herzien en is er helemaal niks beschikbaar voor loonsverhogingen. Als de werkgevers die houding zouden aannemen om strategisch de gesprekken wat te bemoeilijken, dan zouden de vakbonden nog kunnen volgen. Maar hun houding bleek toch meer dan strategisch. Ze wilden daadwerkelijk onder de index door en hielden vol dat er nergens loonsverhoging mogelijk was. Op dit vlak valt dus nog wat kwade wil weg te masseren.

Statuut

Het laatste en lastigste dossier gaat over de vraag hoe je de verschillen tussen arbeiders en bedienden wegwerkt. Elders in dit nummer van Ons Recht gaan we daar nog wat dieper op in.
Maar toch nog even de essentie van dit verhaal. Tussen arbeiders en bedienden zijn er zodanige verschillen dat je eigenlijk van discriminatie kan spreken. Dat is natuurlijk onaanvaardbaar. Die verschillen wegwerken doe je door de positie te verbeteren van diegenen die benadeeld worden. Eventueel in de tijd gespreid.
Ook hier duikt een hoogst eigenaardige logica op. “Geef de ene wat meer en de andere wat minder”, zeggen de werkgevers. Elke vergelijking loopt wel eens mank. Maar stel je voor dat in de VS of in Zuid-Afrika de discriminatie tussen blank en zwart op die manier zou zijn opgelost. Discrimineer ook de andere groep… en er is geen probleem meer. Foute boel, foute redenering en foute argumenten. Terugkomen in januari dus.

Ferre Wyckmans

Algemeen Secretaris LBC-NVK

2011

2010-12-31T12:12:00.000+01:00

Jaareindes, we hebben ze nodig als scharniermomenten. Ze bieden ons de kans om mentaal even stil te staan. De opportuniteit ook om – zij het een klein beetje – tabula rasa te maken en een nieuw blad te kunnen aanvatten. Destijds niets zo leuk op school als in een nieuw, blanco schrift te mogen beginnen. De blik vooruit op wat komen gaat en wat we anders, liefst beter, willen. De blik ook even achteruit gewend. “Omzien in verwondering” luidt de titel van een prachtig 2 delen-boek van Annie Romein-Verschoor. Verwondering als juiste omschrijving, want niet alles bij het achterom zien levert bewondering op.

Bewondering is en blijft er wel voor al die syndicalisten die zich ook in 2010 hebben ingezet voor meer en waardiger werk. Een strijd die nooit bij voorbaat is gewonnen, maar dat is geen reden om ons uit het lood te laten slaan. Haast integendeel. Elk patronale of politieke aanslag op werknemersrechten wakkert het vuur van het weerwerk aan. De ontmoediging willen we kansloos maken. De wetenschap dat we samen en met velen zijn als adrenaline voor syndicale moed. Al hoeden we ons voor overmoed. Er wordt immers in alle hoeken gemikt als het werknemersrechten betreft. Ook het afgelopen jaar is gebleken dat niets vanzelf gaat. Vanzelf worden werknemers als zwaksten de eerste slachtoffers. Vanzelf worden financiële crisissen afgewenteld op werknemers. Onze opdracht blijft het wegwerken van die vanzelfsprekendheden. En er andere voor in de plaats te zetten.

Voor 2011 wordt voorspeld dat ‘we’ nog door een diep dal moeten. Saneringen van overheidsfinanciën en ‘minder’ als leidraad voor alles. Onbetaalbaarheid van de pensioenen en van de werkloosheid, hangmat-werklozen, onverantwoorde brugpensioenen, concurrentieachterstand en andere percepties worden ongenadig en onophoudelijk verspreid. De bedoeling is duidelijk, we zullen het met minder moeten doen. Met ‘we’ wordt bedoeld: de werknemers. Een nieuw begin ten spijt zal blijken dat 2011 niet start met een eerlijker inkomensverdeling, we durven wedden dat het begrip zelfs niet in een nieuwe regeringsverklaring zal voorkomen. De eindejaarsbonussen van sommige bedrijfsleiders zullen niet of amper te lijden hebben gehad van het anno horribilis dat 2010 heet te zijn. De vlaktaks waarover opnieuw hard wordt gescandeerd is niets anders dan een lagere belasting voor de hoogste inkomens. ‘Staatshervorming’ is in Vlaanderen een gegarandeerd alibi om een sociaal-economisch rechter beleid op poten te zetten. De kans dat we spontaan op onze wenken zullen worden bediend voor onze eisen over de aanpak van het grote geld (www.hetgrotegeld.be) , een vermogensbelasting is onbestaande. Laten we dat echter juist een als aansporing beschouwen. Dat geldt ook voor de weer opduikende dwangsommen die stakers en actievoerders worden opgelegd. Door rechters die van actievoeren niet willen weten, door werkgevers die zich blijkbaar telkens weer – zeker in Vlaanderen – verzekerd weten van juridische spitsvondigheden en lamentabel rechtelijke uitspraken om actievoeren onmogelijk te maken. Zo zullen we 2011 dus instappen; in de overtuiging dat we de onophoudelijke iopdracht en uitdaging hebben om samen te zorgen dat het beter wordt. Dat doel houden we voor ogen.

Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK

Belgische versie ‘Chapter 11’ heeft hoge prijs

2010-12-17T15:43:00.000+01:00

De nieuwe gerechtelijke reorganisatieprocedure oogstte dit jaar al diverse keren veel lof in de media. Anders dan haar voorganger wordt deze procedure wél massaal gebruikt. Tot grote tevredenheid van de werkgeversorganisaties. De populariteit van de procedure bij haar gebruikers mag niet te snel doen veronderstellen dat ze alleen maar positieve kanten heeft. Het succes van de sociale verzorgingsstaat ga je toch ook niet alleen maar afmeten aan het aantal uitkeringstrekkers?

De gerechtelijke reorganisatieprocedure is bedoeld om bedrijven in slechte financiële papieren opnieuw wat zuurstof toe te dienen. Dat doel wordt bereikt door zowat alle stakeholders, met uitzondering van de noodlijdende ondernemer, een prijs te laten betalen. Geen wonder dat niet iedereen blij is om te mogen meewerken aan het herstel van het zieltogende bedrijf.

Een opvallende vaststelling is dat vooral kleinere schuldeisers in de praktijk de dupe zijn. Vooral in de arbeidsverhoudingen leidt dit onderhand tot aberraties zonder weerga. Ontslagen werknemers die hun opzegvergoeding in het reorganisatieplan beperkt zien tot 15 procent, uit te betalen over een periode van vier jaar. Overdrachten van bedrijven waarbij de rechten van het personeel worden teruggeschroefd tot een fractie van het origineel. Ondernemingen die de gerechtelijke reorganisatie gebruiken om gedurende lange tijd en wettelijk – want gedekt door de rechter – diep onder de sectorale loonminima te duiken. En sectorfondsen die gedwongen zijn aanvullende pensioenen te betalen waarvoor als gevolg van een reorganisatieplan jarenlang geen bijdragen werden betaald.

Reddingskansen

De kansen om het noodlijdende bedrijf te redden blijven bovendien redelijk bescheiden. Zo publiceerde de handelsrechtbank van Dendermonde op haar website een overzicht van de dossiers gerechtelijke reorganisatie die daar ingeleid werden. Van de 28 bedrijven die er in 2009 een dossier inleidden, waren er medio 2010 al 19 failliet. Bijna 70 procent dus. Een betere score dan in de tijd van het oude gerechtelijke akkoord. Maar nog altijd niet echt spectaculair.

Deze situatie verontrust de vakbonden. Het zou de werkgeversorganisaties sieren als zij zich ook zorgen zouden maken. Tenslotte zijn het hun (bonafide) leden die mee het gelag betalen voor bedrijven in gerechtelijke reorganisatie. Zij krijgen te maken met concurrentievervalsing. En ze betalen ook mee via allerlei solidariteitsmechanismen (kwijtschelding van schulden, sectorale pensioenfondsen, sluitingsfonds).

De bewindslieden zouden er goed aan doen zich niet langer verkrampt op te stellen. Vroeg of laat dreigt de overheid te worden geconfronteerd met aanzienlijke schadeclaims. De arbeidsrechtelijke kanten van de gerechtelijke reorganisatie staan op tal van punten immers op gespannen voet met de Europese Overnamerichtlijn en met fundamentele mensenrechten.

Door hun laksheid houden de politieke verantwoordelijken ook een systeem in stand met torenhoge maatschappelijke kosten. Loont het wel de moeite om ondernemerschap te stimuleren op deze manier? Dat is de vraag waarover we grondig zouden moeten nadenken.

Peter Tierens

Juridisch adviseur bij de vakbond LBC-NVK

Shocktherapie om Belgen langer te doen werken

2010-12-09T17:22:00.000+01:00

Als Marc De Vos van de (liberale) denktank de passie preekt dan letten we per definitie op onze ganzen. Hij komt tot de vaststelling dat het Generatiepact een maat voor niets geweest is, dat er maar ontslagen van ouderen bijkomen en dat er van enige activering van ouderen niets in huis komt. Slotsom: “het is absoluut noodzakelijk dat de Belgen langer gaan werken”. Over de vraag waar, in welke banen, en wat er met de jongerenwerkloosheid dient te gebeuren horen we in zijn pleidooi niets.

Als Marc De Vos wat debiteert is Jan Denys, de arbeidsmarktspecialist van Randstad, nooit ver uit de buurt. En even vaak komt hij met krassere formuleringen dan anderen voor de dag die hij met bravoure gesleten krijgt in De Standaard of De Tijd.

Hier gaan we… als het over de beschikbaarheid voor de arbeidsmarkt van bruggepensioneerden gaat. “Maar dat is een lachertje. De RVA heeft dat een paar weken geprobeerd. Dan is dat systeem lamgelegd door de sociale partners, met instemming van de overheid. Deze mensen krijgen nu de boodschap dat ze niet moeten wakker liggen van het officiële discours”. We hebben hier te maken met een “iemand die gestudeerd heeft”, om het in termen van mijn ouders te zeggen, en die dus dit soort praat verkoopt als wetenschap. Geen greintje van weerwoord, geen vraagje of hij daar misschien een ietsje-pietje van bewijs voorheeft, geen telefoon met iemand die in deze belaagd wordt. Als Denys (en met hem vele anderen) spreekt is opschrijven en zwijgen blijkbaar de redactionele houding.

Ook over het outplacement van 50-plussers weet Jan Denys niks dan lelijke dingen te vertellen. Verontwaardiging in overdrive. Daar was begin oktober wel wat minder van te bespeuren toen Randstad bij het zoeken van personeel voor een Balens metaalbedrijf een vacature plaatste. Daarin staat de volgende vreemde paragraaf: Belangrijk!! Geen mensen die op DAF gewerkt hebben; werken op een totaal andere wijze + attitude van deze werknemers past niet binnen hun bedrijf. Wel mensen die bij Hanssen Transmissions hebben gewerkt: relevante ervaring + juiste attitude. De consulente die deze melding, in opdracht, plaatste werd aan de deur gezet. Randstad kwam met een gespeelde verontwaardiging over een spijtig incident op de proppen en op enig excuus van de opdrachtgever is het nog wachten.

Werknemers hebben niet de juiste instelling. Professoren pleiten voor maatregelen en shocktherapieën zonder ooit aan iemand enige verantwoording te moeten afleggen. En arbeidsmarktspecialisten, in dienst van uitzendbedrijven, mogen selectief verontwaardigd zijn. Vakbonden mag men zowat van alles de schuld geven. En daar bovenop een schrijnend gebrek aan journalistiek weerwerk of een zoektocht naar een tegensprekelijke mening. Gelukkig is onze kracht van de overtuiging er om de ontmoedigende buitenwereld de baas te kunnen. Meer dan 316.000 leden, dat kan geen toeval zijn. LBC-NVK verdient hen, zij verdienen ons: die andere mening, die verdedigende werknemersorganisatie.

Ferre Wyckmans
Algemeen secretaris LBC-NVK

Het leugenpaleis - Standpunt in Ons Recht, december 2010

2010-12-01T10:50:00.001+01:00

Met onze Campagne voor een Rechtvaardige Fiscaliteit hebben we nog veel werk voor de boeg. Als het over de belastingdruk gaat, hanteren de bedrijven het aloude adagio: “Herhaal onwaarheden. Blijf ze herhalen. En leugens worden waarheid.” Helemaal dankbaar is het om er een grote, liefst wereldwijde, zogenaamd onafhankelijke deskundige op los te laten.

Price Waterhouse Coopers doet audits, geeft belastingadvies en helpt bedrijven bij fusies. Elk jaar publiceert het concern een rapport over de belastingdruk voor bedrijven in de wereld. België zou op dit punt de hoogste belastingdruk ter wereld hebben: 57 procent. Dat is de optelsom van de belastingen op winst, belastingen op arbeid en andere belastingen.

De pers rolde de rode loper uit voor iedereen die de conclusie even wilde komen in de verf zetten. En de PR-machine van PWC draaide op volle toeren, met als boodschap dat ‘vennootschappen schandalig belast worden’. De modale journalist stelde geen kritische vragen.
Als we de cijfers goed bekijken, blijkt de echte vennootschapsbelasting op winst hier tot de laagste ter wereld te behoren (4,8 procent). De belasting op arbeid, zeg maar wat werkgevers en werknemers bijdragen voor de sociale zekerheid, bedraagt 50,4 procent. Bij PWC heet zoiets dan ‘vennootschapstaks’. Een bewuste nonchalance van een bedrijf waar ‘experts’ elkaar voor de voeten lopen. Geen wonder dat ze al eens struikelen. Maar zo flagrant op de bek gaan!

Reynders

De vakbonden zeggen al langer dat de echte vennootschapsbelasting in België géén 33,99 procent bedraagt, maar slechts 13,6 procent (in 2008). Het cijfer komt van Didier Reynders himself, de minister van Financiën die zich uitermate vriendelijk toont voor het bedrijfsleven. Het cijfer over de vennootschapsbelasting van PWC klopt dus gelukkig niet. Reynders bevestigt dat ook, zij het niet fanatiek.
Schandalig is het dat werkgeversverenigingen het rapport misbruiken om de Belgische bedrijventaks als infaam te blijven voorstellen. PWC selecteerde welgeteld één onderneming met 60 werknemers in de dichtst bevolkte stad van elk land. Die selectie is dan ‘representatief’ voor het betrokken land. Kan je zoiets wetenschap noemen? Hier waren regelrechte knoeiers en dilettanten aan de slag.
Applaus kwam er stante pede van die andere expert vennootschapsbelasting in ons land, Karel Van Eetvelt van Unizo. Ook het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO) blijft sarrende dubbele boodschappen spuien. Op het loonoverleg beweert het VBO dat het Belgische belastingstelsel ‘onhoudbaar’ is voor bedrijven. Heel anders klinkt het in een recente brochure van de Belgium-Japan Association (BJA): “De nominale (= officiële) vennootschapsbelasting in België is één van de hoogste in de Europese Unie maar qua effectieve vennootschapsbelasting heeft België de laagste belasting op bedrijfswinsten ter wereld”. Zo hoort u het ook eens van een ander. De woorden komen van Thomas Leysen, de voorzitter van de BJA; bij ons beter bekend als voorzitter van het VBO.

Electrabel

Op de dag dat het fameuze rapport van PWC aan bod kwam, viel ook te lezen dat Electrabel in 2009 op een winst van 1,55 miljard euro amper 0,5 miljoen euro belasting betaalde. Een belastingdruk van 0,04 procent. Een cijfer in de buurt van de clenbuterolwaarde van Alberto Contadors bedorven steak. En die gaat niet wegkomen met een attestje van zijn arts.
Nog diezelfde dag werd na dertien jaar procederen vastgesteld dat het dossier over 128 miljoen fraude bij het Nevelse computerbedrijf ATC verjaard was. Wie het geld heeft om procedureadvocaten de ene vertraging na de andere te laten pleiten zit in dit land gebeiteld als fraudeur. Zelfs de voorzitter van het college van procureurs-generaal wordt er moedeloos van.
Er is géén gigantische belastingdruk voor bedrijven in dit land. Wel een treiterende lankmoedigheid wanneer het erom gaat belastingen correct te innen.
De werkgevers beweren dat nieuwe cao-afspraken over de lonen niet kunnen en willen aan de index raken. Ongeloofwaardig. De LBC-NVK zal niet de geringste aanval op de index dulden. Duidelijkheid heeft zo zijn voordelen. En wij zeggen het hier niet anders dan op andere plekken.

Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK

Nagasaki is calling

2010-11-14T14:37:00.000+01:00

Het derde wereldcongres van UNI Global Union zit erop.

Nagasaki, stad van de menselijke fout, maar ook stad van de menselijke hoop en vrede, stond vier dagen in het epicentrum van het wereldwijd vakbondsgebeuren.

Meer dan tweeduizend “Global Warriors” uit honderdtwintig landen maakten van Nagasaki onze stad.

Achter het wit opgemaakte gezicht van de danser zit het werkelijke gezicht van Japan.

Een gastvrij en geconditioneerd Japan waar 29% van de werknemers meer dan 50 uren per week presteren. Waar de werkloosheid rond de 5,7% ligt. En waar de armoede onder de werkende bevolking ook angstvallend blijft stijgen.

Neen, dit is niet een congres zoals wij het kennen. Neen, dit is niet een congres van de grote discussies. Neen, dit is niet het congres van de werkgroepen.

Wat is het dan wel?

Dit congres is een oproep om werknemers beter te organiseren, om meer internationale kaderakkoorden te kunnen afsluiten, om meer vrouwelijke leiders en om nieuwe generaties te verbinden.

Dit is een congres op een andere schaalgrootte. Dit is een congres waar reeds het grote pad geëffend is, waar het grote werk reeds gebeurd is. Waar tussenkomsten bevestigend zijn, en het pad dat UNI Global Union heeft uitgetekend, het juiste is.

Waar getuigenissen, emotioneel of krachtig , oproepen tot solidariteit of verbondenheid, macht en onmacht oproepen.

Toch geeft dit congres je een goed gevoel, zoveel werknemers die opkomen voor hun rechten, arbeidsrechten en vechten om democratie waar dit nog niet of onvoldoende aanwezig is.

Dat gevoel van verbondenheid geeft je hier vleugels. En soms worden die vleugels van de kraanvogel geknipt door het leed dat geleden wordt, door oorlogen die gevoerd worden, mensen die uitgebuid worden.

Vrede is de rode draad doorheen dit congres en behoort niet onmiddellijk tot de kernactiviteit van de vakbonden maar een eerlijke verdeling van de rijkdom zou veel ellende kunnen vermijden.

In het land van de kalligrafie, tekenen we graag mee de lijnen voor “Breaking Through”

Robert Schuermans – Voorzitter LBC-NVK.

Laatste dag congres

2010-11-12T15:59:00.000+01:00

Hoe anders zou de wereld zijn als gewone mensen zoals jij en ik, werknemers overal ter wereld, niet meer bang hoeven te zijn voor geweld, niet meer bang hoeven te zijn om ‘mens’ te zijn. Een mens onder andere mensen kan zijn. Een mens met een eigen mening en met een eigen wil. Een mens die vrij is te gaan en staan waar hij of zij dat wil, een mens die zich vrij kan organiseren en die ongeacht afkomst, ras, religie, … sexe of sexuele geaardheid door iedereen als mens aanvaard wordt.

Dit ‘freedom from fear’-thema werd deze voormiddag aangesneden.

Oorlogen, burgeroorlogen, volkerenhaat, volkerenmoord, … Op zo een wereldcongres komt dat allemaal angstvallig dichtbij. Het wordt allemaal angstaanjagend concreet. Het is de realiteit, te veel de realiteit, van vele mensen die hier in de zaal zitten. Van vele mensen waar je al eens een praatje mee maakte, of waar je al eens mee aan tafel zat.

Louise Mukonkole, afkomstig uit Congo, getuigde van de gruwelijkste folteringen die vrouwen ondergaan in oorlogstijden. En ja, het sexueel misbruik van vrouwen is ongetwijfeld het meest gruwelijke wapen dat er bestaat. Niet alleen misbruikt, maar zwaar vernederd en vaak verminkt blijven de vrouwen achter. De hele samenleving wordt hierdoor ontwricht. Blijvende gezondheidsproblemen, ongewenste zwangerschappen, psychische instabiliteit, blijvende trauma’s en zware sociaal-maatschappelijke gevolgen…. Regelrechte gruwel.

En dan in landen als de Filippijnen, Argentinië, Guatemala, Colombia, Zimbabwe, Guinée, Indonesië, Laos, of Cambodja, waar vakbondsmensen worden vermoord, of zomaar verdwijnen. Bij de getuigenis van Edgardo Mario Lozia betrapte ik mezelf er op dat ik toch twijfelde; ik wist effe niet of ik hetzelfde zou doen als hij indien ik in zijn schoenen zou staan. Mijn eerbied voor deze vakbondsmensen wordt er alleen maar groter door.

En dan komt het moment van besef; vakbondscongressen als deze worden schrijnende getuigenissen gebracht en grote verklaringen afgelegd. En ja, wij applaudisseren veel en luid voor zoveel heldhaftigheid, … maar wat doen wij concreet? Wat kunnen we doen?

… Zoals de Italianen tijdens het CAO-overleg een enveloppe onderhandelen die bestemd is voor paritair opgezette en beheerde projecten. Of zoals VER.di doet, zich actief inschrijven in de agenda van de vredesbeweging. Met onze eigen internationale projecten, met ‘Stop the Killings’ en met de beïnvloeding van internationale werkgeversorganisaties bij zware sociale conflicten in het buitenland, slaan we zeker geen mal figuur,…maar genoeg is het uiteraard nooit.

Maar ‘freedom from fear’ gaat ook over geweld op de werkplaats. Over bankbedienden die werden overvallen, over hulpverleners die in elkaar worden geslagen door slachtoffers, over winkelpersoneel dat een hold-up heeft meegemaakt, over het winkelpersoneel dat zowel verbaal als fysiek geaggresseerd wordt door de klanten,.. En ook deze vormen van agressie en van gebrek aan respect voor de medemens kunnen niet onderschat worden.

Het congres aanvaardde ook een resolutie over Palestina en Israël.

Zoals het door Philip Jennings werd gezegd, kan het inderdaad niet anders dat tijdens een congres waar Vrede als centraal thema wordt uitgewerkt, er stevige en duidelijke taal dient te worden gesproken.

Uni spreekt zich uit voor vrede in het Midden-Oosten. Uni roept bijgevolg haar leden op om bij de verschillende overheden op een vredesproces aan te sturen. Uni wil dat ook de Palestijnse werknemers in waardige omstandigheden kunnen leven en werken en UNI vraagt bijgevolg dat de Palestijnse en de Israëlische vakbonden hiertoe samen de handen aan de ploeg slaan. Ook daar moet de muur, dat vreselijke litteken dat volkeren scheidt en mensen verdeelt, worden gesloopt.

Chris Van Droogenbroeck - Nationaal secretaris Distributie.

11 november - een dag voor vrede

2010-11-12T02:40:00.000+01:00

46 jaar heeft Ayako Okumura gezwegen. De fysieke en mentale pijn maakte het haar onmogelijk te praten. In het begin van de jaren 90 ontmoette ze een man die in 1945 de vriend was van een oudere zuster. Die ontmoeting was beslissend en ze doorbak haar stilzwijgen. Ze wilde aan de wereld vertellen wat er op 9 augustus 1945 gebeurde en wat daarvan de gevolgen waren en zijn. Deze vrouw legde op het UNI-congres een heel serene getuigenis af over wat haar overkwam.

Ayaku Okumura

Ze was toen 8 jaar en bevond zich op iets meer dan 500 meter van de plek waar de bom in Nagasaki ontplofte. In een klap, in een luttele seconde, was alles om haar heen weg. Als bij wonder overleefde zij de bom. Haar familie – ouders en zes broers en zusters – verloren er het leven bij. Voor zij die de atoombomexplosies overleefden, heeft men in Japan een eigen woord gemaakt: hibakusha.

Zij was zelf op het moment van de ontploffing buiten en kreeg dus heel veel straling over zich heen. Door de verwondingen en het verlies van haar ouders, broers en zussen, heeft zij pijn geleden, onmenselijk veel pijn. Dat heeft haar leven heel diep getekend maar toch brengt ze een boodschap van vrede en hoop. Met haar getuigenis wil ze mensen – vooral jongeren – haar diepe overtuiging meegeven dat vrede een onmisbare en de meest fundamentele voorwaarde is om waardig te kunnen leven. Laat de bom op Nagasaki de laatste atoombom zijn die de wereld heeft getekend. Dat is haar hoop.

Die getuigenis blijft aan de ribben plakken. Wie ze heeft gehoord, blijft haar meedragen voor de rest van zijn of haar leven.

Oorlogen en andere gewapende conflicten treffen de gewone mensen – zeg maar de werkende mensen – altijd het hardst. Waardig werk, een respectvolle behandeling en goede loon- en arbeidsvoorwaarden zijn alleen mogelijk in een land of een samenleving die in vrede leeft. In verschillende internationale verdragen en ook in sommige wetten van ons eigen landje is het uitdrukkelijk voorzien dat rechten van werknemers aan de kant kunnen geschoven worden in geval van oorlog of een gewapend conflict.

Vrede is een thema en een actiepunt dat hoog op de syndicale agenda staat. In het programma van UNI is het een prioritair punt. Werken rond het behoud van de vrede of van het herstel ervan, is voor de vakbonden een cruciale zaak.

Het was hartverwarmend te kunnen meemaken dat heel veel jongeren van die vredesboodschap overtuigd zijn. Een school in Nyons (Zwisterland) heeft daar in een project rond gewerkt; twee studenten kwamen daarover vertellen.

leerlingen uit Nagasaki

Leerlingen uit Nagasaki die weten door welke gruwel hun grootouders werden getroffen, zijn gedreven ambassadeurs van de vrede. Het was ontroerend enkelen van hen te horen.

Nuchter en zakelijk gaf Gareth Evans – co-voorzitter van de internationale commissie voor de non-proliferatie en de nucleaire ontwapening – een indringend verslag van de stand van zaken. Er zijn 23.000 atoomwapens die samen een kracht hebben die ruim 150.000 maal groter is dan de bom die Nagasaki vernietigde. 2.000 van die raketten staan klaar om in een termijn van 4 tot hooguit 8 minuten te kunnen afgeschoten worden. In de recente geschiedenis is het een paar keer op het nippertje vermeden dat een atoomwapen werd gebruikt. Niet zelden worden beslissing genomen op basis van – gewilde of ongewilde - verkeerde informatie, denk hierbij maar even aan Irak. Kunt u het zich voorstellen dat een atoomraket wordt ingezet en dat nadien blijkt dat de informatie niet klopte? Het zou helaas de realiteit kunnen zijn. De verdere verspreiding van atoomwapens – straks zijn er niet 5 maar al 10 kernmachten - en de spreiding van de civiele nucleaire technologie en installaties, houden grote risico’s in. Om te vermijden dat ooit atoomwapens gebruikt worden, is er maar één oplossing: geen nieuwe wapens maken en de bestaande wapens stelselmatig ontmantelen.

Evans benadrukte de rol die de vakbonden hierbij te spelen hebben. Het blijven benadrukken van het belang van de vrede en van de afbouw van de kernwapens is mee een taak voor de vakbonden. “Leiderschap van de basis naar de top” zo noemde hij dat.

De Noorse organisatie People’s Aid heeft als belangrijkste doelstelling om fragmentatiebommen en landmijnen uit de wereld te helpen. Het zijn vreselijke wapens die heel vaak onschuldige burgers en kinderen treffen. Lang nadat een oorlog is uitgewoed, blijven die bommen nog in de bodem zitten en vroeg of laat wordt een boer die het land ploegt of iemand anders die nog het slachtoffer. Enkele cijfers zijn gewoon onthutsend. In Vietnam – en daar is de oorlog toch al gedaan sinds 1975 – zitten bij benadering nog 40 bommen of mijnen in de grond per inwoner.

Er is – mee onder impuls van People’s Aid – een verdrag gesloten om landmijnen en fragmentatiebommen definitief te bannen. Lang niet alle landen ondertekenden dat verdrag. Ook daar ligt werk voor de vakbonden om de politieke overheden ervan te overtuigen dat verdrag wel te ondertekenen en uit te voeren (meer informatie op http://www.upaid.org/ )

Annick Aerts van onze vakbondscentrale deed een opmerkelijke en gewaardeerde tussenkomst. Ze legde een verband tussen wat er in de Eerste Wereldoorlog rond Ieper gebeurde – waar de wonden nog steeds niet helemaal geheeld zijn - en de massale vernietiging van mensen elders inde wereld, o.a. in Nagasaki en Hiroshima.

De deelnemers aan het UNI-congres werden vandaag geconfronteerd met veel gruwel en ellende. De getuigenissen droegen echter allemaal een boodschap uit van hoop.

Marc Weyns

in de wandelgangen van het congres - de Japanse distributiesector

2010-11-11T06:54:00.000+01:00

Als militant van Lidl was ik voor mijn vertrek naar Nagasaki zeer geïnteresseerd in de manier waarop de distributie hier georganiseerd is. Ik blijf eigenlijk wat op mijn honger zitten (letterlijk en figuurlijk). We zijn hier nog maar twee supermarktketens tegen gekomen met name Family Market en Lawson. De producten die ze er verkopen bestaan voor 50% uit voeding en dan vooral kant en klaar maaltijden maar niets vers. De rest van hun producten is verzorging en boekjes. Je vindt deze shops in elke straat. Ze zijn redelijk klein. Open 24u op 24u en 7 dagen op 7. Echt in het centrum van de stad in de galerijen vind je hier en daar een supermarkt zoals bij ons met verse groenten, vis en een minimum aan vlees. Buiten het centrum heb je de gewone markt met alle verse producten.

Het syndicaal werk in de distributie in Japan is blijkbaar ook niet altijd simpel. Op het congres was er een solidariteitsoproep voor de Japanse vakbond van de AOKI kledingsketen. Management dwingt werknemers in deze keten om hun vakbond te verlaten met de dreiging dat ze overgeplaatst worden naar een andere regio. Ze weigeren te onderhandelen met de vakbond en ook elke poging tot verzoening. Alle vakbonden aanwezig op het congres roepen AOKI dan ook op om te stoppen met deze praktijken. Dit zal wel een oppepper zijn voor de vakbondsvertegenwoordigers die in de onderneming werken en nu actie voeren.

En wat het eten zelf betreft: mijn smaakpapillen zijn er nog niet aan aangepast.

Zonnige groeten,

Veerle Seghers.

Dag 3 - het verhaal van grootwarenhuis Takashimaya

2010-11-11T03:40:00.000+01:00

De tonen van de congresgong zijn nauwelijks uitgestorven of de heer Koij Suzuki (een beter passende Japanse naam kunnen wij ons niet indenken) president van TAKASHIMAYA krijgt het forum om de syndicalisten van UNI toe te spreken.

Takashimaya is een warenhuisconcern in de huishoudsfeer en blijkt het eerste concern te zijn in Japan dat een mondiaal akkoord met UNI ondertekend heeft.

De heer Suzuki onderstreept het belang van de samenwerking tussen de directie en de medewerkers. Na ondertekening van het kaderakkoord in 2008 werd door de directie en de vakbonden een actieplan ontwikkeld om de medewerkers beter te betrekken bij de bedrijfsvoering. Men streeft naar een onderneming die verbonden is met de klanten, de aandeelhouders en de werknemers. Zijn theorie lijkt verrassend op de ondernemingspraat van bij ons over duurzame onderneming en de 4 P’s (Planet, Person, Profit en Products). Het akkoord mag geen dode letter zijn maar het is duidelijk de bedoeling om het engagement van de werknemers te verhogen. In een land waar 30 % van de werknemers gewoon is aan een 50-urenweek spreekt dit boekdelen.

Uiteraard wordt het element van de stagnerende economie uit de lade gehaald om het belang van serviceverlening aan de klanten en het blijven streven naar groei te benadrukken. Zo geeft hij aan dat de groep in het kader van het toenemend belang van de Zuid Aziatische handelszone een nieuwe vestiging zal openen in Sjanghai in 2012. In een globale economie zijn kaderakkoorden belangrijk. Daar moeten wij niet meer van overtuigd worden. Maar worden in alle vestigingen overal dezelfde sociale standaarden gehanteerd ?

Het is aan de syndicalisten van Takashimaya om dit te beoordelen en de nodige actie te ontwikkelen om het akkoord om te zetten in betere arbeidsvoorwaarden voor alle werknemers van het concern. Dan pas gaan de belangen van het concern en van de medewerkers hand in hand.

Nadat de heer Suzuki geprezen wordt als een patroon met verantwoordelijkheid, verlaat hij zichtbaar opgetogen het podium.

Een congresganger - Alex Buysse

UNI-congres echt uit de startblokken

2010-11-11T02:53:00.001+01:00

Om half tien stipt werd met Japanse precisie de officiële aftrap gegeven van de inhoudelijke debatten op het 3e UNI-wereldcongres. Het blijft indrukwekkend dat collega’s werknemers van 335 verschillende bonden uit 78 landen bijeenkomen. “Breek (Duw) Door!” is het motto dat dit internationaal gezelschap bijeenbrengt en zal bezielen de komende dagen.

Alle moeilijkheden die het dagelijks vakbondwerk met zich meebrengt - in sommige landen zelfs met risico van eigen leven - komt op dit congres aan bod gekoppeld aan een oproep tot verbetering. In alle landen, zij het met verschillende impact, heeft de crisis toegeslagen. Zoals bij ons wordt door overheden en bedrijven overal ingehakt op werknemersrechten. Werkgevers zien de weg vrij om werknemers en vaak ook hun organisaties opzij te schuiven en hopen zo, tot eigen meerwinst, een sociale kaalslag te organiseren. En toch zijn de tussenkomsten geen crisisklaagzangen. Integendeel, het zijn stevige en hoopvolle actiegerichte boodschappen. Ervaringen van bonden uit Korea, Portugal, Frankrijk, Japan, Brazilië, Egypte, Nieuw-Zeeland, Maleisië en andere dichtere of verdere landen worden – met een tijdlimiet van 5 minuten – toegelicht en door tolken in 12 talen vertaald. De ene boodschap is al beeldrijker dan de andere en de strijdvaardigheid varieert ook al eens op de syndicale schaal van Richter maar steeds is er het syndicale geloof dat de basis vormt. Initiatieven voor en met jongeren, sporters, schoonheidsspecialisten, informatici, winkel- en bankbedienden, callcenterwerknemers… van overal luidt hun hoopgevende boodschap. Niet op een naïeve manier, wel enthousiasmerend en aanstekelijk. “Ja, we kunnen doorduwen… als we willen”, het is de strekking die hier ruim de overhand haalt.

Koreaanse deelneemster

Meer dan 2.000 congresaanwezigen op korte tijd te eten geven, het vergt wel wat voorafgaande voorbereiding. De inzet van honderden vrijwilligers, jonge syndicale enthousiastelingen, doet ook deze culinaire opdracht feilloos verlopen. De break is welgekomen waarna het tijdschema weer perfect wordt opgevolgd voor de namiddagzitting.

Je zou een beetje en heel even wensen dat er wat werkgevers sluiks aanwezig zouden zijn. Kwestie van af en toe die patronale flank wat te ontmoedigen. Het internationale vakbondswerk is duidelijk niet in de hoek gekropen, voor zover het er de afgelopen jaren al ooit zou in gezeten hebben. Van hoeken gesproken. Bij economische crisis dreigen vrouwen als eersten te belanden in de hoek waar de klappen vallen. Stevig weerwerk daartegen werd tijdens de aan het congres voorafgaande vrouwenconferentie al geboden. Eén van de eerste moties die op het congres werd goedgekeurd betreft het ambitieuze plan om tegen 2014 de UNI-beslissingsstructuren flink te vervrouwelijken. Een 40 % garantieregel werd daartoe aangenomen. Justine Assango van Senegal deed een spraakmakende tussenkomst ter ondersteuning van deze verdeelsleutel. In haar land worden de problemen in de dorpen of gemeenschappen besproken door een zgn. groep van wijzen, bestaande uit alleen maar mannen. Als het wat moeilijk wordt moet de befaamde nacht “raad brengen”. Eigenlijk een alibi om te zorgen dat ’s nachts de vrouwen hun nachtlicht over het probleem laten schijnen. De oplossing is er dan wonder boven wonder telkenmale de ochtend nadien. Een beeldspraak met vermoedelijk flink wat waarheid

UNI-vrouwen aan het woord

Ook internationale organisaties hebben middelen nodig om de vele opdrachten te vervullen. Vermits de hoogte van de bijdragen door het congres moeten worden vastgelegd, dient op zo’n congres telkens 4 jaar vooruit te worden gekeken. De lidmaatschapsbijdrage maar ook de creatie van solidariteitsfondsen ter ondersteuning van projecten in diverse landen werd vastgelegd en bekrachtigd. LBC-NVK is met 169.927 leden aangesloten bij UNI en heeft de afgelopen jaren al bijdragen geleverd voor steunfondsen en projecten. We laten niet na om onze ambities daaromtrent ook nog even in de verf te zetten.

partner LBC-NVK in Maleisië

Om 19 u. worden we met de voltallige delegatie verwacht op een uitgebreide receptie. De stad Nagasaki biedt ons dit aan. De UNI-aanwezigheid is de stad duidelijk niet ontgaan.

Hierna heb ik nog een informeel contact met vertegenwoordigers van het UNI-departement dat de internationale projecten coördineert (SCORE) in een restaurtant dat laat open is naar Japanse normen. D.w.z. tot half twaalf 's nachts. Ook hier kom ik weer geestdriftiger buiten dan ik er binnenkwam, en neen dit heeft niets met het fijne geserveerde voedsel te maken. Ervaringen van wat we samen kunnen doen en wat we met onze kennis en bijdragen kunnen leveren voor collega’s in minder fortuinlijke regio’s, ze blijven begeesteren. Ook daar dienen congressen en contacten in de wandelgangen voor.

Ferre Wyckmans - Algemeen secretaris

In de wandelgangen van het congres - Japanners aan het woord

2010-11-11T01:58:00.002+01:00

Een van de charmes van een internationaal vakbondscongres zijn de toevallige ontmoetingen in de wandelgangen, in het hotel, op de tram, in een winkel.
Het zijn boeiende puzzelstukken die je blik verruimen, vooroordelen doorbreken of gewoon leuk zijn.

Een van mijn vooroordelen over Japanners was dat ze erg gereserveerd zijn en niet makkelijk contacten leggen. Niets is minder waar. Ze zijn niet enkel erg vriendelijk en gedienstig maar ook nieuwsgierig. Op de tram raakte ik aan de praat met een jongeman die sinds een paar jaar in een verzekeringsmaatschappij werkte. Ik vroeg hem of jongeren in Japan snel zelfstandig kunnen wonen wanneer ze beginnen werken. Mij is het gelukt, zei hij. Maar dat kan enkel als je een baan vindt bij een grote onderneming die je huur betaalt. Hij heeft een universitair diploma en verdient bruto een kleine 2000 euro per maand. Hij was erg geïnteresseerd in de situatie van jongeren in België. Vooral de 38 urenweek leek hem een droom. Hij werkt zo’n 50 uur per week. De theoretische werkweek is 44 uur maar als je carrière wil maken moet je van grotere inzet getuigen. Het bedrijf betaalt de huur van zijn flat. Met zijn loon zou hij dat niet kunnen betalen. Wat gebeurt er wanneer hij zijn job zou verliezen? Dan is hij ook zijn flat kwijt. Nog andere voordelen binden hem aan het bedrijf. Na enkele jaren anciënniteit zal hij recht hebben op een ziekteverzekering betaald door de firma en op waardebonnen voor ontspannende activiteiten. De vraag is of hij tijd zal hebben om ze te gelden te maken. Misschien vervoegt hij binnenkort de groeiende groep van Japanse werknemers die lijden aan hartkwalen, psychosomatische klachten en depressies, veroorzaakt door werkstress. En dat is geen vooroordeel.

Een babbel met een jonge Japanse vakbondsvrouw tijdens een theepauze vervolledigt het plaatje. Ze werkt in een supermarkt waar enkel jonge vrouwen werken. De lonen balanceren op de armoedegrens. Haar werkdag telt 12 uur maar een uur of twee daarvan is vakbondswerk. Ze hebben slechts één week vakantie per jaar en daarnaast de wettelijke feestdagen. De jaarlijkse vakantie is niet wettelijk geregeld; zwakkere sectoren hebben minder vakantie. Ik vraag haar of ze een vriend heeft en van plan is om kinderen op de wereld te zetten. Ze lacht en zegt nog te willen wachten want ze doet haar job en vooral haar vakbondswerk erg graag. Het zwangerschapsverlof is in Japan maar 8 weken: 4 weken voor en 4 weken na de bevalling. Als je borstvoeding wil geven moet je onbetaald verlof nemen. Dat kan enkel als je partner een goed loon heeft. Als je binnen de twee jaar het werk hervat moet het bedrijf je opnieuw tewerkstellen. Vaak ben je verplicht om deeltijds te gaan werken, in tijdelijke contracten te stappen, voor een lager loon of meer flexibel te werken. Meer dan de helft van de Japanse vrouwen zit in zogenaamde a-typische jobs. Eén op vier mensen met een job is arm. Daarom stellen veel koppels hun kinderwens uit. De bevolking van Japan vergrijst aan een snel tempo. Dat stelt problemen voor de pensioenen en voor de economie. De vakbondsvrouwen gebruiken die realiteit nu als argument om te strijden voor een beter evenwicht tussen werk en privé. En de vakbonden stellen in verschillende sectoren de eis om tijdelijke werknemers een regulier contract van onbepaalde duur te geven.

Marijke Persoone - Adjunct Algemeen Secretaris.

Breaking Through - dag 1 van het congres

2010-11-10T02:09:00.000+01:00

Het 3e Wereld Congres van UNI, de mondiale dienstenvakbond, gaat van start. Meer dan 2000 aanwezigen woonden de openingsceremonie bij in het Nagasaki Prefectural Gymnasium.

Diverse hoogwaardigheidsbekleders verwelkomen en spreken dit Congres toe. Een heuse lijst van niet minder dan 8 sprekers waarvan ik jullie de namen en de samenvatting bespaar. Gelukkig werden de speeches afgewisseld met een vleugje cultuur die het geheel bijzonder verteerbaar maakten. Van opera tot percussie , over een zangkoor tot frisse beeldmontages en een plaatselijke drakendans. Een fijn uitgebalanceerd geheel om het Congres met de ronkende titel ‘Breaking Through” op gang te schieten.

Het trauma van de bom op Nagasaki in augustus 1945 proef je in elke openingstoespraak alsof het allemaal pas gisteren gebeurde. Ik had ’s morgens het Atomic Bomb Museum bezocht en het leek alsof de museumsfeer werd doorgetrokken in het Congres. De stad Nagasaki is de trekker van het netwerk van burgemeesters voor vrede waarvan ongeveer 350 Belgische burgemeesters lid zijn. Ze willen tegen 2025 alle kernwapens uit de wereld bannen. UNI Global Union schuift daar bijna naadloos zijn syndicale boodschap mee in. De strijd tegen verdrukking, het gevecht voor vakbondsvrijheid en collectief overleg en waardig werk voor iedereen. Het komt er haast in 1 adem uit want het zijn stuk voor stuk wensen voor vrede en een waardig bestaan.

De openingsceremonie werd afgesloten door een Japanse militante van 23 jaar die werkt bij de post. Ze kwam getuigen over haar vakbondsengagement dat 4 jaar terug startte. UNI illustreerde hiermee met welk dynamisme we hoop, perspectief en geloof in een betere wereld moeten uitdragen. Het was hartverwarmend te zien en te horen hoe een jonge vrouw in simpele woorden haar vakbondsbeleving kwam vertellen aan de wereld. Eenvoudig maar direct en hartelijk.

Japanse vrijwilligers

Ook de gemiddelde leeftijd van de zowat 200 Japanse vrijwilligers, die mee instaan voor de logistieke ondersteuning, ligt zeker beneden de 30 jaar. Stuk voor stuk mensen die speciaal voor dit UNI-Congres Engels leerden om ons te woord te kunnen staan en ons te kunnen gidsen in luchthavens, stations en langs de weg. Dit kan tellen als enthousiast engagement.

Hun enthousiasme klopt ook met het straatbeeld dat je ervaart. Je ziet glunderende en hippe jonge mensen vol levenslust waarvan je stilletjes hoopt dat ze een mooie toekomst voor zich hebben .

Je weet dat het niet voor iedereen zal kunnen. Hoe ouder het publiek, hoe bleker en schraler de gezichten worden. We rijden veel met de tram door de stad en de gezichten spreken boekdelen. We mogen niet te sterk veralgemenen want er zijn ook ouderen die nog happy lijken maar toch niet in verhouding tot het jongerenpubliek. Ik vrees dat dit toch wat te maken heeft met de wijze waarop de Japanse samenleving in elkaar steekt . Dwangmatig uitvoeren wat je wordt opgelegd en vooral niet afwijken van je taakbeschrijving. Dit moet gewoon afstompen. Je krijgt er de gekste situaties. Begeleiders in de kabellift blijven bijna als een bandrecorder tekstjes afdrammen waarvan ze weten dat het geen zin heeft als alleen een stel Belgen in de cabine zitten. Toch doen ze het ….want zo moet het.

Ook het knikken en buigen maakt je na verloop van tijd wat nerveus. Het is allemaal zo dwangmatig en een pak jobs lijken ook zo geestesvernietigend. Iemand die je waarschuwt voor een drempel, iemand die je bonnetje knipt, iemand die je geknipte bonnetje controleert en dan iemand die je waarschuwt dat je bij het instappen je hoofd niet mag stoten. Er rijden ’s nachts ook 50 keer te veel taxi’s rond want het gros staat gewoon verveeld langs de weg. Het zijn uiteraard maar indrukken maar waar je aanvankelijk de vriendelijkheid en de dienstbaarheid als schitterend ervaart, begin je na een paar dagen wel te twijfelen of dit allemaal zo authentiek en gezond is.

Enfin, het is leuker als men buigt en vriendelijk is dan als men je zou toeroepen maar er schuilt een systeem achter dat me niet zo prettig lijkt. Als buitenlander heb je een overwegend aangenaam gevoel bij zoveel gedienstigheid en orde. Het is een zeer sterk georganiseerde samenleving met veel discipline en respect. Nog nooit eerder zag ik zo een propere stad, proper openbaar vervoer, geen graffiti op muren of gevels, weinig of geen politie te zien, weinig criminaliteit… Misschien is Nagasaki ook niet de norm voor Japan maar je voelt je hier absoluut veilig.

Zo, een geslaagde Congresopening, die goesting oplevert voor de komende congresdagen. Zo hoort het ook want om met de gevleugelde uitspraak van Hugo Vander Elst te eindigen”….als je toch iets doet kan je het beter even goed, goed doen” (!?!?)

Ook binnen onze LBC-NVK-groep hanteren we een ijzeren discipline in de taakverdeling. Hugo moet elke dag zorgen voor een gevleugeld uitspraak waar hij tot nog toe probleemloos in slaagt. Nogal wat Japanners lopen hier rond met een monddoekje omdat ze zelf verkouden zijn of vrezen geïnfecteerd te worden door anderen. Op de suggestie van iemand om ook eens zo’n stel monddoekjes te kopen suggereerde Hugo dat die misschien ook wel ergens tweedehands te verkrijgen waren…….en zo halen we dan weer de volgende dag !

Tot de volgende.

Stefaan Decock – nationaal verantwoordelijke financien.

Impact van oorlogsgeweld en de crisis op het leven van vrouwen

2010-11-08T02:05:00.000+01:00

De tweede dag van de vrouwenconferentie begon met een reeks getuigenissen uit alle hoeken van de wereld over hoe de crisis het leven van vrouwen heeft beïnvloed.

Sylvia uit Zambia, actief in de vakbond van de financiële sector vertelt dat veel bankbedienden hun job hebben verloren door de financiële crisis. Niet zij die onverantwoorde financiële risico’s hebben genomen werden ontslagen. Wel de loketbedienden, meestal vrouwen. Ook uit Korea, Groot-Brittannië en andere landen horen we verhalen over banken die ingrijpend herstructureren en de financiële crisis aangrijpen om te besparen op personeel. In Zambia heeft de vakbond nu meer problemen dan vroeger om vrouwen voor de vakbond te winnen, want actieve vakbondsleden stonden bovenaan de ontslaglijsten. Veel van de ontslagen vrouwen zijn kostwinner. Daarom heeft de vakbond nu een nieuwe dienst opgericht om vrouwen te steunen die een zaakje willen opstarten in de informele sector. Ze hebben weinig andere alternatieven als ze hun gezin willen onderhouden.

Bedrijven en overheden moeten breken met de idee dat vrouwen enkel uit werken gaan om het gezinsinkomen aan te vullen. Heel veel vrouwen zijn wereldwijd de enige kostwinner. Dat is een stelling die ruim wordt gedragen.

De congresdeelneemsters uit Zuid-Europa en Groot-Brittannië klagen aan dat hun regeringen op een brutale manier snoeien in sociale en openbare dienstverlening. Dat heeft als gevolg dat zorgtaken en kinderopvang weer veel meer op de schouders van vrouwen terechtkomen. Ze stoppen tijdelijk met werken of beginnen noodgedwongen deeltijds te werken. En benadelen zo zichzelf op lange termijn. In Spanje zijn meer dan 30% van de jonge vrouwen werkloos. Wanneer ze voor een tijdje stoppen met werken geraken ze niet meer opnieuw aan de slag. Bovendien zullen die jonge vrouwen later ontzet vaststellen dat ze geen leefbaar pensioen hebben door hun onderbroken loopbanen of deeltijdse tewerkstelling. Zo worden nieuwe discriminaties in het leven geroepen. De Franse collega’s vertellen hoe zij in de mobilisatie aan bewustmaking daarover hebben gewerkt. Vrouwen en jongeren waren juist daarom zeer talrijk aanwezig op de betogingen tegen de pensioenhervorming.

De Afrikaanse vrouwen brengen krachtige verhalen van moed en verzet. Afrika wordt gewurgd door de voedsel- en energiecrisis die zich ontwikkelt in de nasleep van de financiële crisis. Het gebrek aan sociale bescherming doet de armoede schrikbarend toenemen. Door hun traditionele zorgende rol hebben de Afrikaanse vrouwen een sterk overlevingsmechanisme ontwikkeld, zelfs in uitzichtloze situaties. Vele mannen hebben niet datzelfde verantwoordelijkheidsgevoel. Dat leidt vaak tot hevige conflicten in de families. Vakbonden moeten vrouwen steunen om zich op collectieve basis te organiseren. Ze bedanken UNI voor de steun en roepen op om onze internationale slagkracht te vergroten, zodat we in staat zijn het systeem te veranderen dat crisissen afwentelt op de zwakste landen en op de meest kwetsbare bevolkingsgroepen.

talrijke Japanse vrijwilligers leiden het congres in goede banen

Justine van Kameroen parafraseert Sartre. We moeten als vrouwen verantwoordelijk zijn voor de wereld, door onze manier van zijn. We moeten uit de slachtofferrol stappen. We moeten analyseren wat verkeerd gaat. We moeten het geloof en de attitude ontwikkelen om de systemen die verdrukken te willen veranderen. “Pas seulement analyser, mais transformer!” Hun tussenkomsten worden afgesloten met zang en dans. Meer dan woorden alleen is dit het leven vieren en de kracht van verbondenheid.

Latijns-Amerikaanse deelneemsters laten ons delen in scherpe analyses en hoopgevende verhalen. Het is niet juist om te spreken van een financiële crisis, vinden ze. Dat wekt verkeerdelijk de indruk dat zo’n crisis kan geremedieerd of voorkomen worden door enkele ingrepen in de financiële mechanismen. Niets is minder waar. De crisis is veel dieper. Voor de werkende bevolking in Latijns-Amerika is het al veel langer crisis. De aanpassingsprogramma’s van het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldbank hangen hen al tientallen jaren als een molensteen om de hals. Dat systeem waarin alles moet wijken voor steeds meer winst is op zijn eigen grenzen gebotst. Om uit het dal te kruipen worden de kosten schaamteloos afgewend op de meest kwetsbare bevolkingsgroepen. Gelukkig zien we de laatste jaren een positieve kentering. De armen komen op straat en maken een vuist tegen onrecht. In verschillende landen van Latijns-Amerika zijn ze erin geslaagd politieke leiders te verkiezen die hun beleid afstemmen op de noden van de bevolking. De Braziliaanse vakbondsvrouwen zijn gelukkig met de recente verkiezing van hun eerste vrouwelijke president.

En een Argentijnse spreekster nodigt ons uit onze geesten vrij te maken om over een nieuw economisch en politiek model na te denken. Ons model van een samenleving waarin mensen zorg dragen voor elkaar, ons model waarin vrouwen volwaardig deelnemen aan de besluitvorming , ons model van vrede en gerechtigheid.

Si se puede! Yes we can!

De namiddag van de tweede dag stonden we stil bij de situatie van vrouwen in oorlogsgebied.

Het begon met een erg pakkende getuigenis over de meest afschuwelijke vormen van seksueel misbruik in Congo. Louise, een Congolese vakbondsvrouw beschrijft gedetailleerd, haast zakelijk, wat vrouwen in haar land dagelijks meemaken. Het is muisstil in de zaal. Ze beschrijft de verschillende soorten verkrachtingen. En hoe ze systematisch worden gepland. Hoe ze deel uitmaken van de militaire strategie. Zelfs heel jonge meisjes en oude vrouwen worden niet ontzien. De soldaten zeggen tegen de vrouwen die ze verkrachten: jullie onderhouden de mannen die ons doden, daarom zijn jullie onze vijanden. Verkrachting wordt ook gebruikt als wapen tegen vrouwen die actief zijn in de verdediging van de mensenrechten. De fysieke en psycho-sociale gevolgen voor de vrouwen en hun familie zijn niet te overzien. De verkrachte vrouwen durven vaak geen medische of rechterlijke bijstand zoeken uit schrik om door hun gemeenschap verstoten te worden. Straffeloosheid heerst.

Annick en ik kijken ongemakkelijk naar mekaar. We zijn niet de enige met een krop in de keel. Wij kunnen het hoofd niet afwenden van zo’n ongemene brutaliteit. Wij moeten de stilte breken.

Het is dringend nodig om meer effectieve strategieën te ontwikkelen om het geweld tegen vrouwen en kinderen in oorlogssituaties te stoppen. De Verenigde Naties moeten een einde stellen aan de straffeloosheid door die gewelddaden tegen vrouwen te herkennen als misdaden tegen de mensheid. Louise vraagt alle UNI-vakbonden om daar bij hun regeringen op aan te dringen. Dat we mee stem zouden geven aan de vrouwen en kinderen die dag in dag uit leven onder de terreur van de angst en de vernedering, dat is haar oproep. Ze krijgt een lang en warm applaus.

Vrouwen uit Mozambique, Zuid-Afrika, Columbia, brengen even schrijnende getuigenissen. Ze roepen samen op om niet te blijven steken in het delen van de pijnlijke verhalen, maar om wereldwijd actief te mobiliseren voor vrede.

Mercedes uit Spanje sluit de rij spreeksters af met een oproep tot de syndicalisten uit de westerse landen om de oorzaken van al die oorlogen te benoemen. Strijd om olie, strijd om water, strijd om voedsel, strijd om economische en politieke macht; het maakt allemaal deel uit van het onmenselijke economische systeem dat crisissen veroorzaakt, met de gevolgen die we deze morgen hebben beschreven. We zullen het geweld niet stoppen als we niet ten gronde daarover nadenken.

Bijschrift toevoegen

Aan het einde van een heel intense en beklijvende vrouwenconferentie werden de vrouwen in de leidende functies verkozen. De voorzitster, Denise Mcguire, vatte tot slot de belangrijkste moties samen die door de vrouwenconferentie zullen worden ingebracht in het congres dat morgen van start gaat. Ze bedankte de vele jonge Japanse vrijwilligers die de organisatie mee hebben gedragen. Sommigen onder hen hadden speciaal daarvoor een spoedcursus Engels gevolgd. En toen gaven de Aziatische vrouwen de UNI-vlag door aan de Afrikaanse vrouwen die binnen 4 jaar de conferentie in Zuid-Afrika zullen organiseren. Ook dat was een emomoment met een zeer mooi lied en veel warme knuffels.

Marijke Persoone

Bezoek aan het Atoombom museum van Nagasaki

2010-11-07T02:09:00.002+01:00

Wie “Nagasaki” zegt of hoort en een beetje historisch gevoel heeft, legt meteen de link met een atoomaanval. Nagasaki heeft de zeer twijfelachtige eer de tweede (Japanse) stad te zijn, na Hiroshima, die door een Amerikaanse atoombom werd vernietigd. Bijna 150.000 doden, waarvan 73.884 onmiddellijk en nog eens 74.909 de periode er snel op volgend, is de intrieste balans. Een balans die als eeuwige schandvlek in het nadeel uitslaat van de geallieerden van weleer. Geen vergissing en vanuit militair strategisch oogpunt absoluut geen noodzaak. Voor zover “militaire strategie” en “noodzaak” al in één zin zouden kunnen worden vermeld. Op 9 augustus om exact 11:02 u. werd Nagasaki zo goed als van de kaart geveegd én voor eeuwig in de geschiedenis opgenomen. De politiek en militair verantwoordelijken argumenteerden dat deze bom uiteindelijk de levens van 10.000-en Amerikaanse soldaten heeft gered. Een bewijs dat enkel en alleen uit het absurde kan worden geleverd.

Een bezoek aan het in 1996 geopende “Nagasaki atomic bomb museum” laat je niet onberoerd. De erin ondergebrachte permanente tentoonstelling over de militair-politieke voorbereiding, uitvoering en gevolgen laat sporen in mijn gevoel na, en ik ben echt niet de enige. Schokkend te weten dat bijna 2 jaar voor de aanval er in het geheim beslist werd dat Japan zou gebombardeerd worden en dit zonder voorafgaande verwittiging. Een uraniumbom, die uiteindelijk Hiroshima’s lot bepaalde en een plutoniumbom, die op Nagasaki terechtkwam. Schokkend te vernemen dat er voorafgaandelijk een dodelijke longlist van Japanse steden werd opgemaakt (Tokyo stond daar ook op). Uiteindelijk werd het lijstje om mij niet klare redenen gereduceerd tot een shortlist van drie steden. Dat Nagasaki uiteindelijk toch op die 9ste augustus werd getroffen was het rampzalige gevolg van het feit dat eerst de wolken het bomdroppen onmogelijk maakte, maar dat opklaringen uiteindelijk het pleit in het nadeel van de stad deden uitdraaien. Hoe zeer zou je nu 65 jaar later de inwoners van Nagasaki retroactief hondeweer willen toewensen.

In aangrijpende beelden en nog schokkender restanten van die verdoemde aanslag wordt een beeld gecreëerd van de letterlijk alles vernietigende effecten van wat in militaire kringen de “Fat Man” (de dikke) werd genoemd. Meedogenloosheid is waarschijnlijk slechts te handhaven met hetzij immense slechtheid of relativerende zogenaamde schamperheid. Onmogelijk om met even grote ingrijpendheid een woordelijk verslag te geven van wat je ziet en leest. Toch één artefact dat ik even uit de vitrinekast wil halen. Jaren na de aanval rooide een man, destijds getroffen door glasscherven over vele delen van zijn lichaam, een eik. In de kern van die eik bleek een porseleinen stuk van een bord of kop te steken. Van buiten niet te zien en door de jaren heen door de eik omgroeid met gezond eikenhout. De man schonk het stuk boom, waarin je de scherf ziet zitten, aan het museum. Zijn boodschap: “ik wil het stuk boom laten getuigen. Ik voel mij ermee verwant, want ik heb hetzelfde meegemaakt”. Bomen en mensen, dezelfde wonden hebbend, een sprakeloos makend bijschrift. Ik zal nooit meer aan Nagasaki kunnen denken zonder dat beeld voor ogen en die boodschap van twee slachtoffers.

Ferre Wyckmans - Algemeen Secretaris

Vakbondsvrouwen aan het woord

2010-11-06T16:15:00.001+01:00

Eindelijk is het zover! Na 24 uur reizen en een dagje acclimatiseren in Nagasaki, begint voor Marijke en mij de conferentie van UNI Women World die van 6 tot 7 november plaats vindt. 440 vakbondsvrouwen uit gans de wereld en actief in de dienstensector zitten samen om de beleidslijnen van UNI Women (vrouwenwerking van de mondiale dienstenvakbond) te bespreken. Ongelovelijk dat sommige vrouwen uit Latijns-Amerika zelfs 3 dagen onderweg zijn geweest om aan dit evenement deel te nemen. De ervaring die al deze vrouwen meebrengen uit hun land is ongelovelijk. Veel kan van elkaar geleerd worden!

Eén van de thema's op de agenda van vandaag was migratie en vrouwenhandel. Getuigenissen van vrouwen uit Ghana, Nepal, Senegal,... blijven aan je vel plakken. De impact van migratie op het leven van een vrouw is enorm en vaak groter dan bij mannen. Slechte arbeidsomstandigheden maar ook misbruik in alle vormen maken van de vrouw eerder een handelswaar dan een mens. De Ghanese vakbond probeert dit aan te pakken door aan vrouwen die willen migreren actief informatie te geven over de documenten die ze nodig hebben, sollicitatieprocedures, onethische wervingspraktijken,... In Peru gaat de vakbond een trainingscentrum opzetten voor taallessen en het aanleren van bepaalde vaardigheden. Ook Westerse vakbonden proberen mee te werken aan het organiseren van deze migranten. Onze eigen vakbond probeert samen met Alliance of Health Workers - onze Filipijnse partner in de gezondheidssector - migrerende verpleegsters zowel in het thuisland als het ontvangstland bij de vakbondswerking betrekken en vooral ook informeren over hun rechten.

De conferentiezaal is het volmondig eens over de actieve rol die we als vakbonden de komende jaren op dit terrein moeten spelen. Migranten moeten een gezicht krijgen en deel uitmaken van het vakbondsleven. Samen met hen moeten we in onze onderhandelingen met werkgevers en ook overheden opkomen voor hun rechten!

Met vrolijke gezangen sloten de Zuid-Afrikaanse vakbondsvrouwen de eerste dag af van deze vrouwenconferentie. Zelf ben ik alvast benieuwd naar wat morgen komen gaat.

Maar nu in mijn bed want hier is het ondertussen al middernacht geworden.

Oyasuminasai!

Annick Aerts - medewerkster internationale dienst

Marijke Persoone - adjunct-algemeen secretaris

9-12 november: Uni Global Union Congres Nagasaki

2010-10-29T10:54:00.000+02:00

Ruim 2000 vakbondsactivisten en -medewerkers nemen deel aan het derde wereldcongres van Uni Global Union, de wereldvakbond van de diensten- en financiële sectoren.

Een delegatie van LBC-NVK reist binnenkort af naar het land van de rijzende zon. Het congres vindt immers plaats in Nagasaki. Het wereldcongres wordt voorafgegaan door een Vrouwenconferentie.

Enkele deelnemers bloggen voor ons vanuit Nagasaki. Binnenkort meer nieuws dus...

2010-10-20T14:08:00.005+02:00

Wat is volgens de Euromanifestanten rechtvaardige fiscaliteit?

2010-09-30T11:03:00.003+02:00

Tijdens de manifestatie in Brussel, presenteerden we de campagne Het Grote Geld. Een aantal manifestanten legde uit wat volgens hen rechtvaardige fiscaliteit is...

Het spookt op de Euromanifestatie in Brussel

2010-09-29T13:26:00.000+02:00

Het ziet spoken op de manifestatie in Brussel. Vele spoken zweven door massa heen. Ze delen buttons uit met maar een adres: http://www.hetgrotegeld.be/

Maar ook op http://www.lbc-nvk.be/ zijn de spoken opgedoken. Neem een kijkje en lees meer over het hoe en waarom van deze spokeninvasie....

29 september Europese manifestatie Brussel

2010-09-20T15:58:00.001+02:00

29 september Europese manifestatie Brussel

LBC-NVK en ACV stappen op woensdag 29 september mee op tijdens de Euromanifestatie in Brussel. Neen aan bezuinigingen, ja voor meer werk, duurzame groei en rechtvaardige fiscaliteit.

UNI Communicators Forum: Labourfilm festival Geneve

2010-06-30T10:16:00.007+02:00

Het vierde Labour shortfilm festival in Geneve geeft het woord aan werknemers en hun strijd voor waardig werk. 17 Kortfilms gemaakt door professionele documantairemakers en vakbonden uit alle continenten vertellen verhalen over werknemers in moeilijke omstandigheden. De strijd voor waardig werk: betere arbeidsomstandigheden, meer veiligheid, meer aandacht voor duurzaamheid, het recht om je te organiseren, basisprincipes die voor iedere werknemer zouden moeten gelden.

Twee films als voorsmaakje maar surf zeker naar de site van het IMF Metal voor meer moois (op deze site staan alle films bij elkaar)...

UNI Communicators Forum: DHL-werknemers vragen respect

2010-06-29T12:40:00.003+02:00

Uni Global Union en de internationale transportfederatie voeren campagne voor meer respect voor DHL-werknemers. DHL is verre van vakbondsminded. Vorig jaar hebben we er in België ook een en ander van mogen proeven. Een deel van het DHL-personeel werd ontslagen of voor het blok gesteld: mee verhuizen naar bijvoorbeeld Dresden of simpelweg ontslag. Van constructief overleg was nauwelijks sprake.

De twee wereldvakbonden zette een campagne op touw. Een video geeft meer uitleg:

Auteur: Monique Braam

UNI Communicators Forum: Campagne FNV - Schoon genoeg

2010-06-29T10:54:00.004+02:00

Onze Noorderburen hebben zojuist een enerverende en heftige campagne achter de rug: FNV Bondgenoten organiseerde de campagne Schoon genoeg. De Schoonmakers hadden er immers schoon genoeg van. Negen weken voerden ze actie voor een beter loon en meer respect. En daarin zijn ze geslaagd!

Wat vormde de sleutel tot succes?
De schoonmakers zelf speelden de hoofdrol in deze professioneel opgezette campagne. Hun verhalen vormde de leidraad in de communicatie. Persoonlijke, soms emotionele verhalen die de publieke opinie positief beïnvloedden. Zowel de 'man in de straat' als de politiek besefte dat er iets moest veranderen aan de positie en de uitbuiting van deze groep werknemers.
Er verscheen een witboek. Een citaat uit een van de getuigenissen: "Schoonmakers worden soms bijna gezien als slaven, maar dat zijn we niet. Wij hebben onze slechte positie altijd allemaal geaccepteerd. Omdat de meesten van ons slecht Nederlands spreken. We wisten niet wat onze rechten waren. En daar maken de bazen misbruik van. We moeten samenwerken"

En samenwerken deden ze.

Bekijk het videoverslag van de acties:

Auteur: Monique Braam

Uni Communicators Forum Nyon 28-30 juni 2010

2010-06-29T10:07:00.003+02:00

LBC-NVK maakt deel uit van de internationale vakbond UNI Global Union die op haar beurt wereldwijd zo’n 900 vakbonden met 15 miljoen leden organiseert. Het Europese hoofdkwartier is in Nyon. Daar vindt momenteel het jaarlijkse Communicators Forum plaats. Zo'n 60 journalisten, webredacteuren en communicatiespecialisten komen samen om ervaringen en best practices uit te wisselen. Daarnaast wordt nagedacht over de vraag hoe wij als 'nationale' vakbonden optimaal kunnen samenwerken met de grote wereldvakbond die Uni is.

Naast de gedrukte media vormen de digitale media vandaag de dag onmisbare instrumenten om de vakbondsboodschap te verspreiden. Digitale media zoals email, websites en de sociale media ondersteunen campagnes en acties.

Hoe belangrijk zijn de sociale media? Worden ze niet wat overroepen? Vermoedelijk niet, getuige onderstaande video:

Auteur: Monique Braam

Nabeschouwing IVV Congres Vancouver

2010-06-28T09:45:00.003+02:00

Het kleine schermpje in de stoel voor mij leert me dat we op 10.000 meter hoogte vliegen, aan een snelheid van 920 km per uur, ergens halfweg tussen Vancouver en Montreal. Een heldere hemel heeft ons zonet getrakteerd op een schitterend zicht op de Rocky Mountains. Ideale omstandigheden om wat afstand te nemen en het congres nog even te overdenken.

Indrukwekkend toch wel, dat zoveel verschillende vakbonden uit de hele wereld achter één programma gaan staan. Dat heeft natuurlijk wel als nadeel dat de besluiten vrij vaag blijven. Iedereen moet er zich kunnen in vinden.

Na afloop van het congres sprak ik erover met enkele afgevaardigden uit Chili en Colombia. Ik vroeg hen of ze de besluiten niet wat te mager vonden. Ze vonden van niet. “De concrete eisen zullen we zelf wel formuleren in ons eigen land. Hier voelen we ons ingebed in een brede vakbeweging die wereldwijd haar stem kan laten horen”. De werelddag voor waardig werk op 7 oktober is voor hen veel meer dan een symbolisch moment. “Het moet overal een tweede strijddag worden, naast 1 mei, waarop we onze verbondenheid en onze kracht kunnen laten zien”, meent een Chileense vakbondsman. Zijn Colombiaanse collega vindt het ook erg belangrijk dat de congresbesluiten alle bonden oproepen om hun solidariteit nog te versterken met de organisaties die te lijden hebben onder intimidatie en repressie. “Als één van ons wordt aangevallen worden we allemaal aangevallen. Als één van ons zich opricht, richten we ons samen op”, is zijn overtuiging.

Een mooie gedachte om mee naar huis te nemen…

Auteur: Marijke Persoone, adjunct-algemeen secretaris LBC-NVK

Vakbondseisen op de G20

2010-06-28T09:43:00.000+02:00

De leiding van het IVV zal de voornaamste congresbesluiten onmiddellijk overmaken aan de staatshoofden van de G20. De internationale vakbeweging eist een stevige regulering van de financiële markten om ontsporingen in de toekomst te vermijden, en een taks op financiële transacties om speculatie aan banden te leggen. Het IVV zal de regeringsleiders ook duidelijk maken dat besparingen op de kap van de werkende bevolking onaanvaardbaar zijn. Het verzet zich met klem tegen snoeien in sociale uitgaven en openbare diensten. Dat is een kortzichtige politiek die de armoede nog erger zal maken. Het IVV zal bij de G20-leiders aandringen op investeringen in een groene economie, die een eerlijke verdeling van de welvaart beoogt.

G 20: Recht op actievoeren

2010-06-28T09:41:00.003+02:00

Hoofdpunt in het journaal is de samenkomst van de wereldleiders van de G20 in Toronto. Meer dan voor de inhoud van de top is er TV-aandacht voor de protestbetogingen en het optreden van de politie. De overheid heeft 900 miljoen Canadese dollars uitgegeven voor de veiligheid van de G20. Er werd nog snel een nieuwe wet gemaakt die de politie de mogelijkheid geeft om iedereen die zich binnen een bepaalde perimeter bevindt te controleren en eventueel te arresteren. Een eerste vreedzame betoging van enkele duizenden actievoerders werd al hardhandig aangepakt. Sociale organisaties spreken van een aanval op de democratische vrijheden.

Dat de Canadese politie er zenuwachtig bij loopt konden ook de jongeren van het IVV-congres ondervinden, toen ze een bescheiden actie hielden voor waardig werk bij Herz. Je leest hier meer over op de ACV-blog.

Verschillende congresdelegatie wezen er op hoe de ‘oorlog tegen het terrorisme’ wordt gebruikt om het recht op actievoeren te beperken. Ze riepen allemaal op om dit niet te laten gebeuren.

IVV-congres: Vredesdividend - Grieken en Turken werken samen

2010-06-28T09:38:00.002+02:00

IJveren voor vrede, ook dat is vakbondswerk. Griekse en Turkse vakbonden willen in dat verband hun wederzijdse samenwerking nog versterken. In een gemeenschappelijke verklaring klagen ze aan dat de militaire uitgaven overal blijven stijgen, ondanks grote overheidsschuld en draconische besparingen. Wereldwijd werd in 2009 1.244 euro uitgegeven voor militaire doeleinden. Dat is een stijging met haast 50% sinds 2000. Binnen de NAVO hebben Griekenland en Turkije de grootste militaire uitgaven, na de VS.

De Griekse en Turkse vakbonden zullen er samen voor strijden dat die uitgaven drastisch verminderen. Het overheidsgeld dat zo zou kunnen worden bespaard noemen ze een vredesdividend. Vermits het gaat om belastinggeld van de werknemers eisen ze dat dit dividend wordt geïnvesteerd in nieuwe jobs, onderwijs, gezondheidszorg en sociale bescherming. Zo’n sociaal beleid in beide landen zal ook de democratie en de vrede ten goede komen, geloven ze.

Ze maken zich sterk dat ze die eisen waar kunnen maken door de kracht van de solidariteit. In het verleden hebben ze immers al vaker getoond wat solidariteit onder vakbonden vermag, bijvoorbeeld ten tijde van de aardbeving in Istanbul of in het vredesproces rond Cyprus.

Terwijl de Turkse en Griekse delegatie van op het podium hun samenwerking in de verf zetten, zit ik naast een Braziliaanse vakbondsvrouw die haar acht maanden oude baby op de schoot heeft. Wanneer het applaus uitsterft zegt ze ontroerd: “Dit is erg belangrijk. Only workers can do this”. Blijkt dat haar echtgenoot een van de Turkse vakbondsleiders op het podium is. De baby lacht. Hij mag fier zijn op zijn ouders.

IVV congres: sfeerbeelden...

2010-06-26T13:19:00.002+02:00

De jongeren lieten van zich horen: ze deden een strijdbare en zeer gesmaakte tussenkomst; ze vroegen ruimte zowel in de nationale organisaties als op het internationale niveau om hun syndicale vleugels uit te kunnen slaan

Het internationale solidariteitslied: allen uit volle borst...

De moed van Afrikaanse vrouwen

2010-06-26T13:16:00.001+02:00

25 juni

Mamounata Cisse verlaat het IVV en keert terug naar Afrika, waar ze haar vakbondsengagement verder zal zitten in Burkina Faso. Ze is moeder van vijf kinderen, en ze is heel dankbaar dat ze altijd de warme steun van haar gezin heeft gekregen. In haar afscheidswoord zegt ze dat ze hoopt dat ze de moed van de Afrikaanse vrouwen heeft binnengebracht in het IVV. Ze bedankt iedereen van wie ze veel heeft geleerd en die haar hebben gesteund in haar engagement en haar hebben geholpen om rechtop te blijven staan in moeilijke momenten. Ze wenst dat het IVV blijvend de capaciteit zal ontwikkelen om van elkaar te leren en elkaar kracht te schenken. Dat herinnert me aan de vrouwenconferentie van het IVV, vorig jaar in Brussel. Een veel gehoorde uitspraak daar was: “Laat ons kwetsbaarheid binnenbrengen in de cultuur van onze organisaties. Het is OK om toe te geven dat je niet alles weet. Het is OK om steun te vragen en te krijgen. Laat ons mekaar inspireren met goede praktijkvoorbeelden en laat ons leren van onze mislukkingen. De toekomst maken we samen”.

Stop geweld tegen vrouwen

2010-06-26T13:11:00.004+02:00

25 juni

Het ontwikkelingsfonds voor vrouwen van de Verenigde Naties lanceerde een wereldwijde campagne om een einde te maken aan geweld tegen vrouwen. Onder groot applaus engageerde het wereldcongres van het IVV zich om actief mee te werken aan deze campagne.

Talrijke tussenkomsten in de loop van het congres wezen op de precaire en risicovolle situatie waarin vele meisjes en vrouwen zich bevinden. …, de notoire Senegalese universiteitsprofessor en mensenrechtenactiviste Amsatou Sow Sidibe deed een warme oproep aan alle vakbonden om actief de plaatsen op te zoeken waar de mensenrechten van meisjes en vrouwen worden geschonden. “Ga naar de dorpen, bezoek de markten, onderzoek de vrijhandelszones en vergeet niet in de huizen te kijken”, was haar boodschap. Vrouwen zijn in vele sectoren slachtoffer van economische uitbuiting en van discriminatie. Daarnaast hebben ze vaak ook nog af te rekenen met allerlei vormen van seksuele misdaden, en dat niet enkel in oorlogssituaties of situaties van mensenhandel. Vele meisjes en vrouwen dragen de trauma’s mee voor de rest van hun leven. Het ergste is dat die vaak worden geminimaliseerd. Vakbonden moeten zich actief verzetten tegen het verdonkeremanen van misdaden tegen vrouwen. Dat zal niet enkel vrouwen ten goede komen, maar de hele gemeenschap. Vrouwen zijn immers belangrijke actoren in de ontwikkeling.

Sharan Burrow, de nieuwe algemeen secretaris van het IVV, schaarde zich volmondig achter die opdracht. Ze riep ook alle aanwezige vakbonden op om hun inspanningen te verdubbelen om vrouwen te organiseren en hen te steunen in hun strijd voor waardig werk en een waardig leven. Ze zei ook dat het tijd wordt dat vrouwen meer verantwoordelijkheid krijgen en nemen op alle niveaus van de bonden. Zelf geeft ze het goede voorbeeld door als eerste vrouw de leiding te nemen van de wereldvakbond, IVV.

Werelddag behoud voor kwalitatieve openbare diensten

2010-06-26T13:04:00.001+02:00

25 juni

In Vancouver stapten we even mee op met een manifestatie voor het behoud van goed uitgebouwde openbare diensten.

Unite here: actie voor hotelwerkers in Canada

2010-06-25T08:37:00.002+02:00

24 juni

Na het ontbijt haal ik mijn spullen op in mijn hotelkamer. Het bed is perfect opgemaakt, de badkamer smetteloos, geen stofje op het tapijt. Het onzichtbare werk van de hotelwerkers krijgt een gezicht, want het ‘kamermeisje’ is het nachtkastje nog aan het afstoffen. Rosa, heet ze. Ik vraag haar of ze Filippijnse is. Nee, ze komt van Hongkong, maar ze woont al twintig jaar in Canada. Met haar familie? Ja, gelukkig wel. Ze is naar Canada geëmigreerd, samen met haar man, toen haar dochtertje nog heel klein was. Er werken inderdaad veel Filippijnse vrouwen in het hotel, en die leven hier wel alleen, gescheiden van hun familie. Zij hebben het emotioneel soms heel zwaar, zegt ze. En hoe zit het financieel, wil ik weten. Hoe kunnen jullie overleven in zo’n dure stad? Dat wordt steeds moeilijker, vertelt ze. De prijzen van voeding, huur en energie stijgen maand na maand, maar de lonen volgen niet. We kunnen ons niet veroorloven om in de stad zelf te wonen. Dat betekent lange verplaatsingstijden. Geen pretje, zeker niet voor de nieuwkomers die vaak met gesplitste uurroosters werken.

Precies die realiteit werd ons gisteren toegelicht door een delegee van UNITE HERE, de vakbond van de hotelwerkers. Ze vroeg onze steun bij de sectoronderhandelingen die vandaag van start gaan. Ze eisen lange termijn contracten, hogere lonen, minder zware werkbelasting en minder flexibiliteit. Concrete solidariteit, daar zijn we altijd voor te vinden. Bij het ontbijt laten we een petitie tekenen door de hotelgasten, toegegeven, bijna allemaal syndicalisten, waarin ze de eisen van de hotelwerkers onderschrijven.

We halen een 50-tal handtekeningen op en overhandigen ze aan een vertegenwoordiger van onze hoteldirecteur. De man zit mee aan de onderhandelingstafel, vernamen we. Ik vertel erover aan Rosa en laat haar een kopie zien van onze petitie. Ze is blij verrast. Da’s echt een hart onder de riem voor ons, zegt ze. Ze zal het aan haar collega’s vertellen. “They will be happy too”.

Auteur: Marijke Persoone

Meer lezen over het Wereldcongres van IVV in Vancouver? Volg de blog van Luc Cortebeeck

Aandacht voor Cambodjaanse kledingindustrie

2010-06-25T08:33:00.000+02:00

23 juni

Een lunchgesprek met een collega van de Cambodjaanse textielvakbond is niet echt om vrolijk van te worden.

Hij vertelt: “De arbeidsomstandigheden in de Cambodjaanse kledingindustrie waren voor de crisis al penibel. Ons organisatiewerk was al moeilijk. Sindsdien is de vraag gedaald met 30 à 40%. Talrijke bedrijfssluitingen zijn het gevolg. Duizenden jonge vrouwen verdingen elkaar in de informele economie, wanhopig op zoek naar een inkomenvoor hun familie. Of ze vertrekken naar Maleisië om er als dienstmeisje te werken. Voor laaggeschoolden is de concurrentie op de arbeidsmarkt erg groot. De uitbuiting ook. De mannen zoeken als migrant werk in de Thaise visserij. Ze schepen in op boten die, in onderaanneming varen voor grote visbedrijven. Ver van huis en ongeorganiseerd zijn ze overgeleverd aan de willekeur van de tussenpersonen”.

Op mijn vraag of hij perspectief ziet voor de werkende bevolking in zijn land verwijst hij met een brede glimlach naar wat iemand anders daarnet op het podium zei: “De werkers hebben maar één antwoord: organise, organise en organise”.

Auteur: Marijke Persoone

Lees ook de ACV-weblog van Luc Cortebeeck

Aandacht voor inheemse volkeren van Canada: respect!

2010-06-25T08:29:00.000+02:00

22 juni 2010

Verrassend bij de openingsceremonie van het congres was de opvallende deelname van de inheemse, oorspronkelijke bevolkingsgroepen van de Westkust van Canada. Hun vertegenwoordigers spraken een officieel welkom uit in naam van de spirituele erfenis van hun voorouders. Centraal in hun beleving staat het geloof dat positieve energie wordt opgewekt wanneer mensen handelen in respect en verantwoordelijkheid voor elkaar en voor moeder aarde. Waarden die in schril contrast staan met de harde economische logica waar we het hier verder op dit congres over zullen hebben. Waarden die ze proberen door te geven in hun traditionele culturele expressies, waarvan we konden meegenieten.

’s Avonds in het tv-nieuws vernam ik dat de Canadese overheden er nu, meer dan vroeger, aandacht en subsidies voor geven. Traditionele ambachten en cultuurbeleving worden ingezet in de strijd tegen discriminatie, werkloosheid, alcoholisme en druggebruik. Bij onze eerste avondwandeling in Vancouver, een moderne en rijke stad, zagen we inderdaad talrijke jonge, gedrogeerde daklozen.

In talloze tussenkomsten op het congres horen we hetzelfde refrein: de ongelijkheid en de sociale problemen nemen hand over hand toe. Aan ons om dat te keren…

Auteur: Marijke Persoone

Luc Cortebeeck blogt vanuit Vancouver... maar Marijke Persoone ook...

2010-06-24T09:58:00.004+02:00

Meer dan duizend vakbondsleiders uit 155 landen denken samen na over een vakbondsprogramma voor wereldwijde sociale rechtvaardigheid. Ze doen dat van 21 tot 25 juni in het Canadese Vancouver. Het ACV is ook van de partij, incluis Marijke Persoone, adjunct-algemeen secretaris van LBC-NVK.

Luc Cortebeeck, ACV voorzitter blogt elders vanuit Vancouver.

Maar hier kan je de belevenissen van Marijke Persoone, adjunct-algemeen secretaris van LBC-NVK volgen.

En nog meer nieuws over het congres:
http://www.ituc-csi.org/

de laatste dag

2009-11-01T15:16:00.000+01:00

We kregen eerst nog het verslag van de werkgroepen waar we gisteren mee eindigden over wat we als jongeren kunnen doen op het UNI-wereldcongres in Nagasaki.

Er werden moties goedgekeurd over thema’s allerhande, gaande van onderwijs, ecologische voetafdrukken, vrede, het UNI-wereldcongress in Nagasaki volgend jaar,…

In de namiddag hoorden we nog een getuigenis van verschillende deelnemers. Onder andere de pakkende getuigenis van Peter Gift uit Zimbabwe, die daar aan vakbondswerk probeert te doen en daarmee zijn eigen leven riskeert.

Tijdens de pauzes konden we kennismaken met de Japanse cultuur. We kregen oa onze naam in Japans schrift en poseerden in Kimono.

Rond 16u werd de conferentie gesloten.

Onze vlucht terug was pas op zaterdag, dus konden we nog wat kennismaken met Kuala Lumpur. Vrijdag bezochten we nog een vlinderpark en namen we de lift op de Menara Tower, vanwaaruit we de avond zagen vallen over Kuala Lumpur.

Zaterdag bezochten we de ‘Batu Caves’, grote grotten met Hindoeïstische tempels in, bewoond door zeer veel apen. Iets meer dan 200 treden naar omhoog en zorgen dat je geen eten vasthoudt, anders gaan de apen er mee lopen.

We bezochten nog het Shopping center aan de Petronas Towers en dan was het tijd om ons klaar te maken om te vertrekken en afscheid te nemen van degenen die nog niet naar huis waren.

Ine, Valerie en Peter vlogen die avond naar huis. Hannelore blijft nog enkele dagen.

’t Was een ontzettend leerzame week, niet in het minst door de vele contacten en de kennismaking met verschillende politieke, culturele en vakbondstradities

Ine, Valerie, Peter en Hannelore

Boleh Boleh Boleh! (yes we can, yes we can, yes we can!)

2009-10-30T07:09:00.001+01:00

Vandaag startten we met een verslag van de workshops over communicatie die de dag voordien hadden plaatsgehad.

Daarna kwam Adriana Rosenzvaig (Uni world, afkomstig van Argentinië) ons toespreken. Ze vertelde ons dat jongeren-delegees vooral aanwezig moeten zijn op de werkvloer en jongeren aanspreken over vakbondswerk, een conclusie die we met z’n allen ook al getrokken hadden in de verschillende communicatiewerkgroepen.

We waren blij te horen dat Uni zichzelf durft in vraag te stellen en hiertoe een interne evaluatie had gedaan. Éen van de concrete zaken die hieruit voortvloeiden is de installatie van een afdeling Uni Core die zich zal bezighouden met concrete actieplannen en campagnes over hoe Uni kan bijdragen tot een betere organisatie om zo meer (jongere) leden te bereiken. Het aantal werknemers dat UNI vertegenwoordigt bepaalt niet alleen de sterkte van UNI maar ook de invloed die UNI kan uitoefenen om de wereld mee te helpen veranderen.

Graag herhalen we hier dan ook de stelling die alle jongeren volmondig onderschreven.”Youth is not the future but the present” Immers we kunnen geen 20 jaar meer wachten om jongeren op relevante functies te zetten binnen de vakbond.

Aansluitend bij deze presentatie hoorden we getuigenissen van verschillende landen hoe zij zich organiseren om nieuwe leden aan te trekken. De Australische vakbond SDA is erg succesvol in het aantrekken van jongeren. Zij hebben 230 000 leden, waarvan liefst 50% jonger is dan 25jaar! Zij werken daaraan op verschillende terreinen. Ze hebben een gloednieuwe website. Naast de traditionele informatie over een vakbond vind je er ook de thema’s terug die jongeren aanspreken (downloaden van muziek, deelname aan wedstrijden, reizen, …) en werken zij met promoteams om te rekruteren onder de jongeren.

De presentatie over de samenwerking tussen Australië en Nieuw-Zeeland was ook zeer interessant. Deze twee landen hebben zeer gerichte acties georganiseerd in call-centers. Deze acties dienden om loonachterstal van overuren en een loonsverhoging op te eisen. Omwille van de grote betrokkenheid van het personeel, voornamelijk jongeren, bij deze thema’s kenden de acties een groot succes en een zeer goed resultaat. De loonsverhoging kwam er en het loonachterstal werd bijgepast. Het ledenaantal verhoogde rechtevenredig.

In werkgroepen konden we vervolgens opnieuw ervaringen uitwisselen, ditmaal over “organiseren”. Boeiend, want vanuit deze workshop kregen we een zicht op hoe de vakbonden in de verschillende landen georganiseerd zijn. En meteen besef je ook hoe anders de situatie in de verschillende landen is, ook binnen Europa, afhankelijk van bijvoorbeeld de wettelijke situatie. Daarnaast ging het ook over “organiseren” van ledenwerving, acties,…

In de namiddag brachten we dan verslag uit van onze werkgroepen in plenum.

Nadien volgden nog een aantal presentaties van projecten waar de verschillende jongerenwerkingen van UNI Apro (Azië en Pacific Region) mee bezig zijn.

Het volgende UNI Congres zal plaatsvinden in Nagasaki. En ook dat was voorwerp van discussie, omdat we ervoor willen zorgen dat er op dat congres van UNI een grote jongerenvertegenwoordiging aanwezig is.

Tussendoor blijven we contacten leggen.

S’avonds hebben we genoten van een uitgebreid Maleisisch buffet. Hier in Maleisië leven verschillende bevolkingsgroepen samen. De grootste groepen zijn de Chinezen, Indiërs en Maleiers. Ze hebben elk hun eigen culinaire specialiteiten. De Chinese en Indische keuken hadden we al uitgetest, nu kregen we een zicht op de Maleisische.

De avond werd opgevrolijkt met traditionele dansen van de verschillende culturen. Jammer genoeg was het al afgelopen rond 21u, terwijl wij ons hadden voorbereid op een avondje dansen. We zijn dan maar de stad in getrokken.

Peter, Valerie, Ine en Hannelore

Let the World change you and you can change the World (Che Guevara).

2009-10-28T18:28:00.004+01:00

Sisters en Brothers

We hebben jullie gisteren beloofd om er vandaag in te vliegen, maar in de voormiddag hadden we gelukkig nog wat tijd voor een bezoek aan de ‘Modderige rivierbedding’ (letterlijke vertaling van ‘Kuala Lumpur’). We bezochten Chinatown en lieten onze voeten proper maken door gulzige visjes. We kochten wat souvenirs, deden ons tegoed aan een lekkere noodles-soep en waren helemaal klaar voor de start van de conferentie.

Zo een 160 jongeren actief in vakbonden over de hele wereld nemen deel. Vooral de Aziaten (Japanners, Maleisiërs en Fillipinos, allen in een strak pak) en Europeanen (vooral Scandinaviërs) zijn goed vertegenwoordigd. Ook uit Afrika is een delegatie en een drietal jongeren uit Latijns-Amerika. Jammer genoeg zijn er geen Noord-Amerikanen, Russen, Chinezen.

De conferentie werd met een Maleisische ceremoniële dans geopend. Belangrijkste gast in dit gebeuren was de Maleisische minister van Jeugd en sport Yb. Dato’Ahmad Shabery Cheek (hij danste niet mee, maar gaf een speech en benadrukte dat jongeren keyspelers zijn in de economie en tevens het meeste lijden onder de crisis). Brother Keith Pollard (President of Uni Youth) keek al uit naar volgend jaar en roept alle vakbonden op om in hun delegatie voor the Uni World Conference in Nagasaki minstens één jongere mee op te nemen.

Het formele gedeelte kon natuurlijk niet beter afgesloten worden dan met een receptie. Nogmaals bleek dat de gastronomie in Maleisië echt wel gesmaakt wordt door iedereen, hoewel het niet altijd duidelijk is welke ingrediënten werden gebruikt.
Nadien kregen we een voorstelling van de verschillende aanwezige UNI Youth regio’s en meteen werd duidelijk dat er grote continentale verschillen zijn.

Vanuit UNI Apro (Azië en Pacific Regio) en UNI Afrika vielen vooral de sociale en gezondheidsthema’s op waar zij veel activiteiten rond organiseren, zoals kinderarbeid en HIV/Aids. Ook het thema milieu krijgt veel aandacht. In Maleisië brengt de vakbond zijn jongerenleden zelfs samen in sportclubs en trekken ze voor de training begint tijd uit voor een discussie- en informatiemoment.

Na de voorstelling gingen we zelf aan de slag in werkgroepen. De eerste werkgroep ging over communicatie. We bespraken hoe de communicatie tussen Uni en de jongeren kan verbeterd worden, we wisselden ervaringen uit hoe we jongeren bereiken. Zo leerden we bv van Australië dat jongeren kunnen aangetrokken worden door een filmzaal te huren en voor de film begint, bespreekt men een syndicaal thema, door een fuif te organiseren (Maleisië), door een concert te organiseren rond een sociaal thema (Verenigd Koninkrijk), door naar de universiteiten te trekken en zo de toekomstige werknemers te bereiken (Filippijnen).

Wij hopen hier ook nog wat meer te kunnen uitwisselen over wat de onderliggende redenen zijn waarom we jongeren wel of niet bereiken. Maar dat zal vast meer tussen pot en pint gebeuren.

’s Avonds zijn we gaan eten met de Europese delegatie. En stelden we een motie op waarin we ijverden voor een hogere temperatuur in de conferentiezaal. Buiten 30°, binnen 15°… benieuwd of onze motie het morgen haalt  Misschien steunen de Afrikanen ons wel.

Last but not least werden er nog twee verjaardagen gevierd. Valerie uit onze delegatie blies haar kaarsje op de verjaardagstaart reeds ’s morgens uit en Keith (president Uni) deed haar dat na in de namiddag. We zongen volop Selamat Hari Jadi (= Happy Birthday).

Morgen volgt alvast een nieuwe dag waarop we ons niet alleen zullen buigen over de communicatiemiddelen maar ook zullen nadenken hoe we ons als vakbond en als UNI moeten organiseren om meer slagkracht te realiseren.

Greetings from sisters Valerie, Hannelore, Ine and brother Peter

Lees meer over Kuala Lumpur

Maleisië voor beginners

2009-10-27T14:53:00.003+01:00

Na een vlucht van 13 uren in een gloednieuw gigantisch KLM-vliegtuig , bereikten we deze namiddag de andere kant van de wereld. De temperatuur bedraagt 28° en het is hier behoorlijk vochtig.

We ontdekten dat de maan hier pal boven je hoofd staat en we hebben ons tegoed gedaan aan een lekkere Indische maaltijd.

Vandaag vroeg gaan slapen, want morgen begint het echte werk.

Groetjes van Valerie, Ine, Peter en Hannelore

Volgende week: UNI Youth World Conference in Kuala Lumpur

2009-10-22T11:28:00.000+02:00

Maandag trekken we met een delegatie LBC-NVK-jongeren richting Maleisië. In Kuala Lumpur nemen we deel aan de 2e UNI Youth World Conference .
Samen met jongeren uit de hele wereld die in een vakbond actief zijn, (net)werken we rond thema’s zoals jongerenwerkloosheid, klimaatverandering, hoe jongeren organiseren, (vakbonds)vorming voor jongeren, multinationals en jongeren, enz...

Je leest ons op deze blog vanaf volgende week woensdag.

Ine, Valerie, Peter en Hannelore

LBC-NVK weblog uitgebreid...

2009-09-30T14:28:00.002+02:00

Twitter, Facebook, Picasa... LBC-NVK probeert niet alleen via de 'traditionele' website haar boodschap te verkondigen. Nee, we gebruiken eveneens een aantal web 2.0 tools om ons virtuele aanwezigheid wat te vergroten. Deze weblog bestaat al een tijdje. Inmiddels hebben we deze op diverse manieren verbonden met facebook, twitter en picasa... zie daarvoor de opties aan de rechterzijde... deel onze weblog via facebook en twitter. Spread the news!

En ondertussen zijn we benieuwd naar je reacties. Wat vind je van onze aanwezigheid op de social networksites. Wat kan eraan verbeterd worden? Heb je suggesties voor een betere aanpak? Laat een reactie achter op dez blog.

LBC-NVK blijft zoeken naar goeie communicatie

2009-09-10T14:46:00.003+02:00

Maar wat is goeie communicatie? En waar moeten we op letten als vakbond? Geschreven media versus digitale media? Of allebei? Of resoluut kiezen voor flipcamera's, video's en vod- en podcasts? en wat met de sociale netwerksites zoals Facebook en Twitter...

Geef je reactie, wat vinden jullie? Hoe kunnen we als vakbond (nog) beter communiceren met onze achterban?

Ter inspiratie een fijn filmpje...

Terug in België....nog meer video...

2009-06-24T17:50:00.006+02:00

Inmiddels ben ik alweer ruim een week terug in België. Geregeld denk ik nog terug aan de boeiende dagen in Cyprus en natuurlijk moet ik nu proberen om voor een aantal topics een vertaalslag te maken naar de (digitale) communicatie van LBC-NVK. Een belangrijk punt op mijn 'to do' lijstje voor de zomermaanden.

Intussen wil ik de bloglezers volgende video niet onthouden... in een van de vorige blogjes schreef ik over de Amerikaanse Free Choice Act die hopelijk in voege zal treden.
Wij maakten op het forum samen met de vakbond SEIU en UNI een video.
Ziehier het resultaat...

http://www.youtube.com/watch?v=6vu1f-96aL8

Een video zegt meer dan duizend foto's...

2009-06-12T09:56:00.006+02:00

Vandaag staat het gebruik van video, film en televisie in 'the picture' op het forum. Zegt een foto meer dan duizend woorden, een video zegt meer dan duizend foto's.

Een aantal vakbonden zijn zeer actief als het op het gebied van beeld en geluid aankomt. Het Duitse Ver.di en het Spaanse Comfia maken internettv. Op wekelijkse basis vervaardigen ze reportages, interviews, achtergrondprogramma's over vakbondsthema's: acties en campagnes waarrond ze werken, de uitkomst van CAO-onderhandelingen, verslagen van manifestaties en andere bijeenkomsten. Een schot in de roos blijkt. Websitebezoekers prefereren meer en meer beeld boven het geschreven woord. Veel bezoekers bekijken deze internettv-kanalen, aldus bovengenoemde vakbonden.

Daarnaast maken een aantal vakbonden regelmatig 'professionele' video's ter ondersteuning van campagnes of om zichzelf bekend te maken bij een breder publiek ('waar staan we voor als vakbond 'bekt lekkerder' in beeld dan in tekst nietwaar?').

Een paar voorbeelden van video's die een campagne ondersteunen. Meestal terug te vinden op YouTube of aanverwante websites.

Equal Pay Day 2008: Vrouwen in de uitverkoop. Vrouwen verdienen immers gemiddeld zo'n 25% minder dan mannen. Waartoe dit leidt zie je in onderstaande video...

SEIU - Free Choice Act
De Amerikaanse vakbonden en andere sociale organisaties vechten voor de invoering van de zgn. Free Choice Act. Het is publiek geheim dat het met de loon- en arbeidsvoorwaarden van de meeste Amerikaanse werknemers slecht gesteld is. Ziekteverzekering en andere verzekeringen zijn ondermaats. Op veel vakantie hoeft de gemiddelde Amerikaan niet te rekenen en erg veel Amerikanen hebben twee of drie jobs nodig om rond te komen. En... iets wat velen misschien niet weten... er heerst een uitermate vijandig vakbondsklimaat. Werknemers worden geïndoctrineerd, noem het gerust 'gebrainwashed' als het om vakbonden gaat. Jezelf actief opstellen als vakbondsactivist kost je vaak je job, aldus Scott werkzaam voor de Amerikaanse vakbond SEIU.

De Free Choice Act wil aan een aantal uitwassen paal en perk stellen. Het moet 'normaal' worden om je als werknemers aan te sluiten bij een vakbond bijvoorbeeld.

Maar bekijk de uitstekende video's die SEIU maakten: zoals gezegd beelden zeggen meer dan duizend woorden...

Bekijk de campagnesite van Free Choice Act voor meer info. Overigens een uitstekend gemaakte campagnesite met als bedoeling werknemers te informeren, bij het project te betrekken om samen actie te ondernemen (vgl. mijn eerder blogposts 'Yes we can').